Foto bij H83: Buizensysteem ~ Nick

Mijn staarten bewogen nerveus heen en weer terwijl ik de kamer rond keek. Opeens merkte ik dat er nog een deur was, half verstopt achter een stapel kisten en met wat moeite wist ik ze te verschuiven, waarna ik de deur probeerde te openen. Dit ging gelukkig en zodra hij open was, kreeg ik het vreemde gevoel. Er was hier ergens een mythisch wezen… Ik maakte een vlam in mijn hand, om dan een grote ruimte te zien. Overal stonden grote kisten en zeilen, maar mijn aandacht werd getrokken door een vaag licht verderop. Ik liep erheen en zodra ik voorbij enkele kisten was, zag ik een enorm raam dat uitkeek op de bodem van het Victoriameer. Verwonderd keek ik er even naar, maar mijn aandacht werd opeens getrokken door een heel systeem van buizen. Ze waren vrij groot en iets in mij zei dat ik ze moest volgen. Terwijl ik de buizen volgde, hoorde ik opeens een zacht piepgeluid en alert keek ik om. Er lag een groot zeil over iets en voorzichtig liep ik erop af, om het dan wat opzij te schuiven. Een paar zielige ogen keek me geschrokken aan en verrast trok ik het zeil nog wat meer opzij. Meteen zag ik de dingonek in zijn kooi liggen en hij bleef me maar aankijken. Plots hoorde ik een deur openslaan en meteen trok ik het zeil terug. Voordat de dingonek volledig uit mijn zicht verdween, zei ik nog: “Geen zorgen, ik kom nog terug.” Geen idee of het wezen mij verstond, maar ik liet het zeil dichtvallen en veranderde in een vos, om dan tussen de buizen te springen en me te verstoppen.

Een hele groep mensen kwam de opslagruimte ingelopen en ze keken gespannen om zich heen. “Doorzoek de ruimte, misschien zit ze hier”, hoorde ik Mwembe opeens zeggen en hij kwam ook binnen. Meteen verspreidden de mensen zich, maar ik besloot om de buizen verder te volgen. Iets leek me daartoe aan te zetten en voorzichtig kroop ik verder. “De deur daar is open!” riep opeens iemand en alert keek ik op, om dan te vloeken. Ik had de deur naar de ruimte waar Khana lag niet gesloten en de mensen liepen die kant op. Toen hoorde ik de dingonek weer een zielig geluidje maken en dat bracht me op een idee. Ik creëerde een illusie om mij heen en liep toen naar de kooi van de dingonek. “Hier ben ik weer”, fluisterde ik en transformeerde weer naar mijn halve vossengedaante, om dan een korte ruk aan de dunne ketting te geven. Rinkelend viel de ketting op de grond en met een zwaai gooide ik de deur van de kooi open. Eerst keek de dingonek mij stomverbaasd aan, maar sprong toen meteen naar buiten en wierp mij omver. Ik kreunde terwijl hij één poot op mijn borstkas drukte en in mijn gezicht gromde, maar toen liet hij me los en liep op de mensen verderop af. “Dingonek!” schreeuwde opeens iemand in paniek en meteen kwamen de mensen op het wezen af.

Ondertussen leek ik weer aangetrokken te worden door de buizen, maar eigenlijk moest ik eerst Khana in veiligheid brengen… De aantrekking was echter sterker en ik liep er weer heen. Opeens verdwenen de buizen door een muur en vlak ernaast was een gesloten deur. Met iets te veel kracht beukte ik tegen de deur aan, waardoor deze uit zijn voegen kwam en met een harde klap op de grond terecht kwam. Achter mij hoorde ik de mensen roepen, maar ik werd in beslag genomen door de ruimte voor me. Er stonden verschillende tanks met water en elke tank, waarin een wezen zat, was met het buizensysteem verbonden. “Nick, hierheen!” riep opeens een onbekende stem en mijn vossenoren gingen spontaan overeind staan. Ik liep wat verder, om dan in een van de tanken een soort meermin te zien. Ze had haar hand tegen de glazen wand aan gedrukt en twijfelend deed ik dat ook, waarna ik in mijn hoofd hoorde: “Je moet de scheidingen tussen de buizen en deze tanks verwijderen, dan kunnen we ontsnappen… In ruil zal ik Khana aan de rand van het Victoriameer verzorgen, oké?” Stomverbaasd keek ik haar aan, maar zodra ze haar hand verwijderde was het contact weg.

“Jackpot… Ik wist wel dat jij hier ook ergens moest zijn”, hoorde ik opeens iemand grijnzend zeggen en verrast keek ik om. Murambi hield zijn geweer op mij gericht en ik dook meteen weg, waarna ik enkele schoten hoorde. Hoewel water mij iets minder lag dan vuur en aarde als element, concentreerde ik me op het water in de tanks. Ik voelde de stroming en beweging en met wat moeite wist ik het water in mijn macht te krijgen. Met heel wat inspanning wist ik de druk in de tanks rond de scheidingen op te bouwen, waardoor die barstten. Net op het moment dat de scheidingen volledig braken en alle wezens in de buizen verdwenen, sloeg een kogel vlak bij mijn oor in de muur. Meteen vulde een pieptoon mijn oren en ik kreunde even gedesoriënteerd. Ik veranderde naar mijn vossengedaante en glipte toen langs de verraste Murambi heen, recht naar de grote opslagruimte. Daar zag ik verschillende mensen de dingonek beschieten, terwijl het arme beest piepend wegkroop in een hoekje. Er zaten verschillende wonden in zijn lichaam en meteen stuurde ik een schokgolf naar de mensen verderop, waardoor ze verdwaasd omver werden gegooid. Even keek ik nog naar de dingonek, maar liep toen zo snel mogelijk naar de plaats waar ik Khana had achtergelaten.

Tot mijn opluchting was er nog niemand in geslaagd om tot daar te komen, waardoor Khana nog steeds op dezelfde plek lag als voorheen. Weer transformeerde ik naar half mens en tilde haar op. Ik voelde echter ook een vermoeidheid opkomen, omdat ik zelden zo vaak achtereen transformeerde en mijn krachten gebruikte. Opeens zag ik de dingonek door de grote ruimte lopen en hoewel hij me waarschijnlijk ging haten, liep ik tussen de mensen door naar hem toe. Ik sprong op enkele kisten en net op het moment dat hij voorbij liep, sprong ik op zijn rug. Het wezen leek te paniekerig om ons op te merken en ik hield Khana voor me, terwijl ik weer een schokgolf op de mensen rond ons afstuurde. Hoewel de dingonek vrij groot was en ik moest oppassen met het plafond, wist hij vlot zijn weg te vinden door alle gangen. Een grote garagepoort blokkeerde opeens zijn weg en even remde hij af, maar de geweerschoten achter ons dwongen hem toch weer vooruit. Hoewel ik uitgeput begon te raken, stuurde ik toch nog schokgolven naar zowel de mensen achter ons als naar de poort voor ons. Deze laatste knalde uit elkaar en de dingonek sprong naar buiten. Hij liep echter recht op het Victoriameer af en snel tilde ik Khana op, om dan meteen van zijn rug af te springen. Nog geen twee seconden later sprong de dingonek het meer in en ik creëerde snel een illusie om zowel Khana als mezelf te verbergen. Met een uitgeputte zucht liet ik me op de oever neervallen en veranderde weer naar volledig mens. Wat een dag…

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen