Foto bij H85: Jengu ~ Khana

Ik had het gevoel dat mijn lichaam omhuld was met watten en ik genoot van de aangename warmte die mij omringde. Opeens verdween het watten-gevoel en ik voelde een hand op mijn hoofd. Verward bewoog ik voorzichtig mijn hoofd een beetje, waarna ik een kreungeluidje uit mijn keel wist te persen. “Khana? Gaat het?” hoorde ik Nick opeens vragen en ik probeerde mijn ogen te openen. Met heel wat moeite lukte dit en ik zag Nicks hoofd boven mijn gezicht hangen en verward keek ik hem aan. “Nick? Je… bent wakker?” vroeg ik toen verrast en nu keek Nick mij verward aan, waarna hij knikte. “Ja, al een tijdje… We zijn nu drie uur in de namiddag”, zei hij toen en ik voelde nog steeds een hand op mijn hoofd. Toen zei een onbekende vrouwenstem: “Mooi, ze heeft geen koorts meer en voor de rest lijkt ze in orde. Bedankt om ons te bevrijden, kitsune.” Ik draaide mijn hoofd opzij en zag toen een zwarte vrouw in het water naar mij kijken. Ze haalde haar hand van mijn hoofd en ik ging overeind zitten. “U bent…”, begon ik, maar de vrouw onderbrak mij door te zeggen: “Gelieve geen nutteloos gesprek te beginnen, mens. Ik help je enkel omdat de kitsune hier mij en de andere waterwezens heeft bevrijd.”

Stomverbaasd sloot ik mijn mond weer en ze richtte zich toen tot Nick: “Ik heb me aan mijn deel van de afspraak gehouden, hier neem ik dan afscheid van jou en deze mens…” “Haar naam is Khana en ja, je hebt je aan jouw deel van de afspraak gehouden. Bedankt”, zei Nick toen met een norse ondertoon en de vrouw draaide met haar ogen. “Het is niet omdat jullie beiden van de Zes zijn, dat ik spontaan vriendelijk ga doen tegen een mens. Daarbij, je moet niet zo’n toon tegen mij slagen Nick, ook al zal ik het jou makkelijk vergeven omdat je een klein deel in mij aantrekt”, zei ze toen en zowel Nick als ik keken haar verrast aan. “Hoe bedoel je?” vroeg Nick, maar de vrouw draaide zich al om en zei nog: “Je trekt zoutwaterwezens aan. Ik kan in zout water leven, maar omdat ik half mens ben, trekt iemand anders van jullie mij harder aan. Vaarwel.” Toen dook ze onder water en ik zag nog even een feloranje staart, maar daarna was ze volledig verdwenen. “Wie was dat?” vroeg ik aan Nick en hij haalde zijn schouders op. “Ze heeft haar naam niet verteld, maar ze was wel in staat om je te genezen”, zei hij en geeuwde even.

Verbaasd keek ik weer even naar het water, waarna ik zei: “Ze was een jengu…” “Ja, eentje die mensen uit de grond van haar hart haat”, vulde Nick aan en stond op. “Kom, laten we terug naar het hotel gaan”, zei hij toen en stak zijn hand naar mij uit. Ik pakte hem aan en hij trok mij recht, waarna ik me opeens weer vanalles herinnerde. Ik wankelde even en Nick vroeg: “Gaat het?” “Ja… ik herinner me wat…”, zei ik aarzelend, om dan te zeggen: “Murambi en Mwembe hadden me gevangen genomen, er was een soort vergadering en toen… nee, ik herinner me enkel dat je mijn been aan het verzorgen was in een donkere kamer en daar stopt het.” Nick glimlachte even en zei toen: “Er ontbreken nog een paar stukken, maar ik vertel ze wel als we ons wat opgefrist hebben.” Ik knikte en we begonnen terug te wandelen.

“Ik kan niet meer…”, kreunde Nick en ik grinnikte even. “Hoe zou dat komen, als zoveel hebt gegeten… Oh en nog te zwijgen van die extra snacks en desserten! De mensen waren nogal verbaasd door je eetlust”, somde ik lachend op en Nick antwoordde verdedigend: “Ik had honger ja, ik had al veel te lang niet meer gegeten… Daarbij, ik heb vrij veel energie verloren vandaag.” Hij liet zich achterover op bed vallen en zuchtte. “Opschuiven gevulde kalkoen, ik wil er ook nog bij”, zei ik en Nick keek me nog even verontwaardigd aan, maar trok toen zijn arm in en ik ging mee op bed zitten. “Nogmaals bedankt trouwens”, zei ik toen en Nick wuifde het weg. “Geen probleem, het was voor mij ook nog eens een goede work-out”, zei hij en geeuwde alweer. Hij had me verteld wat er was gebeurd sinds ik uit het water werd gehaald door Mwembe. “Weet je, die vergadering zit me dwars…”, zei Nick opeens en ik humde, om dan te zeggen: “Ja, iemand die experimenten wilt uitvoeren op wezens van de Zes, dat klinkt verontrustend.” “Maar ze weten gelukkig nog niet dat Qasim degene van Afrika is, maar hoe lang duurt dat nog? Trouwens, iets zegt me dat diegene die wilt experimenteren, niet alleen handlangers in Afrika heeft”, zei Nick nadenkend en het was even stil. “Ik kan misschien een bericht naar Saida versturen, maar dan moet ik een mythische vogel vinden…”, zei ik toen aarzelend en Nick keek me verrast aan. “Waarom een mythische vogel?” vroeg hij en ik antwoordde: “Omdat ik het gevoel heb dat ze naar me luisteren… Toen we bij Seth gevangen zaten en dat vuur uitbrak, vroeg ik aan de feniks om me naar jou te brengen… en hij heeft dat gedaan. Dus als ik een brief kan meegeven aan een mythische vogel, hoeven we niet bang zijn dat die onderschept wordt door hackers of mensen met slechte bedoelingen.” Nick was even stil, maar zei toen: “Ja, dan is dat inderdaad de veiligste optie…”

Opeens ging Nicks gsm luid rinkelend af en hij fronste verbaasd. “Kun je hem alsjeblieft aangeven? Hij zit in mijn rugzak daar”, zei hij toen en ik gaf hem nog plagerig een por in zijn buik, waarna ik van het bed afsprong en zijn gsm pakte. Nick kreunde dramatisch en kwam met wat moeite overeind. Ik gaf hem zijn gsm, maar tegelijkertijd klonk er geklop op de deur. Terwijl Nick op nam, liep ik behoedzaam naar de deur en pakte onderweg mijn dolk uit mijn tas. Ik bleef wantrouwig ervoor staan, zeker omdat ik vanochtend nog ontvoerd was door twee mensen die ik dacht te kunnen vertrouwen… “Wie is daar?” vroeg ik en klemde tegelijkertijd mijn hand steviger rond het handvat van mijn dolk. “De receptioniste, er is een brief aangekomen die met spoed bij meneer Newland afgeleverd moet worden”, zei een vrouw toen en ik opende de deur voorzichtig. Het was inderdaad de receptioniste en ik nam de brief aan, waarna ik met een verwrongen glimlach afscheid nam en de deur weer sloot. Pas toen de deur weer in het slot gevallen was, ontspande ik terug en liet mijn dolk weer in mijn tas verdwijnen. Nick was op snel tempo in het Japans wat aan het vertellen, waardoor ik er niets van verstond en ik ging maar op bed zitten, om dan te wachten tot hij klaar was. Hij zag er verward en gespannen uit, dus ik vermoedde dat het geen goed nieuws was…

Na een tijdje legde Nick in en vroeg: “Khana, heb je de koffers al uitgeladen?” Ik schudde mijn hoofd, waarna hij meteen zei: “Mooi, we moeten nu vertrekken. De taxi is er over 5 minuutjes.” Stomverbaasd keek ik hem aan, waarna ik verward vroeg: “Hoezo? Wat is er? Is er gevaar?” “Niet echt, enkel een opdracht voor de Raad… We moeten zo snel mogelijk naar Zuid-Afrika gaan en ze hebben al een reis geregeld”, vertelde hij en liep toen naar de badkamer, maar zei nog voor hij erin verdween: “We zijn niet in gevaar, maar wees voorbereid op het onverwachte.” Toen sloot hij de deur, mij verbaasd en verward achterlatend.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen