Foto bij 2.

Ik zit al een hele tijd in bad starend naar het plafond, het water is koud geworden, maar dat maakt me niets uit. Ik probeer me te herinneren hoe ik aan zulke grote wonden kom, maar ik kom niet verder dan alleen het gevoel van veel wind.
Er word op de deur geklopt, Lilly vraagt of alles wel goed gaat. Ik verontschuldig me en klim uit bad, trek de kleren aan die klaar gelegd zijn en droog met de doek mijn haren. Als ik opkijk in de spiegel zie ik een meisje staan, met krullend oranje haar. Op haar room witte huid steken de sproetjes op haar gezicht perfect af, alles aan haar was perfect. Ik ben dat meisje en ik ken haar, maar ik haat het niet te weten wie ik precies ben, wat ik hier doe, waarom ik het gevoel heb dat ik niet op moeder aarde hoor en niet weet waarom ik die wonden heb.

Als ik de badkamer uit kom zie ik Lilly allemaal spullen op tafel zetten, het ruikt heerlijk. "Ik heb soep gekookt en broodjes gebakken, heb je trek?"
Ik tuit mijn lippen, "ja ik denk het wel". Ik schuif aan en vol het voorbeeld van Lilly, ik weet niet helemaal goed hoe ik mij moet gedragen. Maar alles word al snel duidelijk enen mijn verstand verteld me langzaam aan wat ik moet doen. Tijdens het eten verteld Lilly van alles over zichzelf,hoe ze dol is op zelfredzaamheid en niet zo van de stad houd, ze houd van lezen en wandelen. "En jij? Ik zou je eigenlijk willen vragen wat je zo in het bos deed, maar dat lijkt me niet zo netjes". Ik moet erom lachen, "ik weet niet wat ik daar deed. Ik ben veel vergeten en weet ook niet zo veel over de gewoontes van deze wereld". Lilly kijkt me aan met haar lepel half in haar mond, "weet je, je klinkt alsof je hier helemaal niet vandaan komt.
Ik zal je helpen om weer op beide benen te komen staan, morgen zal ik je mee nemen naar de stad. Heb je trouwens een huis of iets anders wat je dingen zou kunnen herinneren?"
"Als ik iets had, zou ik wel daar heen zijn gegaan. Maar nee, ik herinner me niks en heb niks".
Die avond liggen we samen op de bank, ik kijk naar het vuur en Lilly leest 1 van haar lievelingsboeken voor. Ik geniet van de poëtische zinnen en rozig sluit ik mijn ogen.

De volgende ochtend help ik ontbijt klaar maken, ik heb een broek en shirt aan van Lilly.
Na het ontbijt wenkt ze me naar een apart apparaat, ze zegt dat het een auto is, maar een oud model, maar dat hij het nog steeds doet. Ze gaat erin zitten en ik volg haar voorbeeld.
Ze kijkt me aan" je gordel omdoen".
Ik doe wat ze zegt.

Nog geen 20 minuten later rijden we de stad in , we stappen gezamenlijk uit het apparaat, de auto.
Ik kijk verward naar de auto, " wauw, dat was snel".
Lilly grinnikt, "je kent dit echt niet he. Als je je dingen weer herinnert, ben ik zo benieuwd wat dat allemaal is dan".
Ik kijk naar haar en bloos verlegen, ik zou zo graag me ook maar iets herinneren .
Ze kijkt me aan, "kom we gaan je wat spullen kopen".

Het moment dat ik de hoek omsla, bots ik tegen een gedaante op en val op de grond.
"sorry, ik sorry".
Degene die tegen me aanbotst kijkt me aan, heel kort.
"Niet erg," dan loopt hij weg.
Lilly helpt me overeind, "wat onbeschoft, je zo te laten liggen".
Maar ik luister al niet meer naar haar, mijn gedachte zijn bij die mooi diep bruine ogen en die lippen zo perfect.

Ze doen me ergens aan denken, maar aan wat? Ik kijk achterom, zoekende naar de gedaante die ik net zag.

Maar hij is niet meer te vinden, helaas.

Ze gaan verder, Lilly neemt me mee verschillende winkeltjes in. Ik trek jurken, broeken, truien, blouse en zelfs lingerie aan.
Als we in een, volgens Lilly, restaurant inlopen, plof ik uitgeput neer.
Ik rommel wat in de tassen terwijl ik Lilly tegen een andere mevrouw verschillende etenswaren hoor opnoemen.
Er zit een gebloemde blouse in en een wat losse spijkerbroek, dat is mijn favoriet denk ik wel.

Na dat we aan het uitbuiken zijn van het heerlijke eten word mijn blik gevangen, door de zelfde chocola bruine ogen, de ogen die mij aan thuis doen denken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen