Foto bij 90 - Just let me know

"Georg!" breng je verbaasd uit, terwijl je de handdoek waarin je gehuld bent stevig vastgrijpt. "What are you doing here?!"
Hij slaat lachend zijn handen voor zijn ogen. "I won't peak, I promise."
Dankbaar loop je door naar het bed en pakt snel de trui van Bill van de grond. Je wisselt de handdoek om voor de trui en kijkt zoekend rond. "Where did Bill go?"
"Can I?"
"Oh, sorry. Yes, I'm dressed. Well, sort of. You may open your eyes," ratel je, terwijl je op zoek gaat naar je telefoon. Georg laat langzaam zijn handen zakken en schiet dan in de lach.
"What are you wearing?"
"Like I said, I need to remember to bring clothes," mompel je beschaamd. "It was either this or sweatpants."
"Aha. Well, it does look good on you."
Je rolt met je ogen, pakt je telefoon van het bed en gaat dan op de rand van het bed zitten. "So, what are you doing here?"
"I got a bit worried when I texted you and you didn't answer," geeft hij zachtjes toe. "I saw Bill this morning - don't know if he told you that, if he didn't, I'm sorry, but we met him because-"
"He told you that I told him," vul je hem knikkend aan. "I know."
"All right. Yeah. So, I saw him and he was in very bad shape. Then he left, he said he was going to meet you and something felt a bit off and I got worried and I messaged him and he didn't reply and then I messaged you and you didn't reply either and-"
"Calm down, I'm okay," onderbreek je, terwijl je beschaamd je ogen neerslaat. "We're okay."
Hij kijkt je onderzoekend aan en gaat dan naast je op het bed zitten. "What happened?"
"Does my mind have subtitles displayed on my head or something?!"
Hij schudt lachend zijn hoofd en kijkt je opnieuw vragend aan. "So?"
"We got in a fight."
"And then?"
Je voelt je hoofd weer rood worden en probeert zijn blik te vermijden. "And then we weren't fighting anymore."
Je kan het puzzelstukje in zijn hoofd bijna horen klikken en een brede grijns verschijnt op zijn gezicht. "You daaawg!"
"We didn't, though," help je hem uit zijn droom. "Well, it was heading that way and then he stopped me. And we got into another fight."
"At least now I know why both of you weren't answering your phone..."
"It has been kind of a crazy day," zucht je. "Anyway, Bill decided we needed a do-over and we got back in bed and I fell asleept. When I woke up, he told me about the plans to meet the band and I took a shower and when I got out, you were here and he wasn't, so..."
"Oh, right. Sorry. He's okay, he just went downstairs - something about roomservice."
Je knikt en jullie blijven een beetje ongemakkelijk naast elkaar zitten.
"Uhm, I really appreciate you being here, but uhm, I think Bill and I-"
"Need some time alone," vult hij je knikkend aan. "I think that wouldn't hurt. Plus, I only came here to check on you and you seem all right-ish."
Je knikt met een kleine glimlach. "That sounds about right."
Hij geeft je een dikke knuffel en staat dan op. "See you around four?"
"See you around four. Thanks for... well, everything."
Hij glimlacht en geeft je een knipoog, voordat hij door de deur verdwijnt. Je zucht diep en laat jezelf achterover op het bed vallen. Wat een dag.

Een half uurtje later rol je het roomservice karretje bij je vandaan, terwijl je met je andere hand over je volle buik wrijft. "That was delicious."
Bill glimlacht en drukt een kus op je wang. "I'm glad you liked it."
"What time do we have to leave?"
"Hm, in half an hour or so. Why?"
Je drukt hem voorzichtig achterover op bed en kruipt tegen hem aan. Hij grijnst en slaat zijn armen om je heen. Hij opent even zijn mond, maar sluit hem dan weer. Je kijkt hem vragend aan. Hij schudt zachtjes zijn hoofd. "Never mind."
"No, tell me."
"I realized this goes against, well not exactly against all, but kind of against all that our do-over stands for but I need to ask," ratelt hij. Je schudt lachend je hoofd en knikt dan, alsof je wil zeggen, vraag maar raak. "Why all of a sudden were you okay with kissing me in public, for everyone to see?"
"I don't know," mompel je beschaamd. "I just... Lukas showed me-"
"Who's Lukas?"
"Oh, this guy who works at Starbucks. Anyway, he showed me this magazine because he recognized me and at first I thought it was because I hadn't been careful enough and they managed to get a shot with like half my face in it, but then I realized that it was because I was wearing your sweater and then-"
"Breath," lacht hij en je ademt diep in en uit.
"When I saw you walking there, with your cap and your Tokio Hotel shirt, I realized how lucky I have been the last few months, without anybody knowing. And then I just... I don't know, I couldn't help myself."
"The cap and shirt weren't exactly my best attempt at staying undercover," geeft hij zachtjes toe. Dan kijk je hem eventjes aan en slaat dan je ogen neer.
"Why did you push me away?"

Reacties (1)

  • Luckey

    Bam
    Bam
    Bam!

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen