Foto bij Chapter 2 | Louis W. Tomlinson

Aaand another one ☺️ enjoy x

Louis William Tomlinson
20 Jan. 2019
Hoofdstuk 2:


‘What about this: The day you walked away and took the higher ground
Was the day that I became the man that I am now?’
‘Oh nice, wanneer heb je die gevonden?’ Jamie schreef het op zijn half lege papier en begon op de piano waar hij achter zat, gelijk wat dingetjes uit te proberen.
‘Gisteravond geschreven. Ik kon niet slapen.’
‘Alweer niet?’
‘Nope.’ Ik wreef de slaap uit mijn ogen. Het was 9:00 ‘s ochtends en ik had misschien, 4 uur geslapen? Ik was dit niet meer gewend. Er waren tijden, jaren, geweest dat we door de tour leefden op gemiddeld misschien net 4 uur slaap. Ik kan me nog moeilijk voorstellen hoe ik dat voor elkaar kreeg. Maar ja, we waren toen natuurlijk ook wat jaartjes jonger.


Volgens mij heeft iedereen vroeger weleens van die slaapfeestjes gehad waarbij je het streven had om gewoon helemaal niet te gaan slapen. De hele nacht opblijven, want dat was cool. En toen waren we misschien, 7? 8?
Het was nu 2 uur, het vuur smeulde nog een beetje na maar was zo goed als uit. Ik was half in slaap gedommeld, en schrok net weer wakker omdat Harry bijna achterover viel, wat me een grijns op mijn gezicht bezorgde.
Liam en Niall hadden fluisterend een gesprek, maar echt wakker waren ze ook niet meer. Zayn sliep al in zijn stoel. Hij had het voor elkaar gekregen om zich zo op te vouwen dat hij met zijn benen half in de leuning van de kampeerstoel kon zitten. Hij was een bolletje deken zegmaar.
‘Harry…’ fluisterde ik. Niks.
‘Harry… let’s get some sleep.’
‘Hmmm…’ hij veranderde deels van houding, waardoor hij met zijn wang op mijn schouder kwam te leunen. ‘Harry…’
‘Hmm already on it…’ fluisterde hij schor terug.
‘Harry, it’s gonna get cold outside…’ Liam pikte ons gesprek op en keek even naar ons om, maar ging weer verder met zijn gesprek met Niall. ‘Harry, kom.’ Ik wurmde mijn arm tussen ons door, om hem heen, zodat ik hem kon helpen opstaan. Als een gammel wrakje nam ik hem, in de slaapzak gewikkeld mee naar binnen. ‘Night, guys.’ fluisterde ik naar Niall en Liam. ‘Night,’ reageerden ze in koor.
‘Louis?’ hij klonk zo moe en schor, en ik betrapte mezelf erop dat ik het eigenlijk alleen maar schattig vond.
‘Ja?’
‘Wil je... thee zetten?’ ik kon een onverwachte lach niet onderdrukken. ‘Nu?’
‘Uhu.’
‘Oké.’ Ik schuifelde met hem naar de matrassen die op de woonkamervloer lagen. Het leek ons gezelliger om met z’n allen te slapen, in plaats van in de stapelbedden boven. En het was makkelijker om de woonkamer warm te houden met de kachel dan het hele huis.
Ik zette Harry op een matras, waar hij in kleermakerszit ging zitten. Ik sloeg de deken van mij af en wikkelde hem in als een kleine dikke burrito. Hij glimlachte met zijn ogen dicht. Het was donker, maar mijn ogen waren er al redelijk aan gewend.
Ik vervolgde mijn weg naar de keuken. Op zoek naar een waterkoker. Als ik een waterkoker was, waar zou ik dan zijn? Aanrecht.


Met twee koppen thee met melk en een beetje suiker, liep ik voorzichtig naar de woonkamer terug. Zayn had zich inmiddels naar zijn bed weten te slepen en lag rustig te slapen op het meest verre matras. Ik bleef staan voor het bed waar ik Harry had achtergelaten. Daar lag nu een bolletje Harry, verstrengeld in dekens, zwaar te ademen. Jeez die jongen viel snel in slaap.
Ik dronk een paar slokken van mijn thee en zette de mokken toen maar op een kastje. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om hem nog een keer te wekken.
Ik pakte zijn slaapzak, aangezien hij die van mij nu had gekaapt, en ging op het bed naast hem liggen. Het duurde niet zolang voor ook ik in slaap viel.


Ik betrapte mezelf erop dat ik om de paar minuten op mijn telefoon keek, dus ik zette hem maar uit. Harry zou me toch geen berichtjes gaan sturen nu, want die had het druk. En ik moest me er niet zo mee bezig houden. Focus, Louis, album. Hoe vet zou het zijn als we het vandaag af konden krijgen?
Eventjes realistisch blijven, Tommo, je hebt misschien net 4,5 liedjes af.
Ik moest wel zeggen dat het aanzienlijk sneller ging nu ik een beetje de knopen van mijn leven aan het ontwarren was. Op aanraden van Oli was ik naar een therapeut gegaan. Wat normaal nooit iets voor mij zou zijn geweest, maar ik dacht niet dat het kwaad kon, dus ben het maar gaan proberen. Ik heb wel door hoe lastig, maar batig het kan zijn om je gevoelens te kunnen vertalen naar woorden. Wat was die quote ook maar weer? Without pain no art? No pain no gain? Hoe dan ook, zoiets.
Vanmiddag zou ik weer een sessie hebben, vandaar dat ik de de jongens had gevraagd of we al op tijd konden beginnen in de studio vandaag.


Vandaag was weer 1 van die dagen dat we hadden afgesproken om te repeteren, maar dat er weer niet echt iets van kwam. We woonden inmiddels in het X-Factorhuis (ja, dat is een ding). Het had even geduurd voor we onze kamer hadden, omdat er normaal niet echt groepen waren. Dus we hadden de, pardon my French, kutste kamer die er was. Met stapelbedden. Maar, beter dan hotels of op en neer reizen.
Het was heel raar hoe snel de tijd leek te gaan. Telkens als we een optreden hadden bij X-Factor, was er een grotere groep meiden die begonnen te gillen als ze ons zagen. Heel vreemd om mee te maken.
We waren begonnen met onze video-diaries, en hadden besloten om het op de trap in het huis te doen. Omdat daar genoeg ruimte was voor ons vijven, soort van. Het was vrij krap.
Zo ook zaten we nu weer op de trap. En ik was niet echt aan het opletten. Beetje aan het ouwehoeren en Harry’s krullen betasten. We hadden kort besproken hoe we dit allemaal moesten aanpakken. Dus ik deed de intro en Harry zou het uitleggen verder. Natuurlijk waren er al een paar pogingen mislukt.
Toen Liam de camera weer had uitgezet pakte ik Niall’s vest, dat op de trede naast me lag, en maakte er aan cape van. Superhero time. Stuntelend liep ik de paar traptreden omhoog en gleed op m’n kont naar beneden, tot ik tegen Zayn aan knalde.


Het was iets voor 2 toen ik mijn Porsche parkeerde voor het huis van mijn therapeut. Zachtjes neuriede ik het nummer waar we vandaag mee bezig waren geweest. Ik wist dat het niet goed was om aannames te doen… En toch koppelde mijn hoofd het mooie grote huis, aan de goedbetaalde baan van mijn therapeut. Eventjes vroeg ik me af wat mensen zouden denken als ze mijn auto zagen. Zouden ze kunnen gokken waar ik mijn brood mee verdien?
‘Hey, Louis. Je mag gelijk doorlopen.’ de lieftallige assistente van mijn therapeut glimlachte naar me, en dook vervolgens weer in haar werk achter de pc.
Elke keer als ik hier kwam - nu inmiddels de 4de keer - ontdekte ik weer nieuwe dingen. Het was een modern huis vanbinnen, maar niet te klinisch. Warme bruine tinten sierden het interieur en een variatie aan planten maakten dat de ruimte rustig en open aanvoelde. Ik stapte langs het bureau van de assistente, de glazen deur door naar het kantoor.
Sabine zat achter haar bureau, druk te tikken op haar toetsenbord. Bij mijn binnenkomst keek ze even op, glimlachte en tikte nog even haar zin af voor ze me kwam begroeten. ‘Goeie…-’ ze keek even naar de klok op de muur. ‘-middag, Louis.’
‘Insgelijks, hoe is je dag tot nu toe Sabine?’ vroeg ik en maakte het mezelf comfortabel op de bank. Ze lachte even. In een eerdere sessie had ze me erop gewezen dat ze het leuk vond dat ik me zo snel thuis voelde, en vroeg me of dat altijd zo was. Ik had geantwoord met, meestal wel. Want nou ja, zo was ik gewoon. Ik vond het zelf altijd heel hinderlijk als mensen zich niet thuis voelden in mijn huis. Werd ik zenuwachtig van.
‘Goed, goed. Druk, zoals altijd.’ ze nam plaats op de stoel die tegenover de bank stond.Ik had inmiddels een dekentje om en 2 kussens achter mijn rug. ‘Wil je ook iets van thee of koffie?’
‘Koffie, lekker.’ liet ik weten en ze schonk me een kopje in vanuit de nog stomende pot die ze op de salontafel had staan. Het had een heel huiselijk gevoel zo. Heerlijk.
‘Dus, is er iets waar je het heel graag over wilt hebben, of iets dat je de laatste tijd te binnen is geschoten?’ vroeg ze me en sipte aan haar thee. Ik pakte mijn koffie van tafel, merkte dat het nog te heet was en besloot mijn koppige zelf te zijn, nam een slokje, brandde natuurlijk mijn tong, en zette teleurgesteld mijn koffie weer op tafel. Kutzooi.
‘Wat was de vraag ook alweer?’ vroeg ik haar en dacht zelf diep na. Soms ging mijn hoofd echt van hot naar her en dan kreeg ik niet alles mee.
‘Of je het over iets specifieks wilt hebben vandaag.’ Herhaalde ze in minder woorden. Niet veroordelend of geïrriteerd. Gewoon sympathiek en neutraal. Ik dacht even na over deze vraag. Er waren wel dingen die me te binnen waren geschoten, de afgelopen maand, maar natuurlijk had ik het niet opgeschreven. ‘Het ligt op het puntje van mijn tong…’ ik kneep mijn ogen geniepig een stukje dicht, kon ik zo beter denken? Misschien. You won’t know until you try.
‘Wacht.’ ik bedacht me iets, en haalde mijn notitieboekje uit mijn broekzak. Die had ik eigenlijk altijd bij me. Ik keek naar de zinnen die ik af en toe opschreef als ik niet kon slapen.


I can't believe I gave into the pressure
When they said a love like this would never last
So I cut you off 'cause I didn't know no better


Face to face at the kitchen table
This is everything I've been waiting for


Tell me the truth, do you still remember feelin' young
And strong enough to get it wrong in front of all these people?


‘Wat is dat?’ benieuwd keek ze met haar bruine ogen naar wat ik in mijn handen had. Het boekje was versleten en zat onder de koffie vlekken. ‘Euhm, mijn notities voor mijn muziek.’
‘Mag ik kijken?’
‘Liever niet.’ gaf ik eerlijk aan. Bij de eerste sessie had Sabine me verteld dat wanneer er ook een moment was dat ik iets niet zag zitten, ik dat gewoon duidelijk aan moest geven. Iets wat ik lastig vond, want ik wist niet precies of ik een goede reden had waarom ik het niet wilde laten zien. Maar ze had me ook verteld dat je niet altijd een ‘legitieme’ reden hoefde te hebben om nee te zeggen. Het überhaupt al niet willen van iets, was opzichzelfstaand al een legitieme reden.
‘Dat is goed.’ knikte ze en liet mij mijn ding doen. Ik bladerde door de zinnen heen en kwam toch weer terug bij die tweede.
Face to face at the kitchen table
This is everything I've been waiting for
‘Ik kon laatst weer niet slapen.’ vertelde ik haar en bleef kijken naar mijn gekrabbel.


De weken waren zo voorbij gevlogen en ik was zo gewend geraakt aan deze 4 jongens.
Er zat een groot blok in mijn maag, en een brok in mijn keel. We liepen met z’n vijven naar onze kleedkamer. Er stroomde wat stille tranen over Niall’s wangen, en ik zag de blik die we allemaal op ons gezicht droegen. De angst van het idee dat dit het misschien wel zou zijn geweest. Overal om me heen vielen de bordjes met X-Factor nog meer op dan eerst. We hadden verloren. Zou dit het einde zijn van One Direction?
‘Derde plaats is niet slecht, toch?’ Liam’s poging om ons op te vrolijken kwam er meer uit als een soort vraag om hem op te vrolijken.
In de kleedkamer gingen we allemaal op onze plekjes zitten. Onze plekjes. Dit was al weken onze kleedkamer geweest en het was een soort van tweede thuis geworden.
We waren allemaal stil. Het was een vreselijk kille stilte in vergelijking met de gillende zaal waar we net vandaan kwamen. Onze fanbase was groot, dat was iets waar we ons aan vast moesten klampen. Simon had iets in die trant ook al eerder gezegd.
Maar jezus wat voelde dit klote.
‘Ik ga even… Euhm… iets.’ Ik kon niet stil blijven zitten. Maar ik wist ook niet precies wat ik nou kon of moest doen. Ik kreeg niet eens mee wat voor reactie ik kreeg, voor ik de deur uit was en de gang door begon te lopen. Ik wist niet waaraan ik dacht. Of waar ik aan moest denken. Maar mijn voeten en benen droegen me ergens heen, en ik liet me maar meevoeren.
‘Louis!’ Ik draaide me om en zag Harry achter me aan sprinten. Ik vergat eventjes waar ik mee zat, en lachte om zijn krullen die met hem mee bewogen. Maar zodra ik zijn ogen zag werd ik weer de realiteit in getrokken.
Hij kwam naast me lopen. We zwegen een tijdje, voor hij de stilte verbrak.
‘Toen ik klein was, wilde ik ‘s avonds altijd zo lang mogelijk opblijven. Tot ik mijn ogen niet meer open kon houden van vermoeidheid. En dan deed ik altijd alsof ik al op de bank in slaap was gevallen, zodat mijn moeder me naar bed zou tillen.’ ik weet niet waarom hij dit vertelde, maar ik kon waarderen dat hij iets met me deelde. Soms moest ik mezelf eraan herinneren om Harry de ruimte te geven, want hij had zoveel te vertellen; ik raasde er alleen vaak gewoon doorheen.
‘Ik zou willen dat ik dat nu kon doen. Maar ik ben te groot geworden, en rond mijn 11de werkte het al niet meer…’ vertelde hij verder. Ik kon er niks aan doen dat ik moest lachen. ‘11?! Harry dat is best wel oud.’
Hij keek op van de vloer, we waren gestopt met lopen, en ik kon niet stoppen met grijnzen. Hij keek me serieus en met grote ogen aan. ‘Ik ben een pienter jongetje.’
‘Dat is niet wat pienter betekent, Harry.’
‘Oh… Ik zocht een minder negatief beladen woord voor niet zo groot.’
‘Pieterig?’
Hij haalde zijn schouders op. Mijn humeur was gelijk tien keer beter. We zouden het wel redden, dit was niet het einde van One Direction. Want no way dat ik deze jongen terug zou laten gaan naar Holmes Chapel. Hij was bestemd voor meer dan dat dorp, zelfs al zag hij dat zelf misschien nog niet in.
‘Hey, als we niet mee hadden gedaan aan X-Factor, en je zou me dan tegenkomen op straat, wat zou je dan doen?’ zijn wangen kleurden een beetje rood en hij staarde naar zijn voeten om het te verbergen. Ik ging weer verder met lopen, grijnzend.
‘Wat zou je willen dat ik zou doen?’ plaagde ik hem. Hij keek verontwaardigd op van zijn schoenen. ‘Dat is niet eerlijk, ik vroeg jou eerst.’
‘Oké, oké. Ik zouuu…’ hier moest ik even over nadenken. Ondertussen voelde ik aan wat random deurklinken in deze hal. We waren inmiddels helemaal aan het einde terechtgekomen, en er was een trap omhoog of naar beneden. En deuren. Zoveel deuren.
Ik hoopte dat er eentje… Aha! Ik had er eentje gevonden die niet op slot zat, en opende hem. Harry keek me met grote ogen aan. ‘Louis niet doen!’
Op de deur stond een rood bordje met verboden toegang. Dat maakte het alleen maar leuker.
Ik stapte de deur door en kwam in een grote theaterzaal uit. We stonden bovenaan de tribune. Ik had geen idee dat dit gebouw zo mega groot was. Harry volgde me voorzichtig, achterom kijkend of niemand ons had gezien. ‘Louis we mogen hier niet komen…’ fluisterde hij van achter me. Dit moedigde me alleen maar meer aan. Ik stak mijn hand naar achteren, als teken dat Harry hem moest pakken en me moest volgen. Toen het lang duurde keek ik even achterom, hij keek me raar aan. Ik haalde mijn schouders op, dan niet.
Ik nam de treden per twee toen ik de tribunetrap afliep. ‘Louis!’ siste Harry naar me.
Toen ik eenmaal beneden was, klom ik het podium op en ging op de rand zitten. Er waren maar een paar lichten aan, voor de rest was het donker. Ik klopte met mijn hand op het hout naast me. Ik kon Harry niet zien vanaf hier, hij stond nog boven in het donker. Maar ik wist dat de zaal erop gebouwd zou zijn dat hij mij wel kon zien.
Niet veel later, als een bang hert, kwam Harry mijn kant op lopen.
Hij kwam stilletjes naast me zitten en staarde de zaal in.
‘Wow…’
‘I know right?’ Ik weet niet wat het was, maar iets aan een lege theaterzaal, maakte dat het voelde alsof je… Alsof je de hele wereld aankon. Heel imposant en machtig. ‘Dit moeten de jongens zien.’ zei ik en mijn stem klonk klein in deze immense ruimte. Harry stond op, plots bezeten van een soort kinderlijk enthousiasme. ‘Ik ga ze halen. Blijf hier.’
En voor ik het wist was hij de trap op gesprint en zat ik alleen.
Ik stond op, liep een paar rondjes over het podium en zong wat random riedeltjes.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen