Foto bij 82 - With every word another feeling dies

Maud P.O.V.
Bill kijkt je afwachtend aan. Je ademt diep in en uit, probeert het gevoel dat je hart in je keel klopt te negeren, en gooit dan het hele verhaal eruit. Hoe je aan Georg gevraagd hebt of hij terug wilde komen, om te helpen met de brieven en foto's van Evander. Hoe jullie samen naar Evander zijn gegaan om hem hiermee te confronteren. Hoe hij vroeg of je nog even naar binnen kwam.
"I wish I never walked in there," fluister je bijna onhoorbaar.
"Did he hurt you?" vraagt Bill bezorgd. Met ieder woord zie je de angst in zijn ogen groeien.
"In a way," antwoord je. Je bijt op je lip. Hij legt zijn hand op die van jou, maar je trekt je hand snel terug. Iets in zijn gezicht verandert, alsof hij de puzzelstukjes langzaam in elkaar klikt en het plaatje begint te zien.
"Please tell me he didn't lay a hand on you."
"He didn't. Well, uhm, also in a way."
"What happened?"
"He just wanted to talk. It's what he told me. He.. We.." Je struikelt over je woorden en je ademhaling begint te versnellen. Toch probeer je de woorden zo snel mogelijk uit je mond te krijgen, zodat je ze hierna hopelijk nooit meer uit hoeft te spreken: "He was my first. And he told me that the first time I remember, wasn't exactly the first time. He... We... The night we met, eight years ago... We met at a party at our school and we drank some alcohol and... We had sex. While I was.. I mean, I didn't..." De tranen stromen inmiddels over je wangen en je krijgt het niet voor elkaar om normaal adem te halen.
"That son of a bitch," stamelt Bill. "So he..." Hij slikt. "He raped you?"
Je bijt hard op je lip en knikt. "I'm so sorry."
"Sorry?" herhaalt hij verbaasd. "You're telling me you're sorry?"
Je slaat je ogen neer. "I am. And I can't blame you if you..."
Bij de gedachte die zin af te maken, begin je nog harder te huilen. Hij trekt je tegen zich aan en slaat zijn armen stevig om je heen. Het benauwde gevoel dat dat in eerste instantie oplevert, maakt langzaam plek voor een gevoel van veiligheid en geborgenheid. Je legt je hoofd tegen zijn schouder en laat je tranen de vrije loop.
"Sssh, it's okay. I'm here now," prevelt hij en hij drukt een kus op je hoofd. "I'm not leaving you, I am right here."
"You are?" vraag je verbaasd.
"Of course I am, silly. And I am staying right where I am."
"You are?" herhaal je. Hij legt een vinger onder je kin en dwingt je voorzichtig om hem aan te kijken. Je kan de bezorgdheid in zijn ogen zien.
"You were scared I would leave you if you told me," fluistert hij. Het is meer een conclusie dan een vraag, maar toch knik je. Hij schudt zachtjes zijn hoofd. "I promise, I am not going anywhere. I am so sorry you had to go through this alone."
Je slaat opnieuw beschaamd je ogen neer. "Technically, I wasn't alone."
Je legt hem uit in wat voor emotionele achtbaan je de afgelopen dagen hebt gezeten. Hij blijft stil en luistert geduldig naar het verhaal.
"So, everybody knew," zegt hij uiteindelijk. Opnieuw, meer een statement dan een vraag, maar toch knik je.
"I'm sorry."
"Stop apologizing," protesteert hij. "Do I like the fact that everyone knows - no. Do I like the fact that they all knew before me - hell no. Can I blame you - no."
"But I am-" begin je, maar hij legt een vinger tegen je lippen. Zodra hij die weghaalt, maar je je zin af: "Sorry."
Hij kijkt je hoofdschuddend aan. "What am I to do with you?"
Je haalt je schouders op. "I don't even know what to do with myself."

Het blijft, op een verdwaalde snik na, een tijdje stil. Dan staat Bill ineens op en hij steekt zijn hand naar je uit. "Do you trust me?"
Zonder twijfel pak je zijn hand aan en je knikt. Hij rommelt wat in zijn koffer en haalt er twee trainingsbroeken uit. Hij geeft je een van de broeken aan en trekt zelf de andere aan. Een beetje nieuwsgierig volg je zijn voorbeeld. Hij pakt een sweater uit de stapel en trekt die over zijn hoofd. Na nog wat graven haalt hij een vest tevoorschijn dat hij aan je geeft. Zodra je het dicht ritst, trekt hij de capuchon over je hoofd. Je glimlacht. "Where are we going?"
"It's a surprise. Only problem is... shoes." Hij werpt een blik op je outfit en dan op de hakken in de hoek. "Those won't do."
"Wait!" Je loopt naar het nachtkastje, waar je je tasje op gelegd hebt. Met wat moeite haal je daar je all stars uit. Hij kijkt je hoofdschuddend aan. Je knijpt je ogen toe. "Watch it, Kaulitz. Sorting thoughts is my thing."
Je trekt je sneakers aan en loopt dan achter hem aan. Hij pakt je hand vast en verstrengelt zijn vingers met die van jou. Een voorzichtige glimlach verschijnt op je gezicht.

Reacties (2)

  • XoXopeace

    Dat is een braaf vriendje:)Goed geschreven!

    1 maand geleden
  • Luckey

    Bill is de best vriend die Je maar kan wensen!
    Ben benieuwd wat die nu van plan is?!!!!

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen