Foto bij 84 - No more fears

Als je wakker wordt, is tot je verbazing het bed leeg.
"Bill?"
Er komt geen reactie. Een beetje verstrooid zet je jezelf recht en je kijkt zoekend om je heen. Dan valt je blik op een briefje op je nachtkastje.
Emergency bandmeeting. Didn't want to wake you. Meet me at Silo Coffee for brunch? Text me when you wake up xxxx
Je glimlacht en pakt je telefoon. Tot je ergenis zie je dat het pas half elf is. Zolang zal Bill nog niet weg zijn...
Maud: No idea what time you left, but I'm awake. xx
Dan gooi je je benen over de rand van het bed en begint aan uitdaging nummer twee: koffie zoeken. Je pakt de trui die Bill vannacht aanhad op en trekt die over het shirt dat je van hem geleend hebt aan. Met een glimlach besef je dat de trui zo lang is, dat je hem als een soort (kort) jurkje kan dragen; mooi! Je loopt naar de badkamer om jezelf verder te fatsoeneren en je bh aan te trekken. Je haalt je handen door je haar en haalt de ergste uitgelopen make up van je gezicht. Na een beetje zoeken heb je Bill's toilettas gevonden. Daar haal je, tot je verbazing, nog best wat make up uit. Kennelijk liggen die dagen toch niet zo ver achter hem als hij je wil laten geloven. Zodra je er weer een beetje toonbaar uitziet, loop je terug naar de slaapkamer. Je gaat op de rand van het bed zitten en pakt je telefoon.
Sophia: Hey babe, lekker geslapen? *winkwink*
Maud: Geslapen, mwah. Maar niet om de reden die jij waarschijnlijk in je hoofd hebt.
Sophia: ???
Maud: Kunnen we meeten voor koffie?
Sophia: Say no more. Er zit volgens mij een starbucks redelijk tussen ons in. Daar afspreken?
Maud: Top! Ga ik nu lopen. Tot zo x
Je pakt je tasje van je nachtkastje en haalt daar de spullen uit die je nu niet meer nodig hebt. Je stopt je telefoon en sigaretten erin en trekt je all stars aan.
Maud: Call me when your meeting's finished. I'm meeting Soof at Starbucks for coffee. xx

Na wat zoeken heb je de tweede kamersleutel van de hotelkamer gevonden en nu kan je daadwerkelijk vertrekken. Je loopt het hotel uit en gaat dan naar rechts. Volgens Google Maps is het een kleine tien minuten lopen. Na een tijdje zie je inderdaad het bekende Starbucks logo op één van de gevels verschijnen. Je spiekt even naar binnen, maar ziet dan dat Sophia er nog niet is. Je haalt je sigaretten tevoorschijn en steekt er één op. Een paar minuten later zie je haar aankomen lopen. "Hey babe!"
"Hey babe! Wát heb je aan?"
Je kijkt even naar de trui die je draagt en grinnikt. "Ik had dus geen kleren meegenomen vannacht en dit was het eerste dat ik kon vinden."
"Ah. Wel een leuke trui."
Je haalt je schouders op. "Hij is van Bill, obviously. Ik heb koffie nodig, wat jij?"
"Als jij dat tafeltje daar claimt, ga ik wel even koffie halen binnen."
Je geeft door wat voor koffie je wil en gaat dan aan één van de tafeltjes op het terras zitten. Je haalt je telefoon uit je tasje - nog geen reactie van Bill. Hij heeft je berichtjes zo te zien ook nog niet gelezen. Je zucht en legt je telefoon op tafel. Niet veel later verschijnt Sophia buiten met de koffie. Je pakt dankbaar jouw kopje aan en neemt een slok.
"Hm, dat had ik echt nodig."
Ze wacht geduldig totdat je flink wat koffie op hebt, maar brandt dan los: "Hoe laat hebben jullie het gemaakt? En wat hebben jullie gedaan? Waarover hebben jullie gepraat? Was hij blij je weer te zien?"
"Relax, Soof," zeg je lachend. "Ik kan maar één vraag tegelijk beantwoorden. Of je geeft me gewoon de kans om het verhaal te vertellen en stelt dán je vragen..."
"Sorry. Vertel!"
"We zijn dus naar zijn hotel gegaan en ik had er dus niet echt bij nagedacht dat ik niks mee had genomen - vandaar deze prachtige outfit. Het voelt een beetje als een walk of shame," probeer je eromheen te praten. Ze kijkt je indringend aan en trekt haar wenkbrauwen op. "Oké, oké. We kwamen dus in het hotel aan en, ähm, hij probeerde dat momentje in het trappenhuis zeg maar opnieuw te creëren." Sophia verslikt zich zowat in haar koffie.
"In het trappenhuis van het hotel?!" weet ze uit te brengen, als ze uitgehoest is.
"Nee joh, gek. Dat hele ding toen in het trappenhuis begon omdat ik hem babe noemde en hij daar niet zo'n fan van is." Je grinnikt even. "En uit een soort van wraak had hij me toen tegen de muur geduwd en van het één kwam het ander. Nu drukte hij me weer tegen de muur en ik.. Ik weet dat het helemaal niet nodig is, maar ik voelde me ineens zo machteloos en een beetje bang. Zodra hij dat doorhad, liet hij me los, maar had ik natuurlijk wel wat uit te leggen..."
Ze kijkt je veel betekenend aan. "En waar was dit allemaal?"
"In zijn hotelkamer, Soof," zucht je. Jouw blik kruist de hare en jullie schieten in de lach. "Nogmaals, we hebben écht alleen maar gepraat."

Reacties (1)

  • Luckey

    Hahahaha echte meiden praat I like it

    Bill is zo lief!

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen