. . .


Juice kon niet geloven dat Jax hem dit opdroeg. Om een onschuldige vrouw te vermoorden, die haar zoon was kwijtgeraakt door hún wapens. Als hij het niet deed, zou hij echter uit de club gezet worden. Dan verloor hij alles waar hij van hield.
      Behalve Alex, realiseerde hij zich.
      Alex zou niet willen dat hij dit deed. Ze zou niet willen dat de vader van haar kind onschuldige vrouwen vermoordde. Dit was precíés waar ze hem voor had gewaarschuwd en hij wist dat ze vreselijk teleurgesteld in hem zou zijn als hij nu braaf deed wat Jax hem opdroeg. Misschien dat ze hem zijn lafheid wel nooit zou vergeven.
      En zelfs als Alex er niet was geweest, zou hij hier dan mee kunnen leven?
      De Russen… Miles… Dat had er al voor gezorgd dat hij zich wilde verhangen. Hoeveel sterker zou die drang worden als hij dit doorzette? Hij rechtte zijn schouders, dacht opnieuw aan zijn kindje. Hij wilde dat die een vader kreeg waar hij of zij zich niet voor hoefde te schamen.
      ‘Nee,’ zei hij toen.
      Jax trok zijn wenkbrauwen op. ‘Nee?’
      ‘Nee.’
      Jax’ kaak verstrakte zich.
      ‘Bedenk maar wat anders om dit probleem op te lossen. Toen ik me bij de club aansloot, is mij nooit verteld dat we onschuldige jonge vrouwen moeten doden om onze eigen fouten in de doofpot te stoppen. Dus nee, ik doe het niet. Als dit is wie we nu nog zijn, dan hoef ik hier überhaupt geen deel meer van te zijn.’
      ‘Denk je dat je zomaar uit de club kunt stappen? Na hoe je ons belazerd hebt? Denk maar eens heel goed na. Iemand hoeft maar nét te horen dat je vriendinnetje in de bak zit en ze komt er tussen zes planken uit.’
      Juice’ schouders spanden zich aan. En dát durfde zich een president te noemen?
      Hij trok zijn motorjack uit en gooide dat naar Jax’ voeten om zijn standpunt kracht bij te zetten, daarna draaide hij zich om en beende naar buiten.
      Het waren dreigementen, niets dan dreigementen. De rest van de club zou zijn beslissing om Alex uit de weg te ruimen, puur om hem te straffen, nooit ondersteunen. Hij wist honderd procent zeker dat Kozik daar nooit mee zou instemmen.
      Op de drempel bedacht hij zich. ‘Bedenk maar een oplossing waarbij ze níét hoeft te sterven, zoals de Jax die ooit mijn vriend was zou hebben gedaan. Zo niet, dan voel ik me niet bezwaard om Nero te vertellen wat je met het meisje van plan was.’
      Voor Jax kon antwoorden, sloeg Juice de deur achter zich dicht.
      Of hij er nou spijt van zou krijgen of niet – hij was er helemaal klaar mee.

. . .


Hoewel ze een strak schema had waarin niet héél veel vrijetijd overbleef, had Alex alsnog het gevoel dat de dagen maar langzaam voorbij gingen. De hoorzitting was volgende week. Ze had al een paar gesprekken met haar advocaat gevoerd, die met de club verbonden was. Ze verwachtte inderdaad dat ze ruim anderhalf jaar zou krijgen. Alex had zich er maar bij neergelegd. Er zat niets anders op dan haar tijd uit te zitten. Bijna een jaar zou ze straks van haar baby gescheiden zijn, maar er waren ergere scenario’s denkbaar. Ze had er ook helemaal niet meer uit kunnen komen.
      Ze liet zich door de bewaker naar de bezoekersruimte voeren. Daar verwachtte ze Mila te zien, die haar iedere week kwam opzoeken. Tot haar verbijstering zat er een man, met een pet op zijn hoofd die hij over zijn ogen had getroffen. Alex zou hem echter uit duizenden herkennen en ze versnelde haar pas.
      ‘Juice!’ riep ze uit toen ze bij het tafeltje kwam.
      Ze was ervan uitgegaan dat ze hem het komende jaar niet zou zien en kon eigenlijk niet geloven dat hij nu aan de andere kant van de tafel zat. Hij keek op. Zijn ogen glansden, ze kon de opluchting erin zien. Toch zag hij er beter uit dan ze verwacht had. Hij boog zich over de tafel, legde zijn handen over die van haar.
      Alex wenste dat ze hem kon omarmen, maar dit was de enige aanraking die was toegestaan.
      ‘Jou had ik hier niet verwacht…’
      ‘Ik kan mijn meisje toch niet een jaar lang uit de weg gaan?’
      Ze kreeg het warm van zijn glimlach, pas nu realiseerde ze zich hoe erg ze die had gemist. ‘Ik dacht dat alle clubleden weg moesten blijven.’
      Juice schraapte zijn keel, zijn schouders leken iets in elkaar te duiken. ‘Ik ben geen Son meer.’
      Ze staarde hem vol ongeloof aan. ‘Wat? Hebben ze je eruit getrapt?’ Woede laaide op en ze kneep haar hand tot een vuist.
      ‘Nee,’ zei hij vlug. ‘Ik ben er zelf uitgestapt. Toen Jax zich inderdaad als een manipulatieve zak ging gedragen. En ik dacht… voor de veiligheid van ons kind is het ook maar beter als papa niet meer bij een motorgang zit.’ Hij keek haar aan. ‘Maar als ze jou toch besluiten in te patchen, heb ik daar respect voor.’
      Alex schudde na een korte aarzeling haar hoofd. De laatste tijd had ze er veel over nagedacht. Over wat voor toekomst ze wilde. Het was altijd haar bedoeling geweest om haar top rocker te halen en ze was tevreden met hoe ver ze was gekomen. De woorden van Jaeden hadden haar aan het denken gezet. Ja – ze was boos op hem. Ze voelde zich verraden, gaf hem er de schuld van dat ze in de gevangenis moest bevallen. Maar ze begreep ook wel dat hij niet de ogen kon sluiten voor de dingen die de club deed. Dingen waarvoor zelfs Juice zijn ogen niet meer kon sluiten.
      Als haar vriend, die al jarenlang een volwaardig lid van de motorclub was, inzag dat dit niet de wereld was waarin hij zijn kind wilde opvoeden, kon ze Jaeden dan echt kwalijk nemen dat zijn rechtvaardigheidsgevoel ervoor zorgde dat hij ’s nachts niet kon slapen met de wetenschap dat zijn beste vriendin deel was van een netwerk van drugs en illegale wapens?
      Het waren geen vragen die makkelijk te beantwoorden waren, vooral omdat haar gevoelens zo conflicterend waren. Ze moest aan zichzelf toegeven dat haar broertje van het pad was afgeraakt en dat dat uiteindelijk tot zijn dood had geleid. Het was geen gemakkelijke opgave. Maar toch had deze hele zoektocht ertoe geleid dat ze begreep wat hem had aangetrokken bij de Sons of Anarchy. Ze had een glimp opgevangen van de broederschap en ze begreep waarom Kip daarnaar verlangd had. Wat dat betreft voelde haar missie als geslaagd. Ze had het gevoel dat dit alles haar dichter bij haar broertje had doen komen.
      De club was alleen wel zijn dood geworden.
      Hij was dan wel op een nobele manier gestorven, door te proberen een baby te redden, maar zonder de club was die baby nooit in gevaar geweest.
      Als er één les was die ze uit zijn dood moest trekken, was het wel dat ze haar eigen kind – Kips neefje of nichtje – niet aan datzelfde gevaar wilde blootstellen. Zij en Juice hadden nu de verantwoordelijkheid voor een kind, en ze vond dat hij een goed besluit had genomen.
      ‘Ik ben trots op je,’ zei ze. Haar duimen streken over de rug van zijn hand. ‘Volgens mij heb je het eerste wijze ouder-besluit gemaakt.’ Haar mondhoeken kropen omhoog. ‘En dan kan ik natuurlijk niet achterblijven.’
      Ook zijn lippen bogen in een glimlach.
      Een oprechte, vrije glimlach. Misschien wel de mooiste die ze tot nu toe had gezien.

Reacties (4)

  • Lovescookies

    Ik ben zo blij met een nieuw stukje, ik dacht even dat je gestopt was 😱

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Yes yes yes yes omg ik ben zo. Lij dat ik je naam zag staan in mn pb!! Super goed! Ben benieuwd hoe De Sons dit gaan oppakken :o

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Wow dat is mega lief! Ben benieuwd of de Sons dit accepteren..

    1 jaar geleden
  • SPECS

    Cute cute cute cute 😊
    Kan me die twee alleen echt niet voorstellen met een normale baan, huisje boompje, beestje 😂

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen