Foto bij H82: Red Khana ~ Nick

Knarsetandend zag ik hoe ze de dingonek wegbrachten. Hij en de mazomba moesten snel bevrijd worden, maar eerst Khana. Murambi had gelijk: ze zag er op zijn zachtst gezegd niet goed uit. Rond haar been zag een windel en ze leefde nog, maar ze zag er vreselijk bleek uit en dat gehoest klonk absoluut niet gezond. Ik had moeite met kijken, aangezien ik me in een krokodil had getransformeerd. Dit was iets wat ik praktisch nooit deed, omdat ik het haatte om in een ander wezen dan een vos te veranderen. Mijn lichaam voelde ontzettend lomp aan en alles zag er zo raar uit vanaf de grond… “Hé, jij daar! Let op deze vrouw!” riep opeens iemand naar mij en met logge stappen kwam ik naar hem toe, waarna hij naar de kist wees. Net toen ik ernaartoe wou wandelen, stapte iemand op mijn staart en ik gromde, waarna ik moeizaam omkeek. “Oeps, sorry man… Weet je, je mag je hier in een mens veranderen hoor”, zei de man en ik draaide mijn kop terug, waarna verder naar de kist van Khana liep.

Ondertussen liep de zaal leeg en samen met nog een andere krokodil hield ik de wacht. Toen iedereen buiten ons weg was, waggelde ik naar de andere krokodil en ging voor hem staan. “Wat”, gromde hij en in een oogwenk veranderde ik naar mijn menselijke gedaante, waarna ik met één knie op zijn bek ging zitten en tegelijkertijd tegen zijn slaap drukte. Aangezien het iets te moeilijk was om hem recht aan te kijken, keek ik in een van zijn ogen en zei: “Het was een lange, saaie vergadering en je werd moe. Eenmaal op wacht, ben je in slaap gevallen. Er was niemand die met jou mee op wacht stond en alles leek normaal.” Het oog van de krokodil zakte toe en heel zijn gespannen lichaam verzwakte. Meteen stond ik op en keek naar het slot van de kist. Ik had geen sleutel en het leek een belachelijk zwaar hangslot, dus ik hield hem in mijn handen en na een minuutje was hij grotendeels gesmolten. Khana had nog geen enkele keer bewogen en ik opende de kist, waarna ik eerst aan haar schouder schudde. “Khana? Wakker worden, ik ben het… Khana?” vroeg ik, maar ze reageerde niet. Wel voelde ik zelfs door haar hemd heen dat ze het ijskoud had en bij elke inademing ging er een kleine schok door haar lichaam. Dit was niet goed… Zo voorzichtig mogelijk tilde ik haar uit de kist en keek even om mij heen, om dan maar naar de deur te lopen waar de dingonek door was verdwenen. Misschien vond ik daar wel een uitgang, in plaats van door het water…

Terwijl ik door een nieuwe gang liep, ging er een luide sirene af en geschrokken keek ik om mij heen. De gang werd nu verlicht door een rood knipperlicht en snel scande ik de gang af, om dan een willekeurige deur in te gaan. Snel sloot ik hem achter mij en legde Khana op enkele jutten zakken die er lagen. Verschillende voetstappen renden voorbij en ik transformeerde naar mijn halve kitsune-gedaante, om dan mijn vossenoor tegen de deur aan te leggen. Het alarm bezorgde mij hoofdpijn, maar ik hoorde wel iemand schreeuwen: “Wat is er aan de hand?” “De blanke vrouw is ontsnapt! Ze kan niet ver zijn!” schreeuwde iemand anders en weer klonken er rennende voetstappen. De deur dempte echter het grootste deel van het lawaai en ik maakte een vlam in mijn handpalm. Tot mijn opluchting zag ik Khana knipperen met haar ogen en daarna keek ze me verward aan. “… Nick?” vroeg ze en ik hurkte naast haar neer. “Aanwezig. We zijn veilig hier, voor even… Je hebt me laten schrikken, weet je dat?” zei ik toen en ze glimlachte vaag. Haar gezicht vertrok echter van de pijn en ze kreunde even.

“Waar doet het pijn?” vroeg ik en ze snoof even, waarna ze hees zei: “Vraag beter waar het niet pijn doet… auw!” Haar lichaam trok samen en ze legde haar hand op de rechter kant van haar ribbenkast. Er stonden tranen in haar ogen en ik trok haar hemd tot op een gepaste hoogte omhoog, om zo een enorme paars-rode plek te onthullen. Kort klakte ik met mijn tong en zei: “Dat ziet er echt niet goed uit… We moeten een dokter vinden, maar we kunnen voorlopig niet weg. Waar voel je nog iets?” “Hoofdpijn, mijn been doet ook veel pijn en ademen lijkt een marteling”, somde ze moeizaam op en ik knikte. Ik verhuisde mezelf naar haar gewonde been en voorzichtig haalde ik het amateuristische verband eraf. Er onder lag echter nog een verband, maar deze zag helemaal rood. “Khana, dit gaat even pijn doen, maar probeer niet te schreeuwen”, zei ik en begon het rode verband er af te wikkelen. Ook deze was amateuristisch gedaan en toen het er af was, begon haar been weer te bloeden. Grote tandafdrukken stonden in haar huid gegraveerd en het was duidelijk dat de wonde begon te ontsteken.

Even keek ik met medelijden naar Khana, maar trok toen een stuk van het niet-bebloede verband en met wat moeite riep ik wat water op, waarna ik het verband nat maakte en haar been begon te kuisen. Khana’s lichaam schokte elke keer als ik aan haar been kwam en ze beet op haar hand om niet te schreeuwen, maar ik moest blijven doordoen. Ik kon haar niet laten slapen, omdat ik niet wist in hoeverre dat poeder nog in haar lichaam zat en misschien reageerde ze heel slecht op mijn magie. Kort vervloekte ik het feit dat ik geen helende gave bezat en ik wrong het bebloede verband uit. “Ik ben bijna klaar, nog even volhouden”, zei ik toen en snikkend knikte ze. Het was eigenlijk een leugen, want er moest nog veel aan haar been gebeuren, maar ik kon niet over mijn hart krijgen om haar nog langer te laten lijden. Ik legde het relatief propere verband opnieuw en beter aan en verbrandde het vuile verband, om dan terug naast Khana te gaan zitten. Het alarm klonk nog steeds buiten de deur en ik wreef met een zucht over mijn gezicht.

“Nick…”, zei Khana toen zacht en ik zag dat ze nog bleker dan voorheen was. Ze begon te hoesten, maar deze keer trok haar lichaam zo hard samen dat het me niet zou verbazen dat ze enkele ribben zou kneuzen. Er stond zweet op haar voorhoofd, maar haar lichaam was nog steeds ijskoud. Ongerust keek ik om me heen, om dan een jutten zak leeg te maken en open te scheuren, zodat ik het over Khana heen kon leggen. “… engu… ik…”, zei Khana toen en ik wist niet goed wat ze bedoelde. Was ze aan het ijlen? “J… jen… gu…”, zei ze opeens nog, maar toen vielen haar ogen dicht. “Khana?” vroeg ik ietwat paniekerig, maar ze reageerde niet. Ik vloekte even en stond toen op. Jengu… Ze wou dat ik een jengu zocht? Maar wat in godsnaam was dat?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen