Terwilj ik Harry volg, wie een van die monsters aan het volgen is, naar een of andere kazemat. Eindelijk vertrouwt hij me, nu kan ik eventueel informatie doorgeven aan mijn dochters of aan Elramel, indien nodig. Als dat mogelijk is in ieder geval. Zolang ik mijn gezonde verstand nog kan gebruiken, zal ik mijn best doen om ze te helpen. Toch verandert dat niet dat ik die creaturen niet vertrouw. Ik blijf maar denken aan die nachtmerries die ik had.
'Waarom gaan we hier nou naar toe?' vraag ik verbijsterd. 'Wat zouden we hier nu kunnen vinden?'
'Ach, Will.' zucht Harry hoofdschuddend. 'Heb je nou echt niet door dat mijn vrienden iets interessants gevonden hebben? Anders zouden ze me hier niet naar toe begeleiden, of wel?'
Ik haal mijn schouders op. 'Wat zouden we hier nou kunnen vinden? Enkel wapens, maar waarom zouden we dat nodig hebben?'
'We weten het nooit, maar we kunnen het beter uitchecken.'
We lopen een trap af om uiteindelijk in een aparte ruimte terecht te komen. Er zijn allerlei vreemde voorwerpen, behalve de wapens dan. Maar de kamer ernaast, dat heeft pas ongewone dingen.
'Wat is dit?' vraagt Harry geïnteresseerd als hij kijkt naar een grote, beetje enge pop.
"Dat is Cassidy, alhoewel, was Cassidy." horen we een hoog stemmetje vragen. Geschrokken kijken we allebei naar een vreemde animatronic, die ons aankijkt met lichtgevende ogen. "Helaas is een week geleden z'n geest naar het licht gegaan, nadat Nicolaas Smiths zijn plaats besloot in te nemen."
'En jij bent?' Harry kijkt haar sceptisch aan en trekt één wenkbrauw op. De robot richt haar hoofd in zijn richting en haar oneindige glimlach geeft me de rillingen.
"Mijn naam is Pericula en ik kan jullie helpen om jullie doelen te bereiken!"
'We zouden het kunnen meenemen.' stel ik voor, alhoewel ik het zelf wantrouw. 'Misschien zou ze ons nog eens kunnen helpen?'
'Ik aanvaard je voorstel,' murmelt Harry nadenkend. 'Toch ben ik niet van plan haar los te laten rondlopen in onze basis.'
Basis? Welke basis? Hebben we een basis? Blijkbaar wel, dus.
'Bedoel je de schuur?' vraag ik, terwijl ik hem een beetje verward aan staar. Hij draait met z'n ogen en haalt z'n schouders op.
'Wat jij wil, klinkt alleen iets minder spannend. Maar je beseft toch wel dat haar naam letterlijk "gevaren" betekent, als je het vertaalt vanuit het Latijn? Zo zal je wel niet zonder reden heten, of wel?'
"Ik ben er enkel om gevaren te voorkomen!" protesteert Pericula terwijl ze ons aankijkt met oplichtende ogen. "Ik kan alles signaleren binnenin een bepaald gebied en kan jullie zo waarschuwen voor eventuele bedreigingen!"
'Sorry,' zegt hij, alhoewel zijn excuse niet oprecht is. Begrijpelijk, het is maar een apparaat.
'Maar onze Nicolaas zouden we wel mee kunnen nemen.' besluit hij uiteindelijk na even denktijd te hebben gehad. 'Misschien zou onze nieuwe vriend nog kunnen helpen.'
Met een van z'n poten pakt hij de pop vast en loopt weer richting de trap. Eerst draait hij zich nog even naar mij om.
'William, als je nog iets interessants vind hier, voel je vrij om iets mee te nemen. Ik zal buiten op je wachten.'
Als hij uit het oog is, begin ik eerst mijn kleine zoektocht naar iets waarmee ik mogelijk mijn vrienden kan bereiken. Het maakt niet uit wat, maar ik moet toch iets vertellen!? Ik moet ze íéts laten weten! Dan valt mijn oog op iets, anders. Iets aparts. Twijfelend pak ik het vast en kijk er aandachtig naar. Net zo een als Aladdin heeft, alleen draagt deze van puur goude lamp een vreemde atmosfeer mee.
"Oh, ja! Die! De tijd van die lamp is onbekend, maar het is bekend dat het komt uit een periode van nog voor Christus. Eens leefde er een geest in, maar nadat de lamp verbrand is, is de geest ook om het leven gekomen. De lamp werd later op een magische manier teruggebracht, zonder geest erin helaas, waardoor hij vervloekt was en de volgende die er aan zou wrijven, zou de plaats innemen van de vorige geest. Diana Millers dus!"
Toch bang dat Pericula iets geheim houdt van me, besluit ik nog niet te proberen iemand op te roepen. Ik verstop de lamp in mijn zak, die er gelukkig groot genoeg voor is. Snel verlaat ik de bunker en laat Pericula achter.
'Iets interessants gevonden?' vraagt Harry nieuwsgierig als ik hem nader.
'Helemaal niks.' lieg ik. 'Enkel oude rotzooi.'
Harry lacht. 'Zeg dat wel, Pericula kon ons nog wel meer informatie geven als ze zo graag nuttig wilde zijn.'
De plezierige glinstering in z'n ogen verandert al gauw in een bezorgde. 'Ze zal toch niet ons volgen, of iets dergelijks?'
Ik haal mijn schouders op. 'Wat zou het uitmaken? Ze is toch zeker geen dreiging?'
'Ik weet niet.' mompelt Harry. 'Ik heb er gewoon zo'n onbehagelijk gevoel over, weet je?'
Uiteindelijk schudt hij zijn hoofd en zucht. 'Het zal wel niets zijn. Kom, tijd om onze schuur een kleine upgrade te geven, denk je ook niet?'

Als alles klaar is, lijkt de schuur die eerder nog op instorten stond, meer op een gigantische bunker. Het is ook niet meer één enkele ruimte, maar er zijn verschillende kamers gemaakt. Voor onszelf, maar ook om wapens op te bergen en er zijn zelfs cellen gebouwd! Dat laatste vind ik toch iets minder, maar als ik protesteer zal Harry me waarschijnlijk niet meer vertrouwen. Zolang ik voorkom dat er iemand in opgesloten word, is het toch geen probleem? Laten we hopen dat ik het zolang kan voorkomen.
'Ik ga er even uit.' zegt Harry als hij me weer ziet. 'Misschien kan ik nog wat interessants vinden, laten we hopen dat ik iets van die kleine godjes tegenkom. Die kleutertjes weten toch niet hoe ze hun krachten goed moeten gebruiken, dus zullen ze geen probleem vormen.'
Zodra hij weg is zucht ik geërgerd. 'Als ze geen probleem volgen, waarom wil ze je dan zo graag uitschakelen?'
Gefrustreerd ga ik zitten op een stoel aan de tafel en dat is het moment waarop ik me de lamp weer herinner. Ik pak hem uit m'n zak en leg hem op de tafel. Voor een enkele minuut staar ik er in stilte naar. Uiteindelijk haal ik diep adem en wrijf over de kant. Een mysterieuze, paarse wolk komt uit het uiteinde en een flitsend licht. Tegen de felheid moet ik mijn ogen sluiten en als ik ze weer open, zweet er een jong meisje. Ze zal iets ouder zijn dan mijn eigen dochters, maar deze lijkt toch een stuk pissiger dan dat Lizzy en Agnes ooit zijn geweest. Haar haar is golvend en heeft ook de paarse kleur, net als de kleding die ze draagt. In plaats van benen, heeft ze een staart van rook die haar de mogelijkheid geeft te vliegen. Ze heeft haar haar in een hele hoge staart, met een lengte die voorbij haar middel gaat. Haar kleding is een soort lang vest met daaronder een goudkleurig T-shirt. Het vest zelf heeft wat leerachtig stof en ook weer dezelfde kleur als bijna de rest. Haar ogen glinsteren violet en het vest heeft korte mouwen waardoor haar lijkbleke huid zichtbaar is.
'Wat wil je?' snauwt ze onmiddelijk met haar ogen brandend.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Oh, nu begint het echt spannend te worden! Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen