Foto bij Scar 166

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Er zijn tienduizend manieren waarop ik zou willen dat ze gestraft worden voor wat ze haar aan hebben gedaan, en ik houd mezelf voor dat alles beter zal worden als ze voor de rechter gesleept zijn en gerechtigheid haar ding heeft gedaan, maar diep vanbinnen weet ik dat het niet zo werkt. Ik herinner me hoe verschrikkelijk het voelde toen Paige vanochtend aan het huilen was in mijn armen, en ik weet heel, héél zeker dat er niet genoeg gevangenisjaren in een mensenleven zitten om dat goed te maken.

Het lijkt vrij goed met Paige te gaan, en ondanks dat ze normaal gesproken slecht eet wanneer ze gestrest is, merk ik bij de lunch niet dat haar eetlust verdwenen is. Misschien doet ze extra haar best om zo te lijken omdat ze weet dat ik haar in de gaten houd, maar ik denk dat het naar omstandigheden oprecht wel goed met haar gaat.
Om één uur leggen we een verklaring af op het bureau. Ik kan er niet bij zijn terwijl ze haar verhaal doet, maar wanneer ze naar buiten komt, zie ik aan de uit steen gehouden uitdrukking op haar gezicht dat ze het op een hele zakelijke manier vertelt heeft, zonder zichzelf toe te staan om emotioneel te worden.
Dat blijft zo, tot we ongeveer halverwege richting huis zijn. Ik weet niet precies waar ze met haar gedachten was, maar ineens werd het haar te veel en barstte ze in tranen uit. Ik heb de auto naast de weg stilgezet en haar vastgehouden terwijl ze uithuilde in mijn armen. Hoewel het een beetje wreed klinkt, kan ik niet ontkennen dat ik er eigenlijk wel blij mee was, want het betekent in ieder geval dat ze het allemaal niet al te veel opkropt.
Zelfs wanneer ze klaar is met huilen, blijf ik haar in mijn armen houden, want haar lichaam is nog steeds zachtjes aan het trillen en ik voel nog altijd de ellende van haar af stralen.
Na een tijdje heb ik haar weer losgelaten en zijn we verder gereden. Mijn hand heeft de hele tijd op haar been gelegen, en haar hand bovenop de mijne. Er lag een soort vrede over haar heen, terwijl ze met gesloten ogen haar hoofd tegen het raam liet rusten, alsof ze oprecht een beetje was opgeknapt.
Thuis drinken we wat thee en eindigen we uiteindelijk op de bank. Ik lig op mijn rug, en Paige ligt op haar buik bovenop me, met haar hoofd op mijn borstkas. We zijn allebei zachtgezegd uitgeput, en ze heeft nog altijd een beetje pijn in haar buik. Na misschien een halfuurtje van niets doen, hef ik me een beetje op en geef ik een kus op haar hoofd, waardoor ze vragend naar me opkijkt.
'Ik heb wel iets om je je beter te laten voelen,' zeg ik, met een onbedwingbaar kinderlijk enthousiasme.
Ik ga overeind zitten en met wat rek en strek oefeningen weet ik mijn laptop van de koffietafel te pakken. Paige zit met haar rug tegen mijn borstkas op mijn schoot, en de laptop leg ik op de hare. Ik steun mijn kin op haar schouder zodat ik het beeldscherm kan zien en open youtube.
'Wat ga je doen?' vraagt Paige.
'We gaan compilaties van stomme, grappige filmpjes kijken. Een paar van die try not to laugh challenges,' zeg ik.
Ze kijkt me met een opgetrokken wenkbrauw aan, zonder moeite te doen om haar scepticisme te verbergen. Ik geef een plagerig kusje achter haar oor en murmel zeurderig: 'Kom op, het wordt leuk. Ik beloof het je.'
Ze aarzelt even, maar knikt dan, meer om mij een plezier te doen dan zichzelf.
'Ik geloof er vrij weinig van, maar goed dan,' geeft ze eraan toe en ik kan mijn grijns niet verbergen.
Een kwartiertje later ligt Paige hikkend van het lachen op de grond vanwege een of ander filmpje over een fret genaamd Zaggles die de ontstopper niet los wil laten. Ze vindt het haast nog grappiger dan ik, maar dat komt waarschijnlijk doordat dit niet de eerste keer is dat ik dit filmpje is.
Ik schuif mijn laptop even opzij en help haar weer om de bank op te klimmen. Nog altijd lachend verbergt ze haar gezicht tegen mijn schouder. Het werkt zo aanstekelijk dat ik ook weer de slappe lach krijgt en als een stelletje crackverslaafden klampen we ons aan elkaar vast, liggend op de bank in een doodstille kamer. Als iemand ons nu zou kunnen zien, zouden ze ongetwijfeld denken dat we gek zijn.
Minuten later hebben we weer de controle over onszelf, en we kijken nog even wat andere filmpjes. Nu we één keer de slappe lach hebben gehad, is het ineens heel makkelijk om opnieuw en opnieuw in de lach te schieten, dus eigenlijk zitten we gewoon een halfuur lang non stop te giechelen.
Uiteindelijk, wanneer we het allebei een beetje zat zijn en ik zie dat Paige moe begint te worden, leg ik de laptop weer weg en neem ik haar in mijn armen. Ze glimlacht lichtjes en nestelt zich dicht tegen me aan.
Ik strijk over haar haar en kijk haar vertederd aan, ook al kan ze dat niet zien nu ze haar ogen dicht heeft gedaan. Hoewel ik aan haar ademhaling kan horen dat ze niet slaapt, is ze wel erg ontspannen, en dat geeft haar iets heel schattigs.
Ik laat mijn eigen ogen ook dichtvallen en een tijdje sta ik mezelf toe om gewoon helemaal te relaxen, genietend van Paiges lichaam tegen de mijne.
Ik voel een krap gevoel in mijn borstkas ontstaan wanneer ik terugdenk aan het geluidsfragment van haar gesprek met William Cassidy, en de dingen die ik de hoofdcommissaris heb horen zeggen. Minutenlang blijf ik gewoon zijn gestoorde opmerkingen - zoals "Geloof me: er is geen man die het echt kan schelen of je oprecht geniet van de seks. Seks is voor ons gewoon een manier om te masturberen met een vrouwenlichaam. Wie het doet is niet van toepassing. Jouw rol blijft hetzelfde." en "Ik weet niet of je oprecht naïef genoeg bent om te geloven dat het die Nathan van jou het ook maar íéts kan schelen of je het lekker vindt of niet, maar het maakt hem dus niet uit. Zo zijn mannen. Wen er maar aan. Het kan hem niet schelen." en "Als Nathan al de moeite neemt om je je extra goed te laten voelen, dan is het omdat hij iets van je terug verwacht. Je hoeft het hem niet kwalijk te nemen of zoiets. Wij mannen zijn gewoon allemaal zo." - in mijn hoofd herhalen. Het laat me maar niet los en speelt opnieuw en opnieuw af, tot ik er misselijk van word.
'Paige?' zeg ik dan uiteindelijk, mijn stem vervormd door de aarzeling. Ze kijkt vragen naar me op en ik strijk even langs haar wang, het gevoel van haar lichaam onder mijn vingertoppen genoeg om me kalm te houden. 'Wat... Wat de hoofdcommissaris allemaal zei was niet waar. Over... over seks en mij en zo. Het is allemaal bullshit. Hij is gewoon gestoord, en heeft een heel mismaakt beeld van vrouwen. Ik beloof je dat het me wel allemaal kan schelen, en dat ik niets doe omdat ik gewoon alleen maar iets van je wil. Echt niet. Ik... Ik wil dat je dat weet.’
Ze forceert een droeve glimlach op haar gezicht en draait haar hoofd richting mijn hand, die tegen haar wang lag, zodat ze een kusje op mijn handpalm kan geven.
'Ik weet het, lieverd.'
Ik knik. 'Ik weet dat je dat weet, maar... maar als ik het al niet los kon laten, zou het me niet verbazen als het jou ook dwarszit.'
Ze twijfelt. Heel lang. Maar dan geeft ze, bijna schuldbewust, toe: 'Ik... Ik ken je nu al zo'n anderhalf jaar. En ik houd al heel lang van je, en ik weet ook al heel lang dat je van mij houdt. En... En, Nathan, het spijt me heel erg, en het is niet jouw schuld, maar... maar toen hij al die dingen zei... toen kon ik niet anders dan toch ineens beginnen met twijfelen. Ik weet niet... Het was niet... Het was instinctief gewoon zo makkelijk om hem te geloven. En ik weet dat het niet waar is, maar...'
Ze bijt op haar lip, niet in staat haar zin af te maken. Haar blik wendt ze af, niet in staat me recht aan te kijken.
Ik voel mijn hart in mijn borstkas verbrijzelen. Ik weet niet wat erger is: dat de hoofdcommissaris' woorden dusdanig hard zijn aangekomen dat ze haar uit balans hebben gebracht, of dat ze zich er schuldig over voelt.
Ik heb over honderdduizend dingen gepiekerd; over hoe ze gewond had kunnen raken in haar gevecht met William; over de dingen die hij misschien met haar had gedaan als ze weer verstijfd was geraakt, zoals toen bij Chris; dat ze misschien in een psychose zou raken van alles wat er de laatste paar dagen met haar gebeurd is. Maar waar ik niet bij stil had gestaan, is hetgeen wat misschien wel het meest voor de hand liggend is van allemaal: dat hij alle angsten bevestigd heeft die er tien jaar lang voor gezorgd hebben dat ze doodsbang was voor mannen.
Het is extreem schadelijk om te zeggen dat het mannen niets kan schelen hoe seks voor een vrouw aanvoelt tegen een vrouw die maar al te goed weet hoe het is om seks te hebben met een man die het niets kan schelen hoe het voor haar aanvoelt.
‘Ik neem het je niet kwalijk, liefje. Voel je niet schuldig,’ druk ik haar op het hart, bijna smekend. ‘Weet gewoon dat ik van je hou, en dat het me echt een hele hoop kan schelen dat jij ervan geniet wanneer we vrijen. En als je om welke reden dan ook begint te twijfelen aan mijn bedoelingen, dan moet je dat gewoon eerlijk zeggen en dan praten we erover, zelfs als je weet dat die gedachtes eigenlijk niet waar kunnen zijn. Ik wil dat je je nooit onprettig hoeft te voelen als ik je op welke manier dan ook aanraak. Oké?’
Ze knikt en glimlacht, droevig en opgelucht tegelijk.
‘Oké,’ belooft ze me, en ik geef een kus op haar voorhoofd.
Ik omhels haar eventjes, maar dan maak ik me weer van haar los en gaan we allebei recht overeind zitten. Er is nog iets waar we het over moeten hebben, ook al gaat dit een van de zwaarste gesprekken ooit zijn. Ik had nooit gedacht dit ooit aan iemand te moeten vertellen.
Paige weet inmiddels hoe ik eruitzie als ik iets wil ga zeggen en kijkt me afwachtend aan, zonder ongeduld of veroordeling in haar blik.
‘Er is iets dat ik je moet vertellen. Het... Marco’s vader…’ begin ik uiteindelijk, en de woorden voelen als kiezelstenen in mijn keel,’ was… niet… goed. Hij was een slecht persoon. Toen… Toen Marco nog heel jong was… heeft zijn vader hem…’
Mijn stem sterft weg en ik wrijf over mijn gezicht. Het voelt allemaal te erg om uit te spreken.
‘Misbruikt?’ vraagt Paige schor. Blijkbaar lag er iets in mijn stem dat het voor haar al duidelijk maakte.
Ik knik en bijt mijn kaken even op elkaar.
‘Ja. Zijn vader heeft hem misbruikt. Tot hij zeven jaar oud was, ongeveer. En zelfs in de categorie “monsters die hun eigen kinderen misbruiken” was hij echt heel slecht, want hij… hij… hij was ook heel erg… sadistisch, zeg maar. Ik… Het… Het is moeilijk uit te leggen.’ Ik slik de brok in mijn keel weg. ‘Marco’s rug… Zijn rug zit helemaal onder de….’
Ik schud mijn hoofd, niet in staat om het hardop te zeggen. Ik knijp mijn ogen even dicht. Paiges hand vindt de mijne, alsof ze aanvoelt dat ik het nodig heb.
Ik open mijn ogen weer.
‘Ik dacht…. Tijdens onze tienerjaren dacht ik gewoon dat hij altijd een shirt droeg als we gingen zwemmen omdat hij onzeker was of zoiets. Ik… Ik had nooit gedacht dat… Paige, je hebt geen idee. Het... Het is een van de verschrikkelijkste dingen die ik ooit heb gezien. Zoveel littekens. Kriskras door elkaar.’
Ik verberg mijn hoofd in mijn handen en Paige slaat een arm om me heen. Ze drukt troostend een kusje tussen mijn schouderbladen en wrijft over mijn rug.
‘Zijn moeder betrapte hem toen Marco zeven was, nadat ze een tijdje inboet buitenland was geweest voor haar werk, en zijn vader is in de gevangenis beland, waar hij gelukkig nu nog steeds aan het wegrotten is. Ik heb nooit doorgehad wat er aan de hand was. Niemand had het me ooit verteld. Ik was daar nog te jong voor. Ik was te jong om het te kunnen begrijpen, te jong om ermee geconfronteerd te worden. Toen het schandaal eenmaal naar buiten was, wisten mijn ouders er wel van, maar ze hebben het me nooit verteld en ook Marco heeft in onze jeugd niets gezegd. Ik had wel door dat zijn vader opeens weg was en dat zijn moeder hertrouwde toen hij twaalf was, maar als ik ernaar vroeg haalde hij altijd gewoon zijn schouders op en als ik er in onze tienerjaren over begon, dan zei hij gewoon dat zijn ouders gescheiden waren en veranderde hij het onderwerp. Hij… Hij heeft het me pas verteld toen we twintig waren, en zelfs dat was eigenlijk per ongeluk. We waren gewoon allebei heel dronken en toen… toen… toen vertelde hij het me. We hebben het er niet heel erg vaak over. Niet in detail, in ieder geval. Maar soms, als hij weer echt heel dronken wordt, dan komen er weer een paar dingen naar boven. Dan zegt hij dingen die gewoon zo… zo… verschrikkelijk… zijn. Dan zegt hij dingen over dat hij zich nog kleine momenten herinnert. Hij herinnert zich hoe zijn vaders handen waren, en dat ze zo ruw en lomp aanvoelden. En dat het zoveel pijn deed. En dat hij om zijn moede gilde, ook al deed zijn vader het alleen wanneer zij aan het werken was en er niemand was die hem kon komen helpen. En… En de dingen die zijn vader hem in het oor fluisterde, over… over hoe goed hij het deed, en dat het hun kleine geheimpje was, en dat hij wat stiller moest zijn.’
Hoewel ik eigenlijk niet degene zou moeten zijn die getroost moet worden, slaat Paige haar armen om me heen. Ik omhels haar terug en rust mijn hoofd tegen haar schouder.
Hoewel ik weet dat ik nog verschrikkelijk jong was in die tijd, en te onschuldig om met zulke dingen belast te worden, kan ik niet anders dan het mezelf een héél klein beetje kwalijk nemen. Ik kende hem in die tijd. We waren beste vrienden die bijna al onze vrije tijd met elkaar doorbrachten, en als hij alleen met zijn vader thuis was werd hij misbruikt. Hij kende mij beter dan wie dan ook, en ik wist niet eens dat zijn leven één grote hel was. Ik heb hem niet geholpen op de momenten dat hij juist meer dan ooit tevoren hulp nodig had.
‘Nathan… Ik…’ begint Paige en ze trekt zich een beetje terug, zodat ze me met aarzelende blik aan kan kijken. Ze bijt even op haar lip. ‘Vindt hij het wel goed als je me dit vertelt?’
Ik knik haastig. Ik was totaal vergeten om dat erbij te zeggen.
‘Hij heeft me toestemming gegeven om het je te vertellen. Het leek hem wel zo eerlijk, aangezien hij nu ook weet van Jack Lockley. Dat zei hij op het bureau, toen jij je verklaring af aan het leggen was.'
Door alle schok heen ziet Paige er een klein beetje opgelucht uit. Een heel klein beetje maar.
Ze haalt en hand door haar haar en zucht. 'Jezus Christus, zeg. Wat erg.'
Ik knik en wanneer een plukje haar voor haar gezicht valt, strijk ik die teder achter haar oor weg.
Ik herinner me wat ze verteld heeft over de begrafenis van Laritsja en Dmitri. Ze heeft me verteld over hoe haar vader heel raar naar haar keek, met een blik die je niet in de ogen van je eigen vader wil zien. Ze zei dat het waarschijnlijk kwam omdat ze zo erg op haar moeder lijkt, maar dat maakt het niet goed. Het maakt helemaal niets goed.
Hoewel mijn vader niets heeft gedaan behalve zwijgzaam toekijken terwijl mijn moeder al haar verwijten en haat naar mij spuwde, mag ik mezelf nog best gelukkig prijzen.
Eigenlijk zijn we allemaal heel fucked up. Ik ben Blueberry kwijtgeraakt. Marco had een vader die zijn handen niet thuis kon houden, en Hailey had een vriend - verloofde, zelfs - met ongeveer hetzelfde probleem. En dan is er Paige, die zoveel verschillende vormen van ellende mee heeft gemaakt dat ze niet eens meer weet welke het ergste is.
Het heeft allemaal littekens achtergelaten; sommige letterlijk, maar sommige ook in de vorm van nachtmerries, paniekaanvallen, licht alcoholisme, controleproblemen, zowel bindings- als verlatingsangst, en zo'n beetje alle andere dingen die er mis kunnen zijn met een mens. Maar we zijn er nog wel. En misschien is dat het belangrijkste.
We hebben allemaal dingen waar we niet van kunnen vluchten, en herinneringen in ons hoofd die nooit helemaal op zullen houden met pijn doel, maar we zijn er nog wel.

Reacties (3)

  • BethGoes

    Wat erg voor Marco! Hij begrijpt nu natuurlijk wel extra goed hoe Paige zich voelt!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh arme Marco!

    1 jaar geleden
  • Hermione2003

    Oh nee, wat zielig voor Marco!😥

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen