Foto bij Scar 175

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik kan niet goed in slaap komen. Ik ben heel erg gewend om tegen Paige aan te liggen, 's nachts. Ik ben gewend om haar warmte en bewegingen tegen mijn lichaam te voelen, om haar hart te kunnen voelen kloppen. Het voelt te stil, om hier gewoon te liggen, nagenoeg in mijn eentje. Maar toch, misschien wel eeuwen later, wiegt de slopende vermoeidheid me in slaap.

Midden in de nacht word ik abrupt gewekt door plotselinge bewegingen naast me in bed. Ik open mijn ogen om te zien hoe Paige overeind schiet en onevenwichtig naar de badkamer rent. Nadat ik in ieder geval een béétje wakker ben geworden, werk ik mezelf ook op mijn benen en kom haar bezorgd achterna. Ik ben net op tijd in de badkamer om te zien hoe ze voor het toilet op haar knieën valt en haar maag leegt.
Ik kniel bezorgd bij haar neer en houd haar haar uit haar gezicht terwijl ze een tweede keer overgeeft, fluister haar geruststellende woordjes toe. Haar gezicht is krijtwit van ellende, en nat van de tranen. Haar hele lichaam beeft zonder op te houden. Hoewel ze wel klam aanvoelt, heeft ze geen koorts.
Iets binnenin mij wil het ontkennen, maar eigenlijk weet ik al wat er aan de hand is. Ze heeft me wel eens verteld dat ze in haar jeugd wel eens ziek is geworden als iemand in haar huis ruzie had - voornamelijk omdat dat in haar kindertijd betekende dat het hoogstwaarschijnlijk iemand zou sterven. Een keer toen ze negen was, heeft ze me verteld, had haar vader slaande ruzie met een zakenpartner, vol geschreeuw en gevloek en vuistslagen tegen de muur. De verhitte discussie vond zich in de woonkamer plaats, en zij was in haar slaapkamer, waar ze het allemaal heel goed kon horen. Nog voordat haar vader het echt zat was en de man doodschoot, hing Paige al kotsend boven de wc, zo misselijk werd ze van de angst voor het geweld. En een andere keer, toen ze bijna elf was en haar vader haar moeder in elkaar sloeg in een vlaag van controleverlies, gebeurde hetzelfde. Sindsdien voelt ze zich altijd misselijk als zijzelf of iemand in haar omgeving ruzie heeft. Ze heeft me toevertrouwd dat ze ruziën het verschrikkelijkste gevoel op aarde vindt, zelfs als er geen geweld bij te pas komt. Ik had dat al een beetje gemerkt doordat ze altijd haar eetlust verliest als ze in een dipje zit, maar dit is de eerste keer dat we echt zulke slaande ruzie hebben gehad en blijkbaar heeft dat haar nu over de streep getrokken.
Ze kokhalst nog een keer, maar haar maag is al helemaal leeg door het weinige eten en er komt niets meer uit. Ze kreunt van de buikpijn die daardoor ontstaat en ik wrijf wanhopig over haar rug.
Haar gesnik zwelt aan en ze stoot uit: ‘Ik wil niet dat je boos op me bent.’
Mijn hart breekt in honderdduizend stukjes en terwijl mijn ene hand haar gezicht nog harenvrij houdt, wrijf ik met de andere over haar rug.
'Ik ben niet boos op je, liefje. Het spijt me. Ik ben niet boos,' beloof ik haar. 'Het spijt me zo.'
Ze kermt zachtjes, niet in staat om iets uit te brengen. De tranen rollen weer over haar wangen. Ze draagt alleen een onderbroek en een van mijn t-shirts, en het contact van haar blote benen op de koude badkamertegels zorgt ervoor dat de kippenvel zich over haar hele lichaam verspreidt.
'Ik wil geen ruzie,' snikt ze en ik geef een kus op haar schouderblad.
'Ik ook niet, liefje. Het spijt me zo erg,' zeg ik.
'Mij ook. I-Ik... Ik...' Ze kan haar zin niet afmaken en haar schouders beginnen weer te schokken.
Ik probeer haar zachtjes te sussen en strijk troostend over haar rug.
'Het is oké, lieverd,' beloof ik haar, maar ze schudt jammerend haar hoofd. 'Denk je dat je nog over zal moeten geven?'
Ze schudt haar hoofd van nee en ik sta op om een nat doekje en een glaasje water voor haar te halen. Ik maak haar gezicht schoon en laat haar daarna haar mond spoelen en wat drinken. Wanneer ze klaar is, legt ze het glas waar op het aanrecht neer.
Ik kus haar voorhoofd, en daarna kus ik de tranen van haar wangen.
'Nathan, het spijt me zo,' kermt ze zachtjes en ik sla mijn armen om haar heen, trek haar dicht tegen me aan. 'Ik weet dat ik het niet zonder overleg had moeten doen, maar ik... ik was gewoon zo ontzettend kwaad. En ze verdiende het. Ik weet dat je het niet zo ziet, maar ze verdiende het wel. Echt.'
Ik wieg ons zachtjes heen en weer. Ze omhelst me terug en verbergt snikkend haar gezicht in mijn hals. Haar verdriet is zo afschuwelijk dat ook mijn ogen vol tranen springen en al snel beginnen ze over mijn wangen te rollen.
'Mij spijt het ook. Liefje, ik had nooit zo boos moeten worden. Ik had al die dingen niet moeten zeggen. Ik... Ik heb zo veel spijt.'
Ze krimpt een beetje ineen, waarschijnlijk omdat ze weer moet denken aan wat ik ook alweer gezegd heb om nu spijt van te hebben.
Nog een tijdje blijven we op de grond zitten, wanhopig aan elkaar vastgeklampt, maar na een tijdje merk ik dat Paige zo uitgeput is van het huilen dat ze bijna zit te knikkebollen. Ik druk mijn lippen even tegen haar slaap en vraag: 'Wil je weer naar bed?'
Ze knikt en komt bevend overeind. Ik doe hetzelfde en probeer niet ineen te krimpen als ik haar ogen zie, die er altijd uitzien alsof ze van gebroken glas gemaakt zijn, nadat ze heeft gehuild.
'Ben... Ben je niet meer boos op me?' vraagt ze met onvaste stem.
'Nee. Nee, liefje. Ik ben niet boos,' antwoord ik.
Ik sla mijn armen om haar middel en geef een kus op haar voorhoofd, deels om haar te troosten, maar ook deels om te verbergen dat mijn ogen weer vol tranen springen bij het horen van de verdriet en pijn in haar stem.
'Geen ruzie meer?' weet ze uit te brengen.
Ik trek haar dichter tegen me aan, alsof ik haar zo weer heel kan maken, en schud mijn hoofd.
'Natuurlijk niet. Natuurlijk niet. Lieverd, ik hou zo veel van je,' beloof ik haar.
Ik voel hoe ze het terug probeert te zeggen, maar het kost haar zoveel moeite om een nieuwe golf tranen binnen te houden dat haar hele lichaam strak staat van de spanning, zonder ruimte om ook maar het kleinste geluidje uit te brengen. Ik strijk zachtjes over haar haar en voel hoe haar spieren trillen van de gespannenheid.
'Kom,' zeg ik zachtjes, en ik leid haar terug naar bed.
We kruipen onder de dekens, dicht naar elkaar toe. Ze ziet eruit alsof ze een veldslag achter de rug heeft, en ik vraag me af tegen welke gedachten en herinneringen ze vandaag heeft gevochten. Bij ons allebei lijkt het wel alsof er een stop los is getrokken, want ook bij mij rollen er weer tranen over de wangen, ook al zou ik niet precies uit kunnen leggen waarom. Blijkbaar ziet Paige het in het zwakke maanlicht, want ze buigt zich voorover om ze weg te kussen.
Al snel voegen haar tranen zich bij de mijne en terwijl we op onze zij liggen, rust ik mijn voorhoofd tegen de hare. Mijn hand leg ik op de zijkant van haar gezicht en ik strijk zachtjes over haar natte wang, waar nog steeds een bloeduitstorting zit op de plek waar ik haar heb moeten slaan.
‘Doet het nog pijn?’ vraag ik over de kneuzingen.
Ze geeft een zacht kusje op mijn lippen, en antwoordt: ‘Het valt wel mee.’
Ze probeert te doen alsof het allemaal niet uitmaakt, maar ik vind het nog steeds afschuwelijk. Ik zet het echter van me af en leg een hand op haar middel.
‘Hoe voel je je?’ vraag ik, terwijl ik even over haar buik wrijf. Sinds ze heeft overgegeven heeft ze alleen wat water op, en de leegte van haar maag zou best wel eens kunnen betekenen dat haar buik zeer doet.
‘Een klein beetje buikpijn,’ zegt ze zachtjes. ‘Maar het gaat wel, hoor.’
Ik ben niet geheel overtuigd. Helemaal niet, eigenlijk.
‘Wil je gaan slapen?’ vraag ik terwijl ik stilletjes een pluk haar uit haar gezicht strijk en achter haar oor wegstop.
Ze knikt en ik leg een hand op haar heup, zodat ik ze op haar rechterzijde ligt, haar rug tegen mijn borstkas aan. Ik laat mijn linkerarm om haar heen glijden, zodat ik zachtjes over haar buik kan wrijven, hopend daarmee de pijn wat te verzachten.
Ik geef een zachte kus tegen haar schouderblad en vraag: ‘Helpt dit?’
Ze knikt stilletjes en ik nestel me dichter tegen haar aan, mijn gezicht in haar nek. Ik geef haar nog een kusje bij haar haargrens.
‘Slaap lekker, schatje,’ zeg ik zachtjes.
Ze murmelt het terug, maar ik merk dat ze eigenlijk al te moe is om echte woorden te formuleren. Ik blijf over haar pijnlijke buik wrijven tot ze in slaap valt, en even later volg ik.

Ze wordt nog twee keer wakker, zo moe en gedesoriënteerd dat ze zich niet meer helemaal bewust was van de situatie. Ze wist dat ze, ergens diep vanbinnen, heel veel verdriet had, maar ze was te slaperig om te weten waarom, waardoor ze snikkend mij wakker maakte en niet eens genoeg uit kon brengen om te vragen wat er precies aan de hand was. Beide keren sloeg ik mijn armen om haar heen en trok haar in een omhelzing, tot ze zich van ellende weer in slaap huilde.
Wanneer ik om een uur of negen 's ochtends weer wakker wordt, lig ik net als gisterochtend alleen in bed. Paige is nergens te bekennen, en ik sta net op het punt om in paniek te raken wanneer ik ineens bosbessenpannenkoeken ruik. Ik ontspan en laat me nog heel even op mijn rug op het bed vallen, mijn ogen gesloten.
Na een paar minuten van uitrusten kom ik overeind en kleed ik me aan, waarna ik naar de keuken loop. Paige is al vrij ver met het bakken, en ze kijkt bijna teleurgesteld op wanneer ze me aan hoort komen.
'Had je niet net wat langer kunnen slapen? Ik ben bijna klaar en ik wilde je ontbijt op bed geven,' pruilt ze.
'Het spijt me, liefje,' zeg ik terwijl ik achter haar ga staan en mijn armen om haar heen sla. Ik geef een paar kusjes in haar nek terwijl ze het laatste beetje beslag in de pan giet en uiteindelijk vraag ik zachtjes: 'Het is allemaal weer goed tussen ons, toch?'
Ze knikt en draait zich om in mijn omarming, zodat ze haar gezicht in mijn hals kan verstoppen. Ik wrijf even zachtjes over haar rug en voel hoe ze ontspant in mijn armen, maar uiteindelijk draait ze zich weer terug naar de pan en draait de pannenkoek om. Ik blijf achter haar staan, mijn armen om haar heen, en snuif de geur van haar haar op.
'Je ruikt lekker,' murmel ik.
'Bullshit,' zegt ze. 'Ik heb nog niet gedoucht.'
'Jij ruikt bijna altijd lekker. Ook als je nog niet gedoucht hebt. Jij begint niet zo snel te stinken,' verbeter ik aan terwijl ik een paar zachte kusjes in haar hals druk.
Ze glimlacht lichtjes. 'Bof ik even.'
'Ik ook,' zeg ik met een grijns.
Wanneer ook de laatste pannenkoek klaar is, doet ze hem op de stapel en we dekken samen de tafel. Ik zet voor haar wat thee en maak voor mezelf een kop koffie, waarna we dicht bij elkaar aan tafel gaan zitten en beginnen te eten.
We praten niet over gisteren, de hele dag niet, en aan de ene kant voelt dat een beetje vreemd, alsof we nu doen alsof het niet gebeurd is, maar aan de andere kant zou ik niet weten wat er nog te zeggen valt.
Ergens in de middag krijgen we een telefoontje van Marco, die beloofd had om ons op de hoogte te houden van alle ontwikkelingen in het onderzoek naar Chris' dood.
Het is al uitgesloten dat zijn vader er iets mee te maken heeft, in een zieke poging zijn familie-eer te herstellen. Hij lag echter al die tijd nog in het ziekenhuis vanwege zijn verwondingen en heeft geen contact met de buitenwereld gehad.
Hoewel Chris' moeder geen moment echt ergens van verdacht werd, is het inmiddels meer dan overduidelijk dat zij ook niets te maken heeft met de aanslag op haar zoons leven. Tijdens de live-uitzending van zijn dood, die in bijna alle elektronische schermen in de stad te zien was, was zij ergens op een plein en zag ze de uitzending op een of ander digitaal reclamebord. Toen zij zag wat haar zoon overkwam, raakte ze overduidelijk in paniek en een aantal omstanders hebben gefilmd hoe ze gillend en huilend ineenzakte, wat ze daarna massaal op het internet gedeeld hebben. Nu is het onmogelijk om welke social media app dan ook te openen zonder die video opgedrongen te worden.
Verder is nog helemaal niets duidelijk. Het IT-team heeft nog niet eens kunnen achterhalen welke computer alle beeldschermen in de stad gehackt heeft en de live-uitzending gebroadcast heeft. Het onderzoeksteam probeert zich vooral te focussen op Owen Styer, de man die Paige aan het einde van een van onze diensten aanviel en daarna door Chris dood is geschoten. Hij had veel connecties met de onderwereld, en daarom wordt nu uitgezocht of het misschien een vergeldingsactie is voor wat Chris gedaan heeft.
Niemand zegt het hardop, maar eigenlijk weten we allemaal dat dat niet het geval is. Als het een wraakactie van een stelletje gangster was, waren ze niet begonnen over Lisa Madrow of dat Chris Paige aan had gerand. Deze moord was iets heel persoonlijks, maar niemand - zelfs Paige niet - heeft enig idee wie dit gedaan zou hebben.

Reacties (2)

  • Sunnyrainbow

    ik heb het gevoel dat het iemand van Paige haar verleden oid is.. wel fijn dat ze het goed gemaakt hebben!

    1 jaar geleden
  • BethGoes

    Oh shit....

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen