Foto bij 107 - My head is full of nothing

Gustav P.O.V.
Je smijt pissig de deur achter je dicht en loopt terug naar huis. Waarom, van alle meiden op de hele fucking wereld, moet Georg nou weer een crush krijgen op de vriendin van één van jullie beste vrienden?! Je loopt over het pad in de voortuin richting de voordeur, maar stopt dan. Met thuis zitten los je deze situatie ook niet op, bedenk je, terwijl je je omdraait en de straat weer op loopt. Je loopt naar een parkje in de buurt van je huis en neemt plaats op één van de bankjes aan de vijver. Je kijkt naar de eendjes in het water en denkt dan met een glimlach aan je eigen prinsesje, waarmee je hier vaak komt om de eendjes te voeren. Toch kan je zelfs die gedachte niet los wrikken van de hele situatie met Georg, Bill en Maud. Wat nou als iemand dat ooit bij haar zou proberen? Je zou het jezelf niet kunnen vergeven als iemand jouw meisje op die manier pijn zou willen doen en dat is precies waarom je nu ook een stokje voor Georg's plannen moet steken. Het probleem is, dat je niet precies weet wat hij gedaan heeft. Het enige dat hij los wilde laten is dat hij bij Bill is geweest en dat hij het gevoel had dat hij misschien toch wel een kans bij Maud zou maken. Je denkt en denkt, maar kan echt niks bedenken - wat moet je doen? Of misschien beter gezegd, wat kán je doen? Je gromt verslagen en haalt je telefoon uit je broekzak. Er moet toch iemand zijn die je hierbij kan helpen? Je scrollt een beetje zoekend door je contactenlijst. Tom? Nee, die is net terug in Los Angeles. Je werpt een blik op je horloge. Plus, die ligt waarschijnlijk zijn jetlag uit te slapen. Je scrollt nog een paar keer op en neer en zucht. Eigenlijk zou je Maud moeten bellen, want deze hele situatie draait om haar. Alleen heb je haar telefoon nummer niet. Ugh, zelfs als je die zou hebben zou je niet weten wat je tegen haar moet zeggen. Je blijft een beetje vertwijfeld bij Heidi hangen. Voordat je je kan bedenken, druk je op bellen. Tot je verbazing gaat de telefoon amper over, of ze heeft al opgenomen: "Hallo?"
"Hey Heidi, Gustav hier."
"Heey Gus! Hoe is het?"
"Ähm, ja wel goed. Hoe is het met jou?"
"Ja, druk. Bill wilde met alle geweld naar Magdeburg vandaag dus we zijn in de auto gesprongen en-"
"Je bent nu in Magdeburg?!" onderbreek je haar verbaasd.
"Yup, hoezo?"
"Ik, ähm, heb je hulp nodig, denk ik. De hele situatie is gewoon zo raar en ik weet niet aan wie ik het anders moet vragen."
"Dat klinkt serieus," constateert ze. "Waar ben je nu?"
"In het park."
Ze schiet in de lach. "Oké, ik ben heus wel eens met Tom in Magdeburg geweest, maar ik iets meer info nodig. Daarnaast, er zijn echt zo veel parken hier!"
"Laten we ergens anders afspreken," stel je voor. "Dit is sowieso niet echt een en public gesprek."
"Oké. Waar dan?"
"Weet je waar Culinaria ligt? Het is een restaurantje aan het water, vlakbij de Dom."
"Nee, maar met maps kom ik een eind. Ik laat je zo even weten hoe lang ik erover doe, oké?"
"Yes, tot zo. Danke!"
Je hangt op en begint maar vast te lopen. In het ergste geval ben jij er eerder dan Heidi, maar dat betwijfel je. Na een paar minuten krijg je een berichtje van haar dat ze er over tien minuten is - het is kennelijk niet ver bij haar hotel vandaan. Je stuurt terug dat jij er rond dezelfde tijd bent en zet de pas er stevig in. Het is vanaf hier zeker een kwartier lopen, maar je weet dat als je goed doorstapt, jij het in iets minder dan tien minuten kan lopen. Je staat pas net voor het restaurant op haar te wachten, als je haar al aan ziet komen. "Hey!"
"Hey Gus! Buiten of binnen?"
"Ähm, laten we toch maar buiten doen," zeg je met tegenzin. "Het is binnen iets te druk."
"Jeetje, je doet wel erg geheimzinnig," grinnikt ze, maar als ze jou aankijkt, stopt ze acuut met lachen. "Wat is er?"
Jullie gaan aan een tafeltje een beetje achteraf op het terras zitten en je kijkt schichtig om je heen. "Oké, wat ik je nu ga vertellen mag deze tafel echt niet verlaten. De enige reden dat ik dit aan jou vertel is omdat ik er in mijn eentje niet uitkom - ik kan werkelijk niks bedenken om de situatie op te lossen. Dus dit blijft tussen ons, je mag niks zeggen - zeker niet tegen Bill!"
"En Tom?"
"Ook niet tegen Tom," zucht je. Zodra ze, met tegenzin, knikt, ga je verder: "Oké. Ik ben er, toen we in Berlijn waren achter gekomen dat Georg Maud leuk vindt. Het is echt een behoorlijke crush aan het worden en ik heb natuurlijk tegen hem gezegd dat hij er niks mee moest doen en daar ging hij toen mee akkoord. Alleen is er nu-"
"Zijn gesprek met Bill gister," onderbreekt Heidi je gelijk. Je kijkt haar verbaasd aan.
"Daar weet je van?"

Reacties (1)

  • Luckey

    Go Gustav!!
    Aan pakken die georg!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen