Foto bij 253 - Emmeline

Onze kroning is over vijf dagen. Nog vijf dagen als 'kroonprins en diens vrouw', daarna officieel koning en koningin.
De lessen die we moeten volgen, repetitief en vermoeiend, duren uren. Het lijkt wel alsof we jaren aan nieuwe informatie in een aantal weken moeten proppen, en dat dat de enige manier is om ook werkelijk fatsoenlijke leiders te kunnen worden.
Alles bezorgt me spanning. Ik zie Lucien weinig, heb amper tijd voor mijn eigen behoeftes, en voel me een soort pop in het toneelstuk dat "koningschap" genoemd wordt.
Maar heel lang kunnen mijn zorgen daarover niet duren.
Tussen dagen studie, gesprekken met Madeleine, uren met mijn huilende zoon en slapen naast mijn echtgenoot valt me iets op.
Iets dat me in alle drukte bijna ontgaan zou zijn.
Als ik in de spiegel kijk lijkt mijn middel voller, ronder. Mijn ongesteldheid, ooit bijna perfect elke negenentwintig dagen, nu al vier dagen te laat.
Eerst zijn het lichte, onbevestigde vermoedens. Tot ik, midden in een van de zovele langdradige lessen, me moet excuseren. Ik hang minutenlang boven een van de kamerpotten, terwijl al het eten van de afgelopen uren naar boven lijkt te komen.
Vanzelfsprekend durf ik niet meteen enthousiast te zijn, na alles dat me in voorgaande situaties overkomen is. Maar toch..
Een, bijna kinderlijk, blij gevoel overspoelt me.
In de spiegel, die avond, alleen in onze vertrekken, kijk ik naar mijn naakte lichaam.
Ik zou bijna zweren dat ik mijn buik ronder kan zien worden, mijn boezem voller, een glans over mijn huid.
Lucien heeft nog urenlange besprekingen. Ik tuur ondertussen uit het raam, naar de meterslange kasteeltuinen. Met lichte heuvels, perfect om te leren lopen.
Julien kruipt inmiddels vliegensvlug, nog even en hij sprint door het grasveld. Hoe geweldig zou het zijn als hij dat zou kunnen doen met een broertje of zusje?
Ik besef, echter, ook hoeveel spanning dit nieuws bij mijn echtgenoot zou opleveren. Zo vlak voor de kroning is dit het laatste dat hij nodig heeft.
Hij houdt van Julien, dat weet ik als geen ander, en hij zou ook van een tweede kind kunnen houden. Toch zou het krijgen van een tweede kind hem, zeker nu, angst aanjagen.
Zo met mijn buik in mijn handen, turend over het prachtige Franse landschap, besluit ik het hem te vertellen als we koning en koningin zijn. Voor nu is dit nog even ons geheim.

Twee dagen tot de kroning. Mijn lessen zitten er grotendeels op, mijn kroningsjurk wordt genaaid door mijn dames, en er is nu niets anders te doen dan wachten. Ik zou kunnen blijven kijken naar de prachtige rode stof, afgewerkt met geel kant, maar ik besluit op bezoek te gaan bij Kenna.
Zij, Winoc en hun prachtige dochter struinen door de kasteeltuinen. Winoc is niet aan het werk, en helpt hun dochter met het plukken van bloemetjes, terwijl Kenna aan mijn zijde op een bankje gaat zitten zodra ze me ziet.
"Wat een verrassing," ze glimlacht, "ik dacht niet dat je nog tijd voor ons zou hebben, zo in deze drukte."
Ik wuif het weg. "Voor jullie altijd," ik strijk mijn jurk recht, "en daarnaast is er voor mij nu niets meer te doen."
"Niet? Winoc zei dat Lucien," ze zwaait ondertussen naar haar dochter, die een paardenbloem te pakken heeft, "hele dagen bezet is."
"Hij wel," ik frunnik ondertussen aan een madeliefje, "hij is immers koning. Van mij wordt iets minder verwacht."
"Het komt mij wel goed uit, eigenlijk." Kenna pakt mijn hand en knijpt er zachtjes in. Ik kijk haar vragend aan.
"Nu komt er iets...," ze kan alleen maar bevestigend knikken.
"Amelie krijgt een broertje of zusje." Ze grijnst breed terwijl ze haar vrije hand op haar buik legt.
Er springen tranen in mijn ogen van het nieuws. Niet alleen om hoe blij ik voor haar ben, maar ook om hoe geweldig het zal zijn om dit samen te kunnen doen. Vorige keer was ik nog zo jaloers op haar zwangerschap, nu zullen we er samen doorheen kunnen gaan.
"We weten het nog maar net, maar het lijkt allemaal goed te gaan," ze glimlacht, "dus hopelijk zullen we voor de lente een gezond tweede kind op deze wereld kunnen zetten."
Dan ziet ze mijn tranen.
"Emma? Huil je nou?"
Ik veeg ze een voor een weg en schud mijn hoofd. "Niet uit verdriet, echt.." Ik kan mijn grijns niet langer onderdrukken. "Wij..."
In de stilte schieten haar ogen naar mijn buik. "Ook?"
Ik kan alleen maar knikken. "Lucien weet nog niets."
Ze slaat haar handen voor haar mond. "Emma..." We omhelzen elkaar. Het lijkt allemaal zo te horen.

Een dag tot de kroning.
Na een dag vol afspraken voor Lucien liggen we samen in bed.
Julien heeft de hele dag zijn nieuwe gekruip geoefend. Hij gaat steeds sneller, maar staan wil hij nog niet. Zodra ik hem rechtop zette op zijn benen begon hij te huilen - de stap misschien nog te groot, te eng.
Dansen met zijn moeder, daarentegen, vindt hij geweldig. Ook zonder muziek vindt hij het zwieren in mijn armen een van de leukste dingen die er zijn.
Ik wil Lucien er alles over vertellen, er is zoveel dat ik hem wil vertellen, maar hij is moe.
Zodra hij in het bed komt liggen kruipt hij in mijn armen. We spreken niet, liggen alleen naar elkaar's hartslag te luisteren. Het is warm in het bed, de dunne lakens liggen maar half over ons heen.
Ik wil hem vragen hoe hij zich voelt over de kroning, maar voel ook dat het misschien de rust in de kamer zal verstoren, dus ik blijf stil.
Of een van ons zal slapen vanavond weet ik niet. We zijn allebei gespannen voor wat morgen zal brengen.
Ik kan niet comfortabel liggen, een vervelend gevoel vult mijn gehele lichaam.
Het is bijna als...
Ik verexcuseer me bij Lucien en vind het toilet met tranen al in mijn ogen.
De kramp in mijn buik is niet zo heftig als die keer in de stallen, de eerste keer, de keer van Aleran's kind. Het voelt als een normale kramp, maar emotioneel komt hij binnen als een mokerslag.
Ik moet het me allemaal verbeeld hebben, de spanning van de kroning moet naar mijn hoofd gestegen zijn.
Alle dromen, alle gedachten die ik al had moet ik nu weer even opzij schuiven.
Met mijn hoofd zogenaamd enkel nog bij de kroning stap ik onze vertrekken weer in.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen