Dit verhaal gaat over Prinses Kim en haar reizen.

“vaarwel Prinses Kim” Ik zie haar gemene lach op haar gezicht. “Doe de groeten aan mijn lieve zusjes” zegt ze. Ze laat mij los. “Help!” Gil ik nog maar… Het had geen zin. Niemand die mij nog kan horen. “Wat dan nog, wat konden ze doen?” vraag ik mezelf af. Met een harde klap val ik in het water. Ik ga helemaal kopje onder. Snel zwem ik naar de bovenkant en roep om hulp maar …

Mijn stem gaat verloren in de storm. Dat op zee te keer gaat. Dan voel ik iets aan mijn benen. Ik weet bijna zeker dat het zij zijn. Zij die maar weinig tot bijna nooit worden gezien. Zij die zeevaarders bang maken. Nog voordat ik iets kan doen voel ik hun handen ; Misschien wel klauwen om mijn enkels gaan. Ze treken mij dieper en dieper naar beneden de zee in. Heel even lijkt het net of ik ze hoor zingen.

“Kom, met ons mee, naar het prachtige land, waar al je dromen uit komen” Langzaam dringt het tot mij door wat Sharon bedoelt met: “Doe de groeten aan mijn lieve zusjes” Even knipper ik met mijn ogen. Dan komen er heel veel vagen figuren tevoorschijn. Om mij heen zwemmen half mens half vis. Heel erg vaag herken ik ze. Het zijn een mythisch wezens. Die ook al wel Meermin of zeemeermin worden genoemd.

“Kom, met ons mee, naar het prachtige land, waar al je dromen uit komen” hoor ik ze nu zingen. Ik doe mijn handen om mijn oren. Boos, als ze zijn zwemmen ze weg… “Kom je met ons mee?” Ik draai mij om. Om mij heen zwemmen nog maar twee beeldschone zeemeerminnen. “hoe kom ik hier” vraag ik mezelf af. Ik merk dat mij zuurstof langzaam op begint te raken.

“kom je met ons mee alsjeblieft?” voorzichtig pakt een van hen mijn hand vast. Ik voel haar kleine hand in de mijne gaan. Ik kijk haar even aan. Ze is een kleine zeemeermin. Ze heeft een mooie lichtoranje staart. Haar topje is ook mooi en warm oranje. Het mooiste vind ik haar prachtige Oranje haar. Dat door het water gaat. Want er zit iets van een warme zonnige gloed in. “Kom je met ons mee? Alsjeblieft?” vraagt ze opnieuw.

“Ja kom, Sarah en ik laten je ons rijk zien” zegt de andere zeemeermin. Nog voor dat ik iets kan doen trekt Sarah mij nog dieper het water in. De andere zeemeermin zwemt al voor ons uit. “Wacht nou eens op ons Sharon” roept Sarah. “Schiet dan eens op zusje!” antwoord Sharon enkel zonder op te kijken. “Ik doe mijn best” antwoord Sarah. Ik kijk even naar de andere zeemeermin. Ze heeft een zwarte staart en een wilde kort verknipte kapsel dat alle kant uit staat.

Na een lange tijd van zwemmen begin ik moe te worden. Ik voel dat mijn zuurstof bijna op is. “Hier wonen wij dan” zegt Sarah. Vermoeid kijk ik mijn ogen uit. Want het is hier prachtig. Ik dacht dat altijd dat de zee vol was met zand zout en heel veel water en natuurlijk wat vissen maar… Dit kon ik gewoon niet geloven. Overal waar ik kijk zie ik kleur en prachtige dingen. “blijf je” vraagt Sarah.

“Natuurlijk blijf ze hier Sarah…”zegt Sharon wat ongeduldig. Ik voel haar hand naar mijn ketting om mij nek gaan. “Deze is van ons” zegt Sharon en net als ze het los wil trekken. Pakt een hand mijn stevig vast. Ik zie Sarah en Sharon weg schieten. Ik zie het water steeds helder worden. We gaan steeds hoger en hoger totdat…

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen