Foto bij 16

De volgende morgen gaat al vroeg de wekker, kreunend sta ik op. Waarom precies bedachten mijn ouders al om 10 uur in de morgen te komen?

Beneden tref ik Jace en Luci aan, Jace zijn gezicht ziet nog gehavend. Gelukkig voor hem, hoeft hij de brace niet de hele dag op.
We hebben nadat het gebeurd was, Luci moeten uitleggen wat er gebeurd is. Dus we hadden een verhaal op gehangen over een jongen die ongepast deed en Jace die zei dat hij zich moest bemoeien met zijn eigen zaken. Dit verhaal is een mix tussen de waarheid en een leugen, gelukkig nam Luci er genoegen mee en ging er verder niet op in.
We ontbijten samen en ik word langzaam echt goed wakker, Jace laat mij de strips uit de New York Times zien en ik moet erom lachen, zo erg dat ik Jace aansteek. Die hopeloos zegt dat hij niet kan lachen, omdat het pijn doet bij zijn ribben, maar we lachen een hele tijd door tot hij buiten adem is.

Ik heb een rode blouse met paarse/oranje bloemen aan, een hoge paarse broek waar de blouse in zit. Hierbij trek ik mijn open rode hakken aan en kijk naar mijn net gelakte teennagels, nu zal er niks zijn waar mijn moeder commentaar op zou kunnen hebben toch?
Ik zit nu voor de kaptafel mijn krullen op te steken, ik probeer de knot na te maken die mijn moeder vaak draagt, maar ik slaag er niet helemaal in. Er vallen een paar losse plukken uit, die het voor mij precies doen.

Precies om 10 uur hoor ik de bel in de hal, nerveus sla ik nog 1 blik in de spiegel voor ik mijn kamer uitloop. Ik kom Jace op de overloop tegen, ik zie hem vanuit mijn ooghoeken hard op zijn lip bijten.
Samen lopen wij de stap af, ik krijg mijn ouders in het oog, als we steeds meer naar beneden lopen.
"Klaar voor de zwaarste uren in je leven?" Fluister ik zacht naar Jace, die grinnikt en legt zijn hand tegen mijn onderrug, zo begeleid hij mij voortreffelijk naar mijn ouders.

Hij begroet ze uiterst beleeft, mijn moeder is weg van hem, dat zie ik meteen. Ook niet moeilijk als een knappe blonde, goed geklede, rijke jongen, die perfect in haar plaatje past, het op je dochter heeft voorzien.
Luci begroet ze hartelijk en Richard komt nu ook aanlopen, hij geeft mijn vader een stevige hand en mijn moeder een bescheiden zoen op haar wang.
Dan ben ik aan de beurt, ik zie mijn moeders ogen mij scannen. Haar ogen blijven even steken in mijn nek, ik heb met make up de zuigzoen weg proberen te werken, zo goed als dat ging.
Ik schuif ongemakkelijk heen en weer, als ze mij dan eindelijk vast pakt en me 3 zoenen geeft.
"Je ziet er voorbeeldig uit lieverd, maar wat is er gebeurd met je vriend?"

Ik giechel, voor ik mijzelf ging klaarmaken voor mijn ouders, heb ik de blauwe en paarse plekken bij Jace proberen te verbloemen.
"Lang verhaal, niet boeiend".
Mijn vader pakt mij vast en trekt me in een stevige knuffel, "hoi lieverd, hoe is het nu met je?" Ik kijk mijn vader aan, hij aait met zijn duim over mijn wang en kust me. Mijn vader is een over beschermde vader, wat soms heel lief en leuk is en soms verschrikkelijk.

Als we uiteindelijk koffie drinken in de nette, blijkbaar voor gasten, salon begint het verhoor.
Mijn ouders willen precies weten wat ik heb uitgespookt, of ik wel al bezig ben om me voor te bereiden voor een nieuw jaar aan de universiteit . Als ze horen dat ik me nog totaal niet voor heb gebreid, komt er een preek hoe belangrijk het is om, op tijd voor bereid te zijn.

Naast mij op het bijzet tafeltje gaat mijn telefoon af, mijn moeder kijkt mij even aan. Ik weet dat ze het verschrikkelijk vind als ik mijn telefoon aan heb staan.
Helaas gaat hij na 10 minuten nog eens af, en daarna nog eens.
Als ik hem grijp van het tafeltje, zie ik dat ik 3 berichten binnen heb, van een onbekend nummer.
Ik open ze en lees ze, door het taalgebruik en de eisen die in de berichtjes staan, weet ik precies wie dit is.

Katherina, waar ben je?

Geef antwoord!

Godverdomme, wat kun je nu aan het doen zijn, wat minder belangrijk is dan mij antwoorden? Bel mij het moment dat je dit leest.

"Katherina, gaat het?" Iedereen kijkt mij aan, ik besef dat mijn mond open staat en ik met grote ogen naar mijn mobiel kijk. Ik heb geen idee hoe ik hem nu moet bellen, of beter, hoe ik nu weg moet. Misschien nog beter, wil ik hem wel bellen? De manier hoe de berichtjes tegen mij spreken, maken mij haast bang.

"Sorry, ik moet mijzelf even excuseren".
Met de priemende ogen van mijn ouders in mijn rug loop ik de kamer uit, als ik buiten gehoorsafstand ben, bel ik het nummer.
Ik wacht nerveus, terwijl hij over gaat, maar er wordt haast meteen opgenomen.
Zijn stem bezorgt direct kippenvel op mijn armen, maar van binnen lijkt alles in brand te staan.

"Waarom beantwoorde je mijn berichten niet meteen?"

"Ook hallo, Harry. Waarom verwacht je dat ik meteen antwoord? Ik heb meer te doen dan non stop op mijn mobiel bezig te zijn".

Ik hoor een soort grom uit zijn mond komen, in mijn gedachte zie ik zijn hand nu door zijn perfecte lange krullen gaan.

"Omdat je fucking van mij bent, als ik je nodig heb, wil ik dat ik je kan bereiken"

Verbaast luister ik naar wat hij te zeggen heeft, "waag het niet zo tegen me te praten, Harry". Zijn naam spreek ik langzaam en woedend uit.

Opnieuw vloekt hij, "kom naar me toe".

"Nee, ik kan niet. Mijn ouders zijn op bezoek, ik kan echt niet weg deze 2 dagen".

Opnieuw gevloek, "2 dagen? Wanneer was je van plan me dat te vertellen?"

"Ik wist niet dat ik je dat zou moeten vertellen, waarom zou ik?"

Ik hoor wat op de achtergrond kapot vallen, er knalt een deur en pas dan antwoord hij weer.

"Het was geen verzoek, Katherina".

Ik haal mijn wenkbrauwen op,
"pardon? Weet je, fack jou. Ik ben niet iemand die je zo kan behandelen, je zou blij moeten zijn dat ik".

Maar ik kan mijn zin niet afmaken door Jace die zijn hoofd om de hoek van de deur steekt. "Alles goed?"

"Ja Jace, ik kom".

Ik roep nog 1 keer hard in de telefoon "fack jou", tegen Harry. Dan hang ik op, stiekem een beetje trots, en loop met Jace mee. Maar als ik eenmaal terug kom en zit, tril ik na van de spanning, die blijkbaar verborgen zat in mijn lichaam. Ik vloek nooit en dan al helemaal niet naar iemand. Ik doe hier niet goed aan, ik moet dit stoppen, dit is niet gezond.

Terwijl ik nog in mijn gedachten in gevecht zit, of dit wel of niet normaal is, staat de rest op. Verward kijk ik op en volg het voorbeeld van Jace, die met een klein knikje zegt dat ik moet opstaan. "Hoorde je ons wel Katherina? Samen met Luci gaan we winkelen, gezellig niet?" Ik knik en glimlach zowel naar mijn moeder als naar Luci.

Het winkelen blijkt erg gezellig, mijn moeder is aardig en heeft me getrakteerd op een prachtige nieuwe jurk. Nu Luci en mijn moeder de pashokjes ingaan loop ik winkel nog even in, wie weet zie ik nog wat leuks.

Mijn mobiel gaat opnieuw, op het scherm verschijnt een berichtje. Ik twijfel of ik het wel wil lezen, maar het moment dat ik het onbekende nummer zie, lezen mijn ogen gretig het bericht.

'Kijk uit het raam, links'.

Verbaast loop ik naar het etalage raam en kijk naar links.
Het is rustig in dit deel van de stad, er lopen vooral veel zakenmannen en winkelende vrouwen rond. Maar tussen de mensen, tegen de muur geleund, staat Harry. Helemaal in het zwart gekleed, zijn haren perfect, een sigaret tussen zijn lippen.
Hij wenkt me met 1 enkele vinger, ik loop zonder na te denken de winkel uit en loop naar hem toe.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen