Foto bij H84: Overgedragen aan de Raad ~ David

Hoi beste lezers

Alvast sorry voor het niet-echt-zo-regelmatig-en-ook-af-en-toe-niet activeren:X, maar er was wel een reden voor. Ik heb dit verhaal namelijk afgeschreven (en ik ben zelfs al aan het vervolg begonnen), maar ik was niet echt tevreden met het einde.:SIk heb dus de laatste 17 hoofdstukken helemaal herschreven (wat meer tijd in beslag had genomen dan verwacht:() en ben toen niet echt aan activeren toegekomen... Daarbij zat ik ook wat vast met schrijven (writersblock) dus tja... er is niet veel van activeren gekomen haha(A)

In ieder geval, hier is weer een hoofdstuk!(flower)

Groetjes

Allmilla

Ik vouwde mijn kledij op vanuit bed en zuchtte even. “David? Bijna klaar?” hoorde ik Qiuri vragen ik en ik antwoordde zo goed mogelijk: “Bijna, ik moet dit enkel in de tas steken…” Nog geen 5 seconden later stond Qiuri naast mijn bed en wees met zijn vinger naar mij, om dan te zeggen: “Jij verroert geen vin, ik leg het wel in jouw tas… Leugenaar, je zei dat je je gewoon aan het aankleden was! Straks gaan je wonden weer open!” Ik wou met mijn ogen draaien, maar hij had 100% gelijk. Daarbij, ik voelde me alweer zo moe dat ik me voorzichtig neerlegde in bed. “Moe?” vroeg Qiuri meteen en ik knikte. “Ik snap het niet, Qiuri… Normaal mag dit toch niet zo erg zijn?” mompelde ik en Qiuri zette zich met een zucht bij me op bed. Hij legde zijn hand weer op mijn voorhoofd en zuchtte toen: “Je maakt weer koorts… Nee, dit is niet normaal. Ik heb al enkele keren een kitsune zijn parel zien verliezen, maar jouw reactie is absoluut niet normaal…” Opeens zag ik zijn ogen groot worden, waarna ze waterig werden. “Qiuri? Wat is er?” vroeg ik en hij opende even zijn mond, maar er kwam geen klank uit en hij drukt zijn hand tegen zijn mond. Zijn gezicht vertrok en niet veel later zat hij opeens te huilen. Verrast en niet-begrijpend keek ik hem aan, maar hij bleef maar snikken en ik legde mijn hand troostend op zijn been. Ik snapte meestal niet wat er in hem omging of waarom hij zo snel van gedrag veranderde, maar het was nu duidelijk dat hij verteerd werd door iets…

“David, wakker worden”, hoorde ik opeens en met een kreun wist ik mijn ogen te openen. Qiuri stond naast me en had zich aangekleed in zijn traditionele kledij. “Qiuri? Wat… is er aan de hand?” vroeg ik en kwam voorzichtig overeind. Qiuri hielp me en zei: “Ik ga mee.” Stomverbaasd keek ik hem aan, maar hij negeerde het en zei: “De baku is aangekomen, we kunnen vertrekken.” Ik knikte maar en met Qiuri’s hulp wist ik overeind te komen. Omdat mijn toestand niet meer verbeterde, had de Raad besloten mij in hun basis op te nemen om zo mijn toestand in het oog te kunnen houden. We hadden echter afgesproken dat Qiuri hier zou blijven, in zijn huis, maar blijkbaar waren de plannen gewijzigd. “Voorzichtig, ik help je”, zei Qiuri en ondersteunde me, terwijl hij mijn tas met kledij en wapens op zijn andere schouder hing. Hij deed opeens heel bezorgd en het leek wel alsof hij plots zoveel ouder was geworden. Er was iets dat hem dwars zat… “Qiuri, wat is er?” vroeg ik terwijl we door de ondergrondse gangen naar de uitgang liepen. “Hoe bedoel je?” probeerde hij nonchalant te zeggen, maar zijn ogen waren onrustig. “Je bent onrustig en het lijkt alsof je het gewicht van de hele wereld draagt… Wat is er dus?” vroeg ik nogmaals, maar kromp opeens ineen. Een pijnlijke steek was door mijn borstkast gegaan ik kreunde gepijnigd. “David?” vroeg Qiuri opeens en hij klonk net als een klein bang jongentje. “Het gaat… wel…”, kreeg ik eruit en zette een stap, om aan te tonen dat we verder konden. We waren er bijna…

Het bleef stil. Qiuri beantwoordde mijn vraag niet en ik was te verzwakt om er energie in te steken. Eenmaal buiten, hielp Qiuri mij op de baku en sloot daarna de deur af. Toen kwam hij achter mij zitten en gaf het teken om te vertrekken. Terwijl de baku in beweging kwam, legde ik mijn hoofd in zijn manen en zuchtte uitgeput. Net toen ik op het punt stond in te slapen, hoorde ik Qiuri weer snikken. “Het spijt me zo… Het spijt me zo…”, zei hij plots en ik hield me stil. Hij snikte verder, maar jammerde opeens: “Nick moet dit weten… Maar hij vermoord mij als… Nee, hij… hij mag het niet weten… En jij ook niet, David… Oh het spijt me zo…” Ik wou vragen wat hij bedoelde, maar de ritmische bewegingen van de baku en zijn zachte manen wiegden mij in slaap voor ik het zelf goed besefte.

Een zacht gefluister liet mij ontwaken en ik opende moeizaam mijn ogen. Meteen keken twee paarse ogen recht in de mijnen en de vrouw zei: “Hallo David… Je ziet er slecht uit, laten we jou en Qiuri snel naar jullie verblijfplaats brengen.” “Vrouwe… Sana…”, mompelde ik en de yuki onna, die tevens een van de leden van de Raad was, glimlachte. “Mooi, je geheugen werkt nog… Je bent op onze basis, we gaan je proberen te helpen”, zei ze en de baku begon opeens rustig te wandelen. Sana kwam naast ons lopen en zei: “Qiuri heeft me een korte update gegeven, maar zoals je weet zijn we er niet veel mee… Wat voel je?” “Ik voel me vooral zwak, maar soms krijg ik hevige pijnen op willekeurige plaatsen in mijn lichaam…”, vertelde ik en ze knikte begrijpend. Ze was even stil, maar zei toen: “Zoals Qiuri had gevraagd, hebben we alle kitsunes in onze database gecontacteerd. De meesten hebben geantwoord dat ze in orde waren, maar van degenen die in het buitenland zitten, hebben we amper antwoord gekregen. Nick was juist: er is iets aan de hand…” Opeens stond ze stil en keek me geschrokken aan. Niet begrijpend keek ik terug, maar ze keek weg en zei: “Qiuri, haal…” “Ik ben al weg”, zei Qiuri meteen en ik voelde aan mijn andere kant een stevige windvlaag. Toen zag ik Qiuri in volle snelheid overvliegen en Sana legde haar koude hand op mijn hoofd. “Ik… ik vrees dat ik een vermoede heb over de oorsprong van jouw pijn…”, zei ze toen aarzelend, maar toen kwamen we aan bij mijn tijdelijke verblijfplaats.

Geïrriteerd keek ik naar de drie personen die verderop aan het fluisteren waren. Aangezien ik mij niet meer kon transformeren door mijn verzwakte toestand, kon ik ook niet horen wat ze zaten te vertellen. Ze zagen er heel bezorgd uit, maar ik snapte niet waarom… Wat was er zo erg? “David…”, haalde Qiuri mij uit mijn overpeinzingen en ik keek hem vragend aan. Zowel de kappadokter als Sana keken mij ook aan met een ernstige blik en Qiuri kwam bij me op bed zitten. “Wat is er? Het lijkt alsof jullie mijn doodvonnis gaan vertellen”, zei ik grappend, maar ze keken enkel bedrukter. Meteen groeide een onaangenaam gevoel in mijn borstkast en Sana zei: “David… Het is nog nooit getest geweest, maar het is wel geweten dat jullie een sterkte band met jullie parel hebben… We vrezen dat… dat iemand met jouw parel aan het experimenteren is om jouw krachten eruit te halen…” Geschokt keek ik haar aan, maar mijn laatste beetje hoop verdween spontaan toen Qiuri bedrukt aanvulde: “En als we er niet in slagen om jouw parel te vinden voordat hij breekt, dan… dan sterf je."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen