Foto bij 264. - Lucien

Het is twee dagen geleden dat ik erachter kwam wat Eschieve en de Portugese prins hebben uitgespookt en daarmee ook twee dagen sinds ik heb geslapen. Ik leef op adrenaline en woede. Emma, Madeleine, Winoc, Eailyn en Pascale hebben allemaal geprobeerd het beter te maken, maar zonder succes. Ik zit op de troon, die nog steeds vreemd aanvoelt, alsof ik hier niet hoor te zitten.
Mijn moeder en Emma staan voor me, wachtend op mijn oordeel. Ik haat het dat ik degene ben die hierover moet beslissen. Madeleine heeft me advies gegeven, maar liet ook duidelijk doorschemeren dat ik vanaf nu dingen alleen moet doen. Ik knijp in mijn neusbrug.
"Goed." begin ik, al weet ik niet wat ik verder wil of moet zeggen. "Ik denk dat het duidelijk dat er twee opties zijn, die beiden niet ideaal zijn."
Mijn moeder perst haar lippen samen: ze is lang niet zo tegen het huwelijk tussen Cecilio en Eschieve als ik dat ben, al lijkt haar mening door deze gebeurtenis wel iets te zijn verschoven.
"Het komt er op neer dat er niet werkelijk een keuze is: als ik Cecilio terugstuur, zal dit verhaal hoe dan ook uitkomen. Eschieve zal zijn geruïneerd en de hele gebeurtenis zal voor altijd een vlek zijn op het Franse koningshuis. Het zou op eindeloos veel manieren van negatieve invloed zijn. Dat betekent dat het huwelijk overblijft."
Madeleine knikt alleen maar, aan Emma zie ik dat ze eigenlijk wat wil zeggen. Ik gebaar haar haar gang te gaan, wat nog onnatuurlijker voelt dan de troon. We zijn getrouwd, ze zou vrij moeten mogen spreken. Maar op dit moment is de machtsbalans anders en ik haat het. Ik haat het koning zijn, ik haat dat dit op mijn schouders ligt. Ik verlang terug naar de herberg, of zelfs naar de bossen waar ik me red met jagen.
"Ik weet dat je Cecilio liever ziet verdwijnen, maar... Zo erg is een huwelijk toch niet? Ze houden van elkaar, dat is van meters afstand te zien." zegt Emma.
Ik schud mijn hoofd. "Dat is misschien zo, maar een huwelijk verbindt het Portugese koningshuis met het Franse. Gezien de geschiedenis staat dat me niet aan. Het feit dat in de gebruikelijke gang van zaken Eschieve naar Portugal zou vertrekken, staat me nog veel minder aan."
Emma fronst. "Maar er is geen derde optie, dat zeg je net ook."
Met mijn vingers masseer ik mijn slapen. Is er überhaupt een goede optie? Wat ik ook kies, het zal op de een of andere manier altijd voor problemen zorgen. "Ik wil ze hier houden."
Stilte.
Dan, Madeleine. "Pardon?"
"Ik weet geen andere oplossing. Ik wil dat Cecilio zijn eigendom tot de troon opgeeft en zijn Portugese afkomst afzweert. Ik maak hem een baron, of ridder, het zal hem werkelijk aan niks tekort komen. Hij trouwt met Eschieve en ze krijgen een stuk land. Maar er zullen geen banden zijn met het Portugese koningshuis."
"De Portugese koning zal je de oorlog verklaren!" ademt Emma. "Eerst de koningin, nu zijn zoon? Er is geen tweede kind, Lucien! Je zal zorgen voor een staatsgreep!"
Ik ben uitgeput. Zo erg dat het me niet lukt om begrip voor haar woorden of zelfs voor haar op te brengen. "Heb jij een betere oplossing?"
Ze klapt haar mond dicht, een flits van woede in haar ogen, maar hij verdwijnt al snel. "Nee." geeft ze uiteindelijk toe.
Ik gebaar naar Winoc, die bij de deur staat te wachten. Zijn ogen staan zacht en goedkeurend; hij is aanwezig geweest bij veel van de keuzes die mijn vader maakte en zijn bevestiging vertelt me dat ik het juiste doe. Zijn goedkeuring doet meer dan die van Madeleine, merk ik. Winoc is een godsgeschenk. "Haal de kinderen."
Emma kreukelt haar neus. "Is dat hoe je onze kinderen aan gaat spreken?"
Ondanks alles maakt dat me aan het lachen. "Ik heb het vermoeden dat jij dat razendsnel uit me gaat slaan."
"Oh, absoluut." beaamt ze met een trotse glimlach.

Bevend als twee kleine kinderen - wat ze technisch gezien zijn - staan Eschieve en Cecilio voor me. Emma zit nu naast me, Madeleine staat aan mijn linkerhand. Als ik zeg dat er gekozen is voor een huwelijk, ontspannen ze, maar ik ga snel verder.
"Er zijn voorwaarden. Grote voorwaarden, die met name voor Cecilio erg aangrijpend zullen zijn." Mijn ogen boren in die van hem. "Laat me nogmaals bedrukken dat hier geen keuze in is. We kunnen je niet vertrouwen om terug te gaan naar Portugal zonder dit verhaal naar buiten te brengen. Op dit moment is het heel simpel: als je weigert, ben ik genoodzaakt je een staatsgevangene te maken."
Eschieve slaakt een klein kreetje, maar smoort het snel in de mond. Cecilio trekt bleek weg. Naast me zie ik Emma gaan verzitten en ik weet dat als er een tafel aanwezig was geweest, ze me tegen mijn schenen had getrapt. Maar ik ben bloedserieus. Als Cecilio mijn voorwaarden niet aanneemt, moet ik garanderen dat het verhaal niet uitkomt.
"Jullie zullen trouwen, mits Cecilio zijn recht op de Portugese troon opgeeft en zijn afkomst verloochend. Hij zal alle banden met Portugal breken, je zal de naam aannemen die ik je geef. Als tegenprestatie zal ik je slaan tot ridder, in dienst van het Franse rijk. Ik verwacht niet van je dat je daadwerkelijk in dienst treedt, tenzij je dat zelf wil. Jullie krijgen een stuk land, een landhuis, het zal jullie aan niks tekort komen. Er zal nog steeds geen huwelijk komen tot Eschieve's achttiende levensjaar. Bij acceptatie zal Cecilio echter per direct zijn banden met Portugal verbreken. Tot het huwelijk zullen jullie in het kasteel blijven, onder bijzonder streng toezicht om nieuwe misstappen te voorkomen. " Beide krimpen ze ineen. "Cecilio, ik zal een contract laten opstellen waar deze voorwaarden verder in worden uitgewerkt, maar dit is waar het op neer komt. Accepteer je mijn voorwaarden?"
Er hangt een ijselijke stilte. Cecilio ziet eruit alsof hij elk moment in huilen uit kan barsten; Eschieve kijkt hem bezorgd aan. Aan haar trekkende vingers te zien wil ze graag zijn hand pakken, maar ze houdt zich in. Dan richt ze zich op mij. "Lucien." zegt ze zachtjes, en dan als een dolk door mijn hart: "Majesteit. Gun je hem geen bedenktijd?"
Mijn stem is nog kouder dan de stilte wanneer ik antwoord: "Jullie hebben genoeg tijd gehad om na te denken voordat jullie deze fout begingen."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen