Foto bij 96 - Don't look away

Jullie brengen de rest van de dag knuffelend in bed door, maar besluiten wel met Sophia, Roos, Heidi en de band af te spreken voor het eten. Het is de laatste avond dat jullie met zijn allen in Berlijn zijn, aangezien Tom de volgende ochtend vroeg terug naar Los Angeles vliegt. Gustav en Georg vertrekken morgenmiddag terug richting Magdeburg. Zelf vertrek je de dag daarna met Roos en Sophia terug richting Nederland. Je krijgt een zwaar gevoel in je buik als je denkt aan naar huis gaan, aan Bill achterlaten. Je zucht diep en kijkt in de spiegel. Je draagt een shirtje uit de Magdeburg Los Angeles collectie, met Levi's hotpants en daaronder je Doc Martens. Je schudt je haar over je schouders en kijkt twijfelend in de spiegel. Uiteindelijk besluit je je haar toch vast in een hoge paardenstaart te zetten. Je doet nog wat mascara op en loopt dan de badkamer weer uit. Bill ligt nog languit op bed.
"Are you coming?" vraag je, terwijl je je tasje van de grond raapt. Hij knikt en staat op. Hij loopt voor je uit de hotelkamer uit, maar komt dan weer terug.
"Forgot something," grijnst hij. Je stapt verdwaasd opzij, maar hij drukt zijn lippen op die van jou. Je grinnikt en schudt je hoofd. "Now we're good to go."

Die avond is, op zijn zachtst gezegd, ongemakkelijk. Toen jullie aankwamen, zaten Georg en Gustav al aan een tafel en Georg klopte enthousiast op de stoel naast hem, waar je tevreden ging zitten. Je was er alleen niet vanuit gegaan, dat dat je zoveel vuile blikken van Gustav op zou leveren. Na het eten ben je naar buiten gegaan om een sigaret te roken met Sophia en Roos en toen je terug kwam, zat Gustav op jouw plek tussen Bill en Georg in. En dus zit jij nu op Gustav's oude plek, tegenover hem.
Je zucht diep en neemt een flinke slok van je Malibu-cola. Hoewel dit altijd al je lievelingsdrankje geweest is, smaakt hij je vanavond niet helemaal. Je voelt een voet zacht langs je scheenbeen gaan en kijkt glimlachend naar Bill. Hij is diep in gesprek met zijn broer en kijkt niet op, dus je beweegt zacht met je voet om te laten merken dat je het voelt. Hij verblikt of verbloost niet, maar de voet schuift wat verder langs je been omhoog en dan weer terug naar beneden. Je grinnikt zacht en probeert je weer in het gesprek met Sophia en Roos te mengen. De meiden zijn je vol enthousiasme aan het bijpraten over wat ze allemaal wel niet gekocht hebben de afgelopen dagen. Toch vind je het verdomd moeilijk om je te concentreren als je de voet langzaam richting je bovenbeen voelt gaan en dan zachtjes langs de binnenkant van je dijen voelt gaan. Je voelt je gezicht rood kleuren en neemt nog een flinke slok van de Malibu-cola. Dan, als je de voet weer langzaam naar beneden voelt glijden, strek je je eigen been en beweeg je plagend je voet langs Bill's scheenbeen, omhoog naar zijn dijbenen. Hij kijkt je verbaasd aan en je doet nu zelf alsof je niks door hebt. Je beweegt je voet zachtjes tegen de binnenkant van zijn bovenbeen en haalt hem dan weer weg. Hij probeert oogcontact met je te maken, maar je doet net alsof je enorm geïnteresseerd bent in de verhalen die Sophia en Roos te vertellen hebben. Na een paar seconden voel je als tegenreactie weer een voet langs jouw been gaan en je probeert een glimlach te verbergen. Zodra je de voet niet meer voelt, strek je jouw been weer en begin je opnieuw langs Bill's been te strelen. Hij zoekt opnieuw oogcontact met je en je knipoogt even naar hem, voordat je je gesprek weer voortzet. Dit gaat een tijdje zo door, totdat Bill zijn stoel naar achter schuift en zegt: "I'm sorry, we're going back to the hotel."
Dat laat je je geen twee keer zeggen. Je neemt snel afscheid van iedereen en volgt hem dan naar het hotel. Zodra jullie in de kamer zijn, kijkt hij je verbaasd aan. "What was that all about?"
"What was what all about?" zeg je, terwijl je onschuldig met je wimpers knippert.
"The whole playing footsie out there!"
"Why are you getting angry? You started it," lach je verbaasd. Het lachen vergaat je snel, als je ziet dat hij je fronsend aan kijkt.
"I did what?"
"No way," stamel je. "If it wasn't you, then whose foot was touching my..."
"It really wasn't me," weet hij met moeite uit te brengen. "But then, who...?"

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh boy
    Georg dat is zo niet slim van je

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen