Foto bij 88 - You said we'd stay the same

Je voelt je ademhaling versnellen en bijt zacht in Bill's onderlip. Hij gromt zacht en bijt op zijn beurt in die van jou. Eerst zacht, maar dan wat harder. Je kan een zachte kreun niet onderdrukken en hij drukt zijn lichaam tegen dat van jouw. Hij pakt je beide polsen met één hand vast en gebruikt zijn andere hand om aan je trui te trekken. Uiteindelijk moet hij je loslaten om de trui over je hoofd te trekken en jij maakt hier direct gebruik van om ook zijn shirt over zijn hoofd te trekken. Hij kust je in je nek en op je sleutelbeen en zet dan zachtjes zijn tanden in je hals. Je kreunt opnieuw zacht en knoopt zijn broek los. Hij trapt zijn broek uit en drukt dan zijn lippen verlangend weer op die van jou. Je zet zachtjes je nagels in zijn rug en hij gromt opnieuw zacht, maar goedkeurend. Je laat je handen over zijn rug naar beneden glijden en trekt zacht aan de rand van zijn boxer, als-
"Stop," mompelt hij hees en hij rolt van je af. Je probeert hem naar je toe te trekken en opnieuw te zoenen, maar hij duwt je, voor de tweede keer die dag, van zich af. Je schiet gefrustreerd omhoog en bijt op je lip om de tranen binnen te houden.
"Thís is exactly what I was talking about, Bill!" Terwijl je dat zegt, breekt je stem en je voelt de tranen over je wangen lopen. Je veegt ze snel weg en grist de trui van de grond. Zodra je je herinnert dat de trui van Bill is, smijt je hem terug op de grond. Bill komt ook rechtzitten en legt een hand op je bovenbeen.
"It's not that I don't want to," zegt hij voorzichtig. "I just... I don't know what to do with what I know now."
"You said we wouldn't change," verwijd je hem.
"It feels like things have changed," geeft hij zachtjes toe. "I am scared I'll hurt you or let you down and..." Hij zucht verslagen. "And it seems that by trying not to hurt you nor let you down, I ended up hurting you and letting you down."
Je snuift minachtend. "Yeah, right."
"Maud, please. Listen to me," smeekt hij. Hij pakt je kin vast en draait die voorzichtig, om je zo te dwingen hem aan te kijken. Je slaat je ogen neer. "Please, let me make this right. I never wanted this to happen."
Je kijkt hem verontwaardigd aan. "So you accidently strip down girls often then?"
"That is not what I meant," verzucht hij verslagen. "Of course, I do want to, but not like this. Not in the middle of a fight, not when you make me feel like I'm forcing myself on you-"
"You didn't," onderbreek je hem stilletjes.
"Oh."
"Sorry. Continue."
Hij kijkt je verloren aan. "I have never been in a situation like this before. I think I may have made a mistake, leaving you here, alone this morning."
Zodra je instemmend bromt, laat hij je een klein glimlachje zien. "I really am sorry about that. The emergency band meeting this morning actually was about you. About us. About what you told me last night. I couldn't sleep and then I remembered you said the guys already know. So, I messaged them to let them know you told me and they insisted on meeting me. That's where I was. Talking to them about the situation and thanking them for being there for you when I couldn't be."
"I am such an idiot," zucht je. Hij glimlacht en trekt je tegen zich aan.
"Yes, but you are my idiot."
Je duwt hem, met een beetje tegenzin, van je weg. "But what about what happened at Starbucks?"
"Well, ähm, I actually have no good excuse for that, I'm afraid. I just, honest to God, don't know how to behave when I'm with you."
Je slikt. "See, we're not the same as we were before."
"I'm trying to," stamelt hij. "I just... I am having a really hard time. Not as hard as you, obviously, but this is a lot to take on for me, too."
"I never should have told you," brom je, terwijl je je spullen weer bij elkaar begint te zoeken. Hij kijkt je verslagen aan en je voelt je hart in tienduizend stukjes breken. Toch sta je op en je trekt de trainingsbroek die je vannacht van hem geleend hebt aan. Je trekt een shirt over je hoofd en loopt, zonder om te kijken, richting de deur. "I'm sorry..."
"Don't leave," hoor je zachtjes achter je. Je draait je om en ziet dat hij in elkaar gestort op het voeteneind van het bed zit. Je slikt en blijft staan. Hij kijkt je aan en je ziet het verdriet in zijn grote, bruine ogen. "Please, don't go."

Reacties (1)

  • Luckey

    Luister naar bill!
    Jullie moeten dit beide een plaatje geven!

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen