Met een glimlach kijk ik op haar neer. Mijn vrouw, mijn liefde, mijn koningin. Met twee vingers strijk ik voorzichtig een donkere krul uit haar gezicht. Het liefst zou ik de tijd bevriezen en hier voor altijd blijven. Hoewel alles rondom Eschieve en Cecilio nog in mijn hoofd danst, hier is Emma mijn absolute middelpunt. Ik sluit mijn ogen en probeer me voor te stellen hoe het leven op dit moment zou zijn als er geen koninkrijk aan mijn voeten lag.
Het had niemand wat uitgemaakt als Eschieve niet langer puur was geweest, en niemand zou zich druk maken om Cecilio's afkomst. Er zou geen dolk boven mijn hoofd hangen, die met iedere keuze naar beneden zou komen razen. Alles zou zorgeloos zijn, puur en echt en simpel.
"Hou daar nou eens mee op." Emma tikt me op mijn neus. "Heb je wel gehoord wat ik zei?"
"Ja... Ja." Ik zucht; mijn duim volgt de uitlijning van haar gezicht en gaat dan over haar jukbeenderen, haar neus, haar ogen. Wanneer ik bij haar lippen komt, vangt ze het topje tussen haar tanden. Ik glimlach vermoeid. "Het spijt me. Het is allemaal nog zo nieuw. Ik weet niet of..."
"Je doet het goed." onderbreekt ze me. "Echt waar, Lucien. Je doet het fantastisch."
"Zonder jou zou ik het niet kunnen."
"Daar doe je jezelf mee onder. Aleran had niet gekund wat jij doet. Ik zou het ook niet kunnen. Je vader kon het waarschijnlijk ook niet, toen hij zo oud was als jij." Ze legt een warme hand tegen mijn wang; ik leun er tegen aan.
"Ga liggen." gebied ze me. Mijn ogen schieten open en ik kijk haar vragend aan. "Je hebt in dagen niet geslapen. Ik zorg ervoor dat we voor het diner terug zijn, maar je moet slapen. Er is genoeg tijd."
Ik weet beter dan haar tegen te spreken, dus ik doe wat ze van me vraagt. Ze komt naast me liggen, met haar gezicht naar me toe.
"Ik hou zo veel van je, Emma." fluister ik.
"Ik hou ook van jou, Lucien. Tot het einde der tijden." Ze kust mijn voorhoofd. "Alles komt goed."
"Lang en gelukkig?" vraag ik, mijn ogen sluitend.
"En ver daarna."

Het diner loopt over van spanning. Eschieve en Cecillio zitten zover mogelijk bij elkaar verwijderd en geen van beiden zeggen ze een woord. Het is duidelijk te zien dat Eschieve heeft gehuild. Van het moment dat ze de eetzaal binnenkomt tot ze hem weer verlaat kijkt ze me geen enkele keer aan. Het voelt als een messteek door mijn hart. Onder de tafel pakt Emma mijn hand, maar ik trek hem terug.
"Excuseer me." zeg ik. Mijn stoel krast luid over de stenen in de kille eetzaal.
Eschieve is snel; haar kamerdeur sluit voordat ik überhaupt in de gang ben. De wachters kijken me aarzelend aan als ik aanklop.
"Eschieve?" zeg ik.
"Ga weg!" snauwt ze, met meer venijn dan ik ooit van haar heb gehoord.
"Ik ga niet weg. Ik wil met je praten."
"Je hebt genoeg gezegd."
"Ik ben hier niet als koning, Eschieve. Ik ben hier als Lucie, je broer."
Stilte. Dan: "Oké."
Ze zit op haar bed, verse tranen op haar wangen. Ze veegt ze boos weg en draait zich van me weg. Binnen in me is het een gevecht tussen de liefde die ik voor haar voel als mijn zusje en mijn frustraties als hoofd van de familie en als koning.
"Het is niet eerlijk." zegt ze dan. "Je hebt Cecilio nooit geaccepteerd. Het is niet eerlijk om dat mee te wegen in je beslissing."
"Ik..." Ik zucht en twijfel of ik op haar voeteneinde moet gaan zitten. Ik doe het niet. "Als ik had gekund, had ik dit hele fiasco volledig ontweken."
"Maar dat deed je niet."
"Nee, dat deed ik niet." Ik knijp mijn ogen dicht. Uiteindelijk zak ik door mijn knieën, zodat we toch enigszins op gelijke hoogte met elkaar zijn. Het voelt niet goed om op haar neer te kijken. "Als broer Lucie had ik dat zonder enige twijfel gedaan. Dan had ik met Emma samengespannen zodat niemand erachter zou komen. We waren streng voor jullie geweest, maar zo'n groot probleem hadden we er niet van gemaakt. Maar als koning Lucien kan ik dat niet doen. Ik moet keuzes maken die niet iedereen leuk vindt, waaronder ikzelf."
Voor het eerst kijkt ze me aan; haar ogen zijn rood en opgezwollen van het huilen. "Ik snap niet wat het probleem is! Jij en Emma deden het ook!"
"Emma en ik zijn ook bijzonder slecht vergelijkingsmateriaal voor hoe je het zou moeten doen, Eschieve. We hebben eindeloos veel regels gebroken en als het Vaticaan er lucht van zou krijgen, zouden we allebei ter dood veroordeeld worden. Bovendien was Emma geen maagd meer toen we..."
"Ugh. Hou alsjeblieft op." Eschieve trekt haar neus op, maar ik schud mijn hoofd.
"Als je oud genoeg bent om er aan deel te nemen, ben je oud genoeg om er over te praten." Mijn kuiten doen zeer en ik besluit om toch maar op het voeteneind te gaan zitten. Ze verstart, maar trapt me niet weg, dus dat is iets. "Je hebt gelijk dat ik nooit echt fan ben geweest van Cecilio. Maar kom op, Eschieve, je moet begrijpen waarom. Elke keer dat ik hem zie, zie ik jou, achterop die koets terwijl ik niks kan doen. Ik kan mezelf nooit vergeven voor wat er daar is gebeurd en al helemaal niet voor wat ik je heb aangedaan. Cecilio is daar een constante herinnering aan." Ze wil wat zeggen, maar ik houd een hand op. "Maar al die emoties heb ik buiten kijf gelaten in mijn beslissing. Ik ga je niet uitleggen hoe ik tot mijn beslissing ben gekomen; die heb je simpelweg te accepteren. Ik wil alleen maar dat je weet dat dit verder gaat dan ik die het niet kan vinden met Cecilio."
"Waarom moeten we dan wachten tot ik achttien ben om te gaan trouwen?" Haar stem is scherp. "Als het allemaal te doen is om die maagdelijkheid van mij, waarom trouwen we dan niet direct?"
Ik zucht. Ik ben uitgeput, zowel emotioneel als fysiek en heb simpelweg geen zin om met al deze vragen te dealen. "Omdat je een kind bent, Eschieve. Omdat ik wil dat je leert dat je eerste liefde misschien niet je ware liefde is en omdat je moet leren dat al je acties consequenties hebben." Mijn energie is op. Ik krijg het niet meer voor elkaar om de woorden uit te spreken als Lucien, Eschieve's broer. De toon die blijkbaar bij mijn koning-zijn hoort schemert er hevig in door. Daarmee is het gesprek dan ook klaar; Eschieve draait haar rug naar me toe en zegt niks meer. Ik verbijt de zoveelste zucht van de dag en verlaat de ruimte.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen