Het muziekdoosje speelt de bekende noten terwijl Annie ernaar luistert. Het helpt haar kalmeren. De wandeling naar school lijkt eindeloos te duren en de donkere wolken die in de lucht hangen maken het niet bepaald beter. Het is allang een wonder dat ze überhaupt naar school kan, nadat ze geen ouders meer heeft die het voor haar kunnen betalen. Ze kan van geluk spreken dat de moeder van een oude vriend bereid was voor haar wat geld uit te geven. Wat dat betreft is die moeder sowieso hartstikke aardig, want ze zorgt voor onderdak en vertelt niks aan haar ouders. Het wordt al vijf jaar voor hen verzwegen, maar misschien is het beter zo. Ze hebben toch niks gedaan om naar haar op zoek te gaan. Ze is nooit als vermist opgegeven. Lucius, haar oude vriend, is enkel niet zo dol op haar als zijn moeder is. Noch zijn vader vindt het een goed idee om voor haar te zorgen, maar Lucius' moeder is niet te overtuigen als ze iemand kan helpen. Het zal erg ongeloofwaardig klinken, dat ze niks zegt tegen mijn ouders. Maar ze vragen er niet naar. Aan niemand.
'Annie!'
Durdane, een naam die mensen blijkbaar heel ingewikkeld vinden om uit te spreken als ze het lezen, is een goede vriendin van Annie. Officieel is ze Turks, waardoor ze dus ook een iets donkerdere huidskleur had, en zwarte ogen met zwart kroeshaar. Annie sluit haar kleine muziekdoosje en stopt het in haar zak, waar het thuishoort. Ze neemt een klein sprintje naar haar. Annie zelf weet niet zo goed hoe ze Durdane moet zien: een goede vriendin of een beste vriendin, maar Durdane lijkt haar in ieder geval alles te vertellen: van haar cijfers tot haar diepste geheimen.
'Hey, Durdane, hoe gaat het?'
'Geweldig! Behalve die 9.9 voor Engels dan. Waarom heb ik nou geen godverdomme 10!?'
Ze zucht geërgerd. Dit is nou wat ze aan haar haat. Annie heeft het gevoel dat ze aandacht vraagt door te zeiken over een prima cijfer en te zeggen dat ze niks kan. Sommige kinderen doen heel erg hun best om een 6 te halen en zij is niet tevreden met een 9.9. Ja, het is zuur. Maar je hoeft er niet ontevreden over te zijn, toch?
'Er zijn ergere dingen,' murmelt ze en ze loopt haar voorbij. Plotseling heeft Annie geen zin om tegen iemand te praten. Als ze voor de school staat, kijkt ze er op. Het is niet groot en heeft ook niet veel leerlingen. Het is oud en het gebouw lijkt al millenia oud te zijn. Het stinkt naar uitwerpselen overal en er lopen ook ratten. Behalve dat, is het ook nog eens pikdonker.
Opzich is het niet een heel groot probleem: aan de geur raak je wel gewend en de ratten zijn prima. Ze voelen voor Annie zelf als familie. Ook heeft ze ogen waarmee ze heel goed in duisternis kan kijken, dus dat is ook geen probleem. Het enige wat haar echt dwarszit, zijn de klasgenoten. Pestkoppen zijn het. En zij is altijd het dupe. Een nieuw schooljaar. Een nieuw jaar om te sterven van depressie. De enige reden dat ze nog leeft, is omdat ze de mensen waar ze om geeft niet dezelfde gevoelens wilt geven als zij heeft gevoeld, jaren geleden. Zuchtend loopt ze naar binnen en meteen hoort ze de stem van de grootste pestkop van haar klas. Alhoewel, de op één na grootste. Matthew.
'Kijk eens wie we daar hebben!' roept hij met een onheilspellende grijns op z'n gezicht. 'De Koningin der Losers!'
Hij is nog nooit met een echt goed bijnaampje opgekomen, bedenkt Annie. Vorige keer was het boekenworm, maar dat was eigenlijk gewoon waar. Is het een probleem dat ze van lezen houdt?
'Wanneer gaat je lichaam nou eindelijk hersencellen produceren, Matthew?' zucht ze zacht en het was niet de bedoeling dat hij het zou horen.
Toch deed hij dat.
'Alsof jij iets in je schedel hebt! Bij jou is het enkel leegte! Niks!' schreeuwt hij.
'Er moet toch wel iets van lucht in zitten, hoop ik?' zegt ze uitdrukkingsloos.
Hij draait enkel met zijn ogen en doet zijn armen over elkaar. 'Nee. Gewoon leegte. Net als jouw hart. Van steen.'
'Ik heb tenminste een hart.' kaatst ze terug en zonder hem nog een blik waardig te keuren, loopt ze naar mijn kluisje. Matthew mag staan op een LEGO-blokje wat mij betreft, het maakt me toch niks uit.
Ze legt haar rugzak op de grond en opent haar kluisje. Ze haalt wat schoolboeken uit haar tas om ze erin te doen en pakt haar leesboek.
'Deze moet ik vandaag weer gaan inleveren.' murmelt ze.
'Hey Annie.' De kalme stem van Lucius klinkt door de gangen en Annie kijkt naar hem om. Ze zijn niet bepaald vrienden meer. Sterker nog, hij is de ergste van hen allen. Toch probeert ze altijd zo aardig mogelijk tegen hem te doen, aangezien ze met hem de hele dag te maken moet hebben. Ach liever hem, dan haar andere broers. Althans, haar tweelingbroer was niet zo erg. Maar toch weet ze dat hij net zoals hen zal worden. En dan bedoelt ze niet fysiek.
'Wat is er, Luuk?' vraagt ze nieuwsgierig.
'Ik ben m'n wiskunde vergeten, kan ik jouw boek lenen? Dan kan jij met Durdane meekijken of zoiets. Maar als hij weer opmerkt dat ik het niet mee heb, kom ik in de problemen.'
Ze zucht. 'Zorg er dan maar voor dat hij mijn naam er niet op ziet.'
Ze overhandigt het hem en hij gaat weg zonder haar ook maar te bedanken.
Narcissus.
Na de dingen die hen zijn overkomen, is hij zich net gaan gedragen als Narcissus. Het enige verschil is dat hij geen bloem is en verkering heeft gehad met bijna ieder meisje op de school, terwijl Narcissus volgens de Griekse mythologie verliefd werd op z'n eigen spiegelbeeld. Dan kan je haar ook vergelijken met Echo. Het meisje dat verliefd was op de knappe jongeman, maar door een vloek van de goden enkel de laatste woorden die ze gehoord heeft kon zeggen.
Het enige verschil is dat ik níét verliefd ben, maar stil wel. En Lucius is eigenlijk wel knap moet ik zeggen.
Blonde haren en smaragdgroene ogen om in te verdrinken.
Gelukkig kan ik goed zwemmen.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Narcissus heb ik altijd heel zielig gevonden. Hij wordt altijd geassocieerd met narcisme en extreme hybris, maar persoonlijk denk ik dat dat wel echt een misconceptie is. Hij werd niet zomaar verliefd op zijn eigen spiegelbeeld omdat hij zichzelf zo onmenselijk knap vond of zo, maar omdat hij een meisje had afgewezen dat heel boos werd en er daarna voor heeft gezorgd dat hij vervloekt werd om verliefd op iemand te worden die nooit van hem terug zou houden (in zijn geval dus zichzelf/zijn eigen spiegelbeeld). En daarna is hij doodgegaan van ellende omdat hij zo van streek raakte.

    1 jaar geleden
    • MissEL

      Idd, ik had dat verhaal BIJ Grieks gehad. Maar bij Narcissus dacht ik niet meteen aan narcisme. Maar aan narcisten. Ook omdat hij daarin veranderde toen

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen