Foto bij 009

Ik word wakker van mijn wekker. Ik druk hem uit en ga maar gelijk mijn bed uit. Anders val ik weer in slaap. Ik duik nog even snel onder de douche. Ik droog me weer af en trek het setje aan die ik gister al klaar gelegd had. Ik gooi de laatste spullen in mijn koffer en doe deze dicht. Ik pak mijn tas nog en ga vast naar beneden met mijn koffer. Ik pak een bak koffie en ga buiten op het terras zitten. "Oh hier zit je", ik draai me om en zie mijn vader voor me staan. "Zocht je me?", hij knikt. "Je had me toch kunnen bellen pa", lachend kijk ik hem aan. Als ik zijn hoofd zie houd ik gelijk op met lachen. "Sorry, ik ga wel koffie halen". Ik sta snel op en haal nog twee bakken koffie. "Dank je", mompelt ie als ik zijn koffie aangeef. Pa is echt niet te genieten als hij nog geen koffie op heeft. "Hoe was het gister?", vraagt mijn vader ineens uit het niets. "Heel gezellig. Zijn naar een karaoke bar geweest. Daniel, Max, Lando en Alex waren er ook", mijn vader knikt. "Mooi zo, ben blij dat je genoten hebt". Opgelucht kijk ik hem aan. Mijn vader spuugt ineens zijn koffie uit. Vragend kijk ik hem aan. Gelijk krijg ik een boze blik terug. "Wat heeft dit te beteken Emily?", nog steeds heb ik geen idee waar hij het over heeft. Hij geeft me zijn telefoon. Je ziet ons hand in hand over straat lopen. "Serieus pa?! Wat maakt het nou uit?", hij kijkt me boos aan. "Wees nu eerlijk tegen me! Heb je een relatie met Charles of niet?", ik schrik van zijn toon. "Nee dat heb ik niet pa, ik vind hem wel heel erg leuk", als blikken konden doden lag ik nu onder de grond. "Je gaat geen relatie met hem beginnen!", nu ben ik degene die boos word. "Serieus pa! Je gaat me niet vertellen met wie ik wel of niet mag daten! Ik ben verdomme achttien", voor hij verder nog wat kan zeggen ren ik het hotel uit. Ik ren met mijn stomme kop zo de straat op. Ik hoor piepende banden. Ik voel mezelf hard op een auto vallen en vervolgens de lucht in geslingerd worden. Als ik weer op de grond terecht kom is alles zwart.

"Emily alsjeblieft word wakker", die stem hij komt me heel bekend voor. Voorzichtig probeer ik mijn ogen te openen. Het lukt half. "Goed zo Emily! Je kan het", ik voel dat iemand mijn hand vast pakt en er een bemoedigend kneepje in geeft. Ik doe nog een poging. Dit keer lukt het wel. Ik knipper even met mijn ogen om aan het licht te wennen. Ik kijk de kamer rond. Uiteindelijk zie ik ook degene die mijn hand vast heeft. Charles. Een glimlach vormt zich op mijn gezicht. "Hej you", zeg ik schor. "Hej!", hij legt zijn hand op mijn wang en streelt er zachtjes over heen. "Hoe gaat het met je?", voorzichtig haal ik mijn schouders op. "Heb pijn, heel veel pijn. Wat is er gebeurd Charles?", vragend kijk ik hem aan. Gelijk drukt hij op het rode knopje naast mijn bed. "Je bent frontaal aangereden door een auto. Je was na een ruzie met je vader zo de weg op gerend", een traan verlaat zijn oog. Ik schrik hier toch best wel van, ik kan me het ongeluk helemaal niet herinneren. Een zuster komt de kamer binnen lopen. "Ah meis wat fijn om te zien dat je wakker bent. Hoe voel je je?", ik zucht. Ik voel me zo klote, waar is pa? "Heb heel veel pijn, wat heb ik opgelopen eigenlijk?". De zuster zorgt gelijk voor dat mijn infuus nu wel goed zit en dat de morfine mijn lichaam binnen gaat. "Je hebt je linkerbeen op meerdere plekken gebroken. Een hersenschudding, meerdere gebroken ribben en je linker pols gebroken. Je hebt geluk gehad, het had veel erger kunnen zijn", een traan verlaat mijn oog. Ik knik en bedank de zuster. "Charles waar is mijn pa?", hij pakt mijn hand weer vast. "Hij staat op de gang. Hij wist niet zo goed of je hem nog wilt zien", een snik verlaat mijn mond. "Wat een gek. Laat hem alsjeblieft naar binnen", Charles knikt. Hij gaat gelijk naar de deur. Niet veel later komt hij weer binnen met mijn vader. "Oh meisje van me", snikt hij. Wacht The Iceman huilt? Ik grinnik even om mijn gedachten. Pap neemt me voorzichtig in zijn armen. "Gaat het een beetje?", ik knik. Nu wel weer. "Het spijt me echt heel erg nog Emily, je had volkomen gelijk. Als jij Charles echt leuk vind en hij jou dan gun ik het jullie van harte", tranen van geluk lopen over mijn wangen. "Dank je paps!" ik geef hem nog een knuffel en een kus op zijn wang. "Wanneer mag ik weg eigenlijk?", Charles en pa moeten lachen. "Morgen vliegen we met een speciaal vliegtuig terug. Charles gaat ook met ons mee", hoor ik pa zeggen. Glimlachend kijk ik pa aan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen