Foto bij 68 - Let me go now

Hij stelt je ook aan de rest van de groep voor - Amy, Stephanie, Bianca, Jeffrey en Alex. Onderweg terug naar het feest, trekt Bianca je mee één van de gangen in. De rest van de groep volgt jullie ook die kant op. Ze brengt je naar het binnenplaatsje van de school, waarvan je weet dat die onder de meeste leerlingen bekend staat als het rooktuintje van de leraren.
"Mogen we hier wel zijn?"
Alex schiet in de lach. "Relax, niemand die weet dat we hier zijn."
Zodra iedereen buiten staat, komen de pakjes sigaretten tevoorschijn. Het valt je op dat Evander zelf geen pakje sigaretten pakt. Je kijkt hem even vertwijfeld aan, maar haalt dan toch zelf ook de sigaretten uit je tasje.
"Ik rook niet," legt hij uit. "Maar ga wel mee voor de gezelligheid."
"Gezelligheid?" lacht Jeffrey. "Hiervoor bedoel je?"
Hij haalt twee flessen drank tevoorschijn uit de plantenbak. De flessen gaan de groep rond en tegen de tijd dat het jouw beurt is, zet je de fles Tequilla aan je mond. Je doet je best om het niet gelijk weer uit te spugen - gatver, wat is dat spul vies! Evander schiet in de lach als hij je gezicht ziet en wisselt de fles snel om met de fles die Amy vast heeft; een fles Malibu. Ze tikt bemoedigend met de fles die ze nu heeft tegen die van jou aan; "Cheers, bitch!"
Je zet opnieuw een fles drank aan je lippen en tot je grote opluchting is Malibu best lekker. Je neemt nog een paar grote slokken en wil de fles dan doorgeven aan Alex, maar die schudt 'nee'. "Neem maar, we hebben nog meer."
Uiteindelijk mix je wat van de Malibu met de cola die je net gehaald hebt, als jullie weer terug naar binnen gaan.
"I like your thinking," glimlacht Stephanie, terwijl ze haar arm door die van jou haakt. "Dus, heb jij ook nog een curfew?"
"Nope. Ik moet alleen even bellen of sms'en als ik richting huis ga."
De meiden wisselen een blik en dan zegt Amy: "We gaan hierna met zijn allen nog naar mijn huis, want mijn ouders zijn toch niet thuis. Kom je ook?"
Je kijkt even twijfelend de groep rond. Evander knikt je bemoedigend toe. "I guess. Even aan mijn ma vragen of ze dat oké vindt. Woon je in de buurt?"
"Twintig minuten fietsen."
"Oh. Ik ben niet met de fiets. Ik woon om de hoek van de school."
"Je mag wel bij mij achterop," glimlacht Evan en tegen die glimlach kan je bijna geen nee zeggen.
"Plus, je kan blijven slapen, net als de rest," vult Bianca aan. De rest van de groep knikt enthousiast. Je haalt je telefoon uit je zak en stuurt een sms naar je moeder met de vraag of het oké is als je bij een klasgenote blijft slapen. Ze stuurt al snel een berichtje terug dat dat geen probleem is, als je even het adres doorstuurt. Je geeft je telefoon aan Amy, die haar adres intypt en je stuurt die ook door naar je moeder. Ze wenst je nog veel plezier en alvast welterusten. Je grinnikt en stopt je telefoon terug in je tasje. De rest van de avond wordt langzaam maar zeker een soort waas - jullie dansen, sneaken naar de leraren rooktuin, drinken, dansen nog meer en je kan je nog vaag herinneren dat je bij Evan achterop de fiets bent gestapt.


Je ademt nog een paar keer diep in en uit, voordat je Georg vertelt hoe dit verhaal afloopt. "So, once we get to Amy's house, there's more drinking. I think we played Never Have I Ever, but it's all a bit blury. And then there's just.. fragments. I'm in bed. There's someone on top of me. I try to push him away, but my body doesn't function and I..."
Tranen stromen inmiddels over je wangen. Georg kijkt je vol medelijden aan. Je ademt nog eens diep in en uit.
"Long story short - I thought I... I thought it didn't actually happen, because nobody mentioned it the next day. Or any time, really. But.. But... This afternoon Evan told me that.. that..." Je steekt met trillende handen nog een sigaret op en neemt een paar hijsjes. "Evan told me that he felt really guilty the next day, when he found out I didn't remember and that that is why he never brought it up again."
Georg schudt vol ongeloof zijn hoofd. "I am so sorry this happened to you."
"I'm damaged goods, Georg. Why would someone like Bill want to be with me?"
Hij probeert je naar zich toe te trekken voor een knuffel, maar iedere vorm van lichamelijk contact is je op dit moment te veel, dus je duwt hem weg. Hij houdt verontschuldigend zijn handen op.
"I'm sorry. I don't mean to hurt you. It's all right."
Jullie praten tot het licht wordt en tegen de tijd dat de nacht in dag verandert, begint hem te dagen waar je het over hebt: je kan dit niet voor Bill verzwijgen, maar dit zal zeker gevolgen hebben voor jullie relatie - of wat daar nog van over blijft...

Reacties (1)

  • Luckey

    Bill zou der niet laten vallen, dat weet ik zeker

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen