Foto bij 13

18.34 Zondag

Als we thuis aankomen en ik Jace op een keukenstoel zet hoor ik Luci een geschokte kreet slaan. Haar zoon zit daar met bloed over zijn blauwe overhemd, wat nog steeds langzaam uit zijn neus druipt. Ook worden verschillende paarse kringen om zijn kaak en neus zichtbaar, hij ziet er behoorlijk gehavend uit.

"Ik denk dat hij je neus gebroken heeft, misschien moeten we naar het ziekenhuis". Ik kijk Luci aan die hevig knikt en haar tas pakt. Ze belt een taxi die ons naar het ziekenhuis brengt, daar aangekomen word Jace later behandeld.
Luci is met hem mee gelopen en ik zit nu in de wachtkamer te wachten tot ze weer terug komen.

Wat een eeuwigheid lijkt te duren komen Jace en Luci terug, ik sla van schrik mijn handen voor mijn mond. Jace heeft een masker op, wat er absurd en raar uit ziet, van de zenuwen begin ik te giechelen, "je ziet er niet uit".
Ik zie dat Jace ook moet lachen, maar dat word geuit in een pijnlijk grimas.
"De arts zei dat ik nog geluk had dat we hier redelijk snel geholpen zijn, nu zal mijn neus er straks nog weer netjes uit komen te zien".
Ik mompel dat het toch echt zijn eigen schuld, waarna hij me een zet verkoopt en ik zo tegen de muur loop. Nu moet Jace lachen en ik steek mijn middelvinger op.

Laat in de avond komen Benjamin en Daisy nog langs, "we hoorde van Anna wat er gebeurd is, we zijn meteen gekomen, sorry voor het tijdstip". Daisy loopt langs me opzoek naar Jace, ik loop met ze mee de huiskamer in.
"Dit kun je niet menen, hoe dan?" Benjamin en Daisy gaan naast Jace op de bank zitten, ik neem de stoel tegenover de grote bank en nestel me daarin.
"Hij lokte het uit, heel erg, dan krijg je dat".

Ze kijken me alle 3 aan, vol ongeloof. "Wat? het is toch zo? Jij ging zelf naar hem toe, je lokte het zelf uit, ik heb geen medelijden met je". Daisy hapt vol ongeloof naar adem, Benjamin strijkt met een hand over zijn gezicht. "Dat meen je niet Kathy, Jace is in elkaar geslagen, waarom zou je zo iets zeggen?"
Ik sta op, mijn lichaam is uitgeput van iedereen op dit moment.

"Waarom ik dat zeg? Ik heb Jace gesmeekt met me mee te komen, hij had de kans om zo weg te lopen, de hele situatie had hij kunnen voorkomen".
Jace staat op en loopt naar me toe, hij gaat zo dicht bij me staan dat ik zijn lichaamswarmte voel. Het voelt ongemakkelijk, aangezien Jace een masker op heeft en hij er best intimiderend uit ziet.

"Sorry".

Meteen stap ik naar achteren zodat ik hem goed kan aankijken, wat zei nou net?
"Sorry? Betekend dat, dat je snapt waarom ik eigenlijk heel boos op je ben?" Jace knikt en pakt mijn hand waar hij op de bovenkant een kus op drukt, "ik begrijp jou bijna altijd".
Jace trekt me mee naar de bank en zet me naast Daisy neer, Jace verteld over de hele situatie en ze hebben steeds meer begrip voor mijn harde woorden.

Benjamin en Daisy gaan past na 2e het huis uit, kreunend sta ik op. "Ik ga op bed, morgen moet ik gewoon weer werken".
"Ik blijf hier nog even, geen slaap". Ik wens Jace welterusten en kus hem op zijn blonde haren.

8.30 Maandag

Ik ren op mijn rode hakken door de straat, mijn jurkje wappert op mijn benen terwijl ik langs de mensen ren. Af en toe krijg ik een geïrriteerde opmerking of een 'hey', maar ik ren door. Nog nooit ben ik te laat voor iets geweest, ik zal ook echt nu niet te laat zijn op mijn werk.
Hijgend stop ik bij de deur en laat mijzelf even op adem komen, als mijn hart weer een beetje normaal klopt stap ik naar binnen.

Anna loopt op me af en knipoogt naar me, "wel 2 minuten te laat, wat is dit nu Katherina?" Ik grom wat en loop naar achteren, ik weet wat ik moet doen, dus ga meteen aan het werk.
De dag is saai, niet spannend te krijgen.
Verveeld en moe loop ik eindelijk de winkel uit om 16.00.
Ik besluit een stuk te wandelen, de zomerse warme wind slaat liefdevol om me heen en mijn jurkje wappert alweer om mijn benen. Ik loop de winkelstraten door, stop bij een koffiezaak waar ik een kopje koffie bestel en er zachtjes een paar slokjes van neem in het zonnetje. Ik zit op een stoeltje buiten de zaak, met een muffin en de koffie.
Mijn rust is helaas snel over als ik mijn mobiel hoor afgaan, ik pak hem uit mijn kleine tasje en neem kreunend op.

"Hoi mam",
meteen krijg ik een preek over mij heen dat ik veel vaker hoor te bellen.
"Ja mama, je hebt helemaal gelijk. Hoe is het met jullie?"

"Nou lieverd, we komen gezellig twee dagen lang. Richard en Luci hebben ons uitgenodigd en we hebben tijd".

Mijn ogen vergroten zich, ik pers mijn lippen op elkaar en schut mijn hoofd. Dit menen ze niet toch? 2 verplichte dagen van strenge regels en beleefdheden.

"Gezellig, wanneer komen jullie?"
"Morgen ochtend, rond de klok van tien".

Ik verzeker ze dat ik er naar uit kijk en ze staan erop dat ik die 2 dagen thuis ben, dat komt gelukkig goed uit, want ik werk deze week pas vrijdag weer.
Mijn moeder verteld over een nieuwe kledingzaak waar ze van gehoord heeft die ze perse morgen met mij wil bezoeken. Terwijl ze plannen maakt over hoe we de 2 dagen samen als moeder dochter en gezin gaan besteden zie ik vanuit mijn ooghoek iemand aan mijn tafeltje aanschuiven.
Als ik me recht op mijn stoel schuif, met mijn gezicht uit de zon zie ik Harry zitten.
Mijn moeder roept mijn naam, maar dat doet ze nog 2 keer voor ik antwoord geef.

"Ja mam, lijkt me gezellig. Doen we, hoe hete die winkel?"
Ik praat door terwijl Harry zijn lange vingers mijn muffin van mijn schoteltje af pikken, ik probeer hem te grijpen maar hij is te snel.

"Wat doe je allemaal lieverd? Je klinkt afgeleid". Ik bijt op mijn onderlip, nu Harry zijn roze lippen aan mijn muffin zet en er in bijt. Hij zakt relax achteruit en al kauwend bekijkt hij me.

"De serveerster, ik zit koffie te drinken". Mijn moeder maakt een goedkeurend geluid, "ze kunnen je storen terwijl je gewoon in gesprek bent, ik snap het helemaal lieverd". Ik draai met mijn ogen, "ze moeten ook gewoon hun werk doen". Nu zie ik dat Harry richting mijn koffie gaat, "je dacht het even niet". Ik sla hem op zijn hand, "mam ik moet ophangen, sorry, tot morgen". Zonder dat ik op antwoord terug wacht hang ik op.

"Je dacht toch niet ook mijn koffie nog eens op de drinken he". Grijnzend kijkt Harry me aan, zijn lange benen rekt hij uit, zodat ze bij mijn voeten eindigen.
Tot mijn verbazing zie ik een korte spijkerbroek aan zijn benen, waardoor zijn tattoos op zijn benen nu ook zichtbaar worden.
"Ik had wat meer drama verwacht", ik kruis mijn benen en neem een slok koffie terwijl ik hem bekijk. Hoe krijgt hij het voor elkaar altijd zo perfect eruit te zien?

"Hoe wist je waar ik was?" Zijn grijns siert nog steeds zijn gezicht, maar nu laat hij een stukje van zijn gebit ziet.
"Ik heb een talent om jou te vinden kleine", zijn woorden verlaten zijn mond terwijl hij met zijn brede lichaam naar voren over het tafeltje leunt.

Ik kijk over mijn kopje naar hem, "dat zou me moeten bang maken, helaas, dat gebeurd niet".

"Wat nu? Niet meer bang voor me? Kom op, denk even wat ik gedaan heb".
Ik haal mijn schouders op, langzaam zet ik mijn kopje terug op het schoteltje.

"Ik heb eens na gedacht, dat wij seks hebben gehad is helemaal niet zo bijzonder, dat gebeurt zo vaak in de wereld. Niks engs aan eigenlijk, want ik wilde jou, jij mij".
Zijn gezichtsuitdrukking word hard, hij trekt zijn benen terug en gaat staan. Hij loopt naar me toe en buigt over me heen, zijn adem strijkt over mijn gezicht als hij weer spreekt.

"Ik wilde jou maar om 1 rede, Jace breken, dat ik gelukt.
Play time is over".

Zijn woorden raken me, hij buigt van me weg en draait zich om. Hij loopt weg, hij loopt gewoon weg.




Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen