Wat er ook gebeuren zal met de karakters, ze zullen binnenkort terugkomen!

'De technologie van de wapens die toch moderner zijn, zien er heel apart uit.'
Nicolaas kijkt naar me als ik een onbekend wapen aan het onderzoeken ben. De meeste wapens komen uit andere oorlogen, zo heeft hijzelf een bazooka gekozen, maar in mijn eigen hand heb ik iets wat ik nog nooit eerder heb gezien. Het lijkt op een klein robot hamstertje, met een legergroene vacht en donkere ogen. Er is geen aan en uit knop om hem te activeren, maar het ziet er apart uit.
'Ik hoop dat het wc-papier produceert.' zegt Nico. 'Dan hoeft de Albert Heijn niet meer te hamsteren daarin.'
'Voor zover er nog mensen zijn die het kunnen kopen.' antwoord ik geërgerd. 'Waarschijnlijk zijn alle winkels al leeggehaald of iets dergelijks.'
'Zit er geen gebruiksaanwijzing bij?' vraagt Nico nadenkend en onmiddellijk schud ik mijn hoofd.
'Helaas niet, maar het ziet er niet naar uit dat dit ding uit de tijd komt van de Wereldoorlogen. Eerder uit de jaren tachtig, aangezien deze dingen in het heden niet zo worden gemaakt.'
Wanneer ik het weer voorzichtig neer leg, lopen we verder door de ruimte.
'Hoe willen we ze eigenlijk allemaal uitschakelen? Moeten we morse code gaan gebruiken om de overlevers te waarschuwen?' Nico's stem klinkt bezorgd. 'Zo ja, hoe willen we dat gaan doen? Ik denk niet echt dat mensen morse code kennen.'
'Jij weet in ieder geval wat morse code is voor anus en penis.' mompel ik verontwaardigd. Dat besloot hij een jaar geleden uit z'n hoofd te leren met een vriend. Het slaat helemaal nergens op.
'Het kan de vijand in verwarring brengen.' roept Nico en ik draai met m'n ogen. Tot ik een apart geluid hoor. Het klinkt als een soort, getik. Niet het getik van een klok, want het gaat niet met de seconden mee. Ik leg Nico het zwijgen op door m'n vinger op te steken en stel de richting van het geluid vast. Het is in het donkerdere gebied van de ruimte en voorzichtig loop ik er naar toe, tot ik besef dat het uit de muur komt.
'Hoor jij dat ook?' vraag ik mijn vriend en hij schudt zijn hoofd.
'Je bent para, Diana.' reageert hij. 'Je hoort dingen die er niet zijn.'
'Dat betwijfel ik.' mompel ik en ik ga met mijn hand over de muur, hopend iets te vinden dat de deur kan openen.
"Hallo!" horen we ineens een mechanische, hoge stem roepen. Het klinkt als een klein meisje, alleen als we omkijken zien we de kleine animatronic dat een hamster moet voorstellen, haar hoofd bewegen. "Ik ben Pericula en ik zal jullie helpen op jullie zoektocht naar avontuur!"
'Duidelijk speelgoed.' zegt Nico terwijl hij met een wenkbrauw opgetrokken naar het kleine wezentje kijkt. 'Wie zegt dat nou? "Zoektocht naar avontuur"?'
'Zij dus.'
"Mijn navigatie vertelt me dat we onder de grond zitten, waar of niet? In een bunker die gemaakt zal zijn rond eind de jaren zeventig. Het is nooit echt gebruikt in een oorlog; het was meer een opslagplaats.'
Terwijl Pericula meer verteld over de plek waar we nu zijn, kijken wij elkaar verbijsterd aan.
'Ik betwijfel dat het rond die tijd gebouwd was.' zegt Nico. 'Ik denk eerder in de Eerste of Tweede Wereldoorlog.'
'Er zal toch in ieder geval een reden zijn dat ze dit verteld?' vraag ik nadenkend. 'En stel nou dat het wel klopt, hoe weet ze dit alles dan?'
'Gewoon geprogameerd, duh.' Nico klinkt erg vastberaden over wat hij zei, maar ergens voelt het apart. Ergens voelt het alsof het niet zo is. Alsof het allemaal, echt is.
'Zou je ervoor kunnen zorgen dat we in de ruimte hiernaast kunnen komen?' vraag ik aan Pericula, wijzend op de plek waar het getik vandaan komt. Even kijkt ze me aan. Ik voel hoe m'n zenuwen koud worden en het bloed in m'n aderen bevriest. Werden haar ogen nou rood?!
"Natuurlijk. Maar pas wel op, hoor. De spullen daar kunnen gevaarlijk zijn!"
Meerdere geluiden vullen mijn oren en verward kijk ik naast me, waar de muren uit elkaar gaan. Even hoor ik Nico een 'wow' murmelen, maar wat er achter de muren zit, is nog ongeloofwaardiger.
'What the.' Er staan allerlei antieke spullen, als oude borden, bekers, maar ook beelden, boeken, klokken, poppen en van die lampen waar mensen van geloven dat er een geest in zit.
'Wow, dit ding geeft me de kriebels.'
Nico wijst naar een lange mannequin of pop of hoe je het noemen wil. Het heeft zwart haar en zit om de een of andere reden onder het bloed. Met rode verf - laten we hopen dat het dat is - is er een glimlach getekend en ogen.
'Blijf er maar van af, Nicolaas.' adviseer ik hem. 'Ik heb er een slecht gevoel over.'
"Z'n naam is Cassidy. De pop is als een soort herdenking aan het jongetje dat overleden was na een tragisch ongeval in een spookhuis. De eigenaren toen gaven aan dat er paranormale dingen in hun huis gebeurde en uiteindelijk stierven ze na een auto-ongeluk. Ze zeggen dus dat Cassidy vervloekt is!'
Even zie ik hoe Nico z'n vinger op steekt en meteen werp ik hem een waarschuwende blik toe.
'Waag het niet.'
Teleurgesteld zucht hij en meteen valt mjin oog op iets interessant. Het is zo'n lamp die ik al eerder had gezien, alleen voelt dit anders. Zou er een geest in zitten? Voor de grap wil ik er over wrijven, tot ik een gil hoor van achter. Ik draai me om en zie wat Nico doet. Hetgeen waar ik hem voor had gewaarschuwd. Z'n vinger in de neus stoppen. Ik zag hoe mijn vriend op een vreemde manier vervaagde en voelde hoe m'n niet bestaande hart stopt. Zo snel ik kan pak ik de lamp en begin als een gek te wrijven, hopend dat ik de geest eventueel kan vragen what the fuck er zojuist gebeurde. Alleen, in plaats van dat er een geest uit de lamp komt, voel ik hoe mijn lichaam er in gaat.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Oh wow! Dit gaat echt mis. Straks wordt ze zelf een geest!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen