Foto bij 44.

Hoi! Hopelijk gaat het goed met iedereen. Wat een gekke tijd he? Stay safe allemaal!
Ennn... mogelijk komt er al eerder een volgend hoofdstuk online als het verhaal 100 kudo's heeft! (Anders komt die ook, maar dan zondag pas.)




"Mam?" roept Lana zachtjes, terwijl ze de voordeur opent. Achter haar hoort ze Julian wegrijden en ze zwaait nog even snel naar hem. Ze hebben een heerlijk ontspannen ochtend gehad, met een fantastisch pannenkoekenontbijt en een film in bed. Nu is het echter een uur of drie en moet Julian naar zijn werk, dus heeft hij haar thuis afgezet.
"Man? Ben je thuis?" vraagt ze nog eens, terwijl ze haar jas uittrekt.
"Hee, daar ben je weer," hoort ze, en haar moeder verschijnt in de deuropening.
"Hee! Hoe is het?" vraagt Lana.
"Goed hoor. Maar belangrijker: hoe is het met jou?"
"Prima," antwoordt ze, terwijl ze de woonkamer in hinkt en op de bank gaat zitten. "Hee, Mojo," begroet ze de zwart-witte hond, die kwispelend op haar af komt.
"Pas je wel op?" vraagt haar moeder dan plotseling.
Verbaasd kijkt Lana op. "Waarmee?"
"Gewoon..." Haar moeder kijkt haar serieus aan. "Met Julian. Dat je niet te hard van stapel loopt en jezelf verliest in die relatie."
Lana voelt een steek woede in haar borst. 'Waar heeft ze het over? Ze heeft geen idee hoe het is tussen ons,' denkt ze boos.
"Hoe kom je daar nou bij? Hij is juist superlief voor me."
"Dat weet ik," antwoordt haar moeder snel. "Ik zeg ook niet dat hij niet lief voor je is. Maar ik probeer meer te zeggen: ik ken je langer dan vandaag en ik weet dat het bij jou alles of niets is. En nu, zo kort na dat ongeluk... Ik vraag me gewoon af of het verstandig is om je zo halsoverkop in een relatie te storten, of je niet beter een beetje rustig aan kunt doen."
"Maar dit voelt zo anders dan andere keren. Julian is echt anders en ik weet heus wel wat ik doe," verdedigt ze zichzelf.
"Okee, okee," zegt haar moeder op bezwerende toon, terwijl ze haar handen opheft. "Ik wilde het gewoon even gezegd hebben. Natuurlijk gun ik je het beste, ik wilde alleen... Maargoed, laten we erover ophouden. Mag ik je voet eens zien?" vraagt ze dan, om van onderwerp te veranderen.
Lana trekt haar sok uit en laat de littekens zien, blij dat het onderwerp is afgesloten. Ze begrijpt echt niet waarom haar moeder opeens zulke dingen zegt over haar relatie met Julian, juist nu ze zich bij hem beter voelt dan ze in tijden heeft gedaan. Dat kan haar moeder toch niet begrijpen.
"Maargoed, ik kan nu mooi meteen mijn oefeningen weer doen," zegt ze.
"Is het moeilijk?" vraagt haar moeder, terwijl Lana probeert haar tenen te strekken.
"Nou nee, dit zijn echt zulke basic bewegingen dat ik me nooit voor had kunnen stellen dat ik ze niet meer zou kunnen. Nu lijken ze opeens onmogelijk," zucht Lana gefrustreerd.
"Blijven oefenen. Het komt goed, echt waar," spreekt haar moeder haar bemoedigend toe, terwijl ze haar dochter even tegen zich aandrukt.
"Ik hoop het," antwoordt Lana sip.

De rest van de dag en het weekend gaan snel voorbij. Lana doet braaf elke drie uur haar oefeningen, hoe zinloos het ook voelt. Langzaam verdwijnt het gevoel dat haar voet niet van haar is, maar de oefeningen worden er niet makkelijker op. Op zondag is ze zo gefrustreerd dat ze probeert haar voet met haar hand in de juiste positie te trekken, tot de tranen haar in de ogen springen van de pijn. Toch geeft ze niet op en zet door, tot een heftige pijnscheut haar dwingt haar voet los te laten.
"Kut!" vloekt ze, terwijl ze gefrustreerd met gebalde vuist in haar matras stompt. Ze is boos, boos op haar lichaam dat haar in de steek laat en op haar voet die niet doet wat hij moet doen. Als ze even later aan haar enkel voelt, voelt hij warm aan en ziet ze dat hij wat dikker is. Ze herinnert zich de woorden van de fysio en weet dat ze te veel heeft gevraagd. Langzaam trekt ze haar dikke sok weer aan en laat haar voet rusten. Ze zoekt afleiding door met vriendinnen te appen en is blij als Julian even later belt.
"Hee!" begroet ze hem blij.
"Hoi knap vriendinnetje van me!" klinkt zijn stem in haar oor. "Hoe is het?"
"Ik ben er klaar mee," vertelt ze hem. "Ik wil dat alles weer normaal is."
"Weet ik," antwoordt hij meelevend. "En alles wordt ook weer normaal, je moet alleen even geduld hebben."
"Maar dat heb ik niet meer," pruilt ze.
Hij schiet in de lach. "Jawel, je kunt het. Ik heb er alle vertrouwen in."
Lana moet, ondanks alles, glimlachen als ze hem dat hoort zeggen. "Maar genoeg over mij," zegt ze snel. "Hoe is het in het ziekenhuis?"
"Geloof het of niet, maar het is eindelijk een keer rustig. Geen gekke patiënten of iets, dus ik heb eindelijk tijd om wat medische tijdschriften te lezen."
"Wat fijn!" antwoordt Lana.
"En om jou te bellen natuurlijk, want ik heb even pauze. Wanneer zie ik je weer?"
Lana krijgt al kriebels in haar buik bij de gedachte aan hun volgende ontmoeting. Ze hoopt dat die nooit zullen verdwijnen en ze zich altijd zo verliefd blijft voelen als nu.
"Je hebt me gisteren nog gezien!" plaagt ze.
"Ja, maar dat is dus al veel te lang geleden," zucht Julian quasi-boos.
"Morgen? Ga je mee naar de fysio?"
"Ohja, dat was om 13:00 toch? Dat red ik precies, dan zet ik je daarna thuis af en ga ik werken. Dan kom ik in de ochtend al naar je toe, goed? Kunnen we nog even chillen."
"Klinkt als een topplan."
"Ik mis je," vertelt hij haar.
"Ik jou ook," antwoordt Lana. Het is waar, het liefst zou ze elke minuut van de dag met hem doorbrengen. "Werk ze nog. En tot morgen, ik heb er nu al zin in!"
"Ik ook! Slaap lekker lief," antwoordt hij.
Met een warm gevoel in haar buik legt Lana haar telefoon weg. Ze weet zeker dat ze nooit meer zo'n leuke man vindt als Julian en kan nog nauwelijks geloven dat hij haar vriend is.

"Ready to go? vraagt Julian, terwijl hij de voordeur voor haar open houdt.
"Ja! Ik kom," antwoordt Lana, terwijl ze haar krukken pakt en naar hem toe hinkt. De ochtend is weer voorbij gevlogen, zoals altijd als ze tijd met Julian doorbrengt. Julian helpt haar in de auto en ze rijden naar de fysio.
"Lief dat je weer meegaat," zegt ze, terwijl ze haar hand op zijn bovenbeen legt.
"Tuurlijk," antwoordt hij. Hij kijkt haar even aan, voor hij zijn ogen weer op de weg richt. "Voor jou doe ik alles, dat weet je toch?"
"Alles?" vraagt Lana plagend.
Ze ziet de lachrimpeltjes bij zijn ogen verschijnen. "Wat had je in gedachten?"
"Nou..." antwoordt ze nadenkend.
"Oh God," antwoordt hij, als het even stil blijft. "Dit wordt toch geen 16+-antwoord, hè?"
Lana schiet in de lach. "Dat zou ik niet erg vinden."
"Ik ook niet. Sexy dingen met jou zijn altijd leuk. Maar laten we ons een beetje inhouden, anders weet die arme fysio ook niet waar ze het moet zoeken," zegt hij, terwijl hij een parkeerplek zoekt.
"Okee, okee," antwoordt Lana glimlachend.

"Goed, hoe ging het afgelopen dagen?" steekt de fysio van wal als ze tegenover haar aan het bureau zitten.
"Matig. Ik heb het echt geprobeerd met oefenen, maar ik merk nog geen verschil," vertelt Lana.
"Okee. Dat is op zich normaal. Het kan wel een paar weken duren voor je vooruitgang boekt. Maargoed, ik heb ook met mijn collega overlegd over je operatie."
Bij die woorden gaat Lana wat rechterop zitten.
"We hebben je casus besproken en gezien het feit dat je met een dansopleiding bezig bent, lijkt het ons verstandig de schroeven te verwijderen. Dan kan je voet daarna zo goed mogelijk herstellen."
"Okee," antwoordt Lana. Ze voelt zich opgelucht door het duidelijke antwoord, nu weet ze tenminste waar ze aan toe is.
"En op welke termijn zou ze dan geopereerd worden?" vraagt Julian.
"Zo snel mogelijk," antwoordt de fysio. "Maar dat ligt aan het ziekenhuis. Ik neem aan dat je in hetzelfde ziekenhuis terecht kan als waar ze de schroeven gezet hebben?" richt ze zich tot Lana.
"Dat denk ik wel," antwoordt die. "Ik zal contact opnemen om te vragen wanneer het kan."
"Heel goed. Nou, ik wil je voet nog even zien, maar we kunnen pas echt verder als de schroeven eruit zijn."
Na een kort onderzoek ("Heel goed, ga zo door met de oefeningen") nemen ze weer afscheid.
Lana drukt de vrouw de hand en bedankt haar hartelijk.

In de auto vraagt Julian: "En? Wat denk je ervan?"
Lana denkt even na voor ze antwoordt. "Ik ben blij dat ik zo'n duidelijk antwoord heb gekregen. Natuurlijk heb ik niet echt zin in die operatie, maar het is voor een goed doel. Ik hoop gewoon heel erg dat het daarna snel beter gaat en het niet lang duurt voor ik weer kan lopen."
"Snap ik," antwoordt Julian, terwijl hij haar hand vastpakt. "Ik hoop gewoon dat je niet heel hard onderuit gaat door die operatie. Bij wijze van spreken dan," voegt hij toe. "Al lijkt onderuit gaan me überhaupt niet zo'n goed idee."
Lana schiet in de lach. "Nee, mij ook niet."
"Maar wat er ook gebeurt: ik ben er voor je," zegt Julian zacht en Lana hoort dat hij het meent.
Ze slikt en knijpt in zijn hand.
"We zijn er," zegt Julian, als ze voor haar huis staan. Hij stapt snel uit om de autodeur voor haar open te doen. "Lukt het?"
"Dankjewel! Succes op je werk," zegt ze, terwijl ze hem op zijn mond zoent.
"Thanks! Ik zie je snel weer. Ciao guapa!" Hij knipoogt nog even naar haar en stapt dan weer in, om vervolgens weg te rijden.

Even later zit Lana met een kop thee en haar telefoon op de bank. Ze laat er geen gras over groeien en belt direct het ziekenhuis om een afspraak te maken.
"Goedemiddag, met Lana ten Kate. Ik zou graag de schroeven uit mijn enkel willen laten halen."
"Okee. Ik pak even je dossier erbij. Wat is geboortedatum?"
Als de medewerkster eindelijk haar patiëntendossier heeft gevonden, blijkt het nog niet zo makkelijk om een operatie te plannen.
"Ik zie hier dat je geopereerd bent door dokter Maheb. Maar... dat was pas in november. Schroeven eruit halen gebeurt pas na vier maanden."
"Ja, maar in overleg met mijn fysio wil ik toch graag dat het eerder gebeurt," legt Lana geduldig uit.
Even is het stil aan de andere kant van de lijn. "Juist. Okee, ik ga kijken of ik een afspraak met dokter Maheb voor je in kan plannen. Dat kan... dat kan over zes weken. En dan kunnen we aan de hand van die afspraak een operatiedatum plannen."
De moed zinkt haar in de schoenen als ze dat hoort. "Zo lang? En kan die operatiedatum niet vast gepland worden?"
"Nouja, eigenlijk is dat afhankelijk van je afspraak."
"Maar kan er niet vast iets gereserveerd worden? Dan kan het altijd nog afgezegd worden als tijdens de afspraak blijkt dat het toch anders moet," dringt Lana aan. Ze is vastbesloten om zo snel mogelijk de operatie achter de rug te hebben.
"Okee, ja, dat kan misschien wel. Even kijken wanneer er plek is in het operatierooster. Goed... ja... Dat zouden we kunnen doen op 13 april, om 10 uur 's ochtends."
'13 april? Dat is nog 8 weken,' rekent Lana snel uit. Met tranen in haar stem vraagt ze: "Is er geen eerdere mogelijkheid?"
"Nee, het spijt me. Dat is de eerste optie. Zal ik die erin zetten voor u?"
"Ja, graag dan."
"Okee. Ik stuur u nog een bevestiging en dan ziet dokter Maheb u graag op de afspraak."
"Ja, bedankt." Verslagen legt Lana haar telefoon weg. Het duurt allemaal nog zo lang... Op deze manier redt ze haar examen nooit. Verdrietig pakt ze haar telefoon weer op om Julian te appen:

Lana 15:06: Nou, de operatie staat gepland voor 13 april... Eerste mogelijkheid ): Kakzooi, het duurt zo lang allemaal. Ik wil gewoon weer kunnen dansen!

Gefrustreerd legt ze haar telefoon weg. Ze staart verdrietig voor zich uit en al snel stromen de tranen over haar wangen. 'Waarom duurt alles zo lang?' vraagt ze zich af, terwijl ze haar handen voor haar ogen slaat. 'Ik ben er zo klaar mee...'

Reacties (2)

  • Luckey

    Niet alles kan gaan zoals jij wilt dame
    Je moet geduld hebben
    Je hebt al veel geregeld en je vriendje leid je wel af

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh nee! Ik vind het echt zo erg voor haar! Ik zou het zo verschrikkelijk vinden als ze haar droom op moet geven...

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen