'Anastasia! Kom naar beneden en wel nu meteen!'
Zuchtend kijkt een twaalfjarig meisje op van haar telefoon en loopt ze naar beneden. Ze heeft lang, kastanjebruin haar dat krullend tot haar onderrug reikt. Haar ogen zijn een mengeling van meerdere kleuren: groen, blauw, bruin en grijs. Van buiten is het blauw, van binnen is het bruin en daar tussenin is het groen of grijsachtig. Ze draagt een paarse trui en een joggingbroek. Op haar rug heeft ze een rugzak met wat eten, wat drinken, een paar boeken, haar telefoon die ze er ook in gestopt heeft met de stekker en wat dekens. Als haar ouders weer van plan zijn haar te straffen, laat ze dat niet gebeuren.
'Wat wil je, pa?' snauwt ze als ze beneden is. Haar vader is lang en heeft dezelfde ogen als haar en dezelfde kleur haar. Zijn haar is verward en duidelijk niet goed verzorgd integendeel tot haar moeder, wie haar oranje haar in een knot heeft gedaan zodat haar helder groene ogen duidelijk zichtbaar zijn.
'Ik weet niet wat je gedaan hebt,' zegt de moeder kalm. 'Maar de school heeft net gebeld en gemeld dat je een paar dagen niet meer hoeft te komen. Klopt dat?'
Anastasia was een paar dagen niet op komen dagen, ze was waarschijnlijk vergeten zich af te melden voor die dagen. Shit.
'Ja, maar ik heb niet gespijbeld! Ik zweer, ik zal er wel niet aan gedacht hebben dat te melden.'
'Dat betwijfel ik.' bijt haar vader haar toe. 'Het is niet bepaald de eerste keer! Wat doe je überhaupt?!'
'Ik hoop voor je dat het iets is wat wij kunnen accepteren, Annie.' reageert haar moeder zonder enige uitdrukking op haar gezicht te tonen.
'Alsof dat jullie wat aangaat!' schreeuwt ze. 'Het is alsof ik mijn eigen leven niet mag volgen! Ik moet precies doen wat júllie willen! Annie, doe dit! Annie, doe dat! Annie, ga eens gezellig mee met je moeder naar haar ballet! Annie, help je vader eens in z'n circus show! Ik word er zo moe van!'
'Hey, ik ben thuis!' De stem van haar tweelingbroer echoot door de hal en ze draait zich om om hem te zien. Ook weer zelfde kleur haar en ogen, alleen netter. De deur staat nog open en Annie kijkt woedend naar haar ouders.
'Denk maar niet dat jullie mij ooit terug zullen zien.' fluistert ze onheilspellend en ze rent naar de deur om hem vervolgens achter haar te sluiten.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik ben benieuwd waar ze heen gaat.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen