Foto bij Prologue

Het voelt alsof het gisteren was. De pijn, de angst, de woede. Alles is nog zo sterk aanwezig. Laat het mij even uitleggen.
Ik was 8 toen mijn ouders van me werden afgenomen. Ik zal het gezicht van die overvaller nooit vergeten. De lach op zijn gezicht toen hij die trekker overhaalde. De gil van mijn moeder toen mijn vader naast haar neerviel en die tweede knal, die ook mijn moeder levenloos achterliet.
Ik zat tegen hen aan, zonder goed te beseffen wat er gebeurde. Geen tranen, geen emoties, niets.
Toen kwam die rood glimmende man binnen en schoot de overvaller, die mij ook wou neerschieten, de volledige bank door en kwam mij van de grond halen. “You’re safe now.” Zei hij met een stem die zo vertrouwd voelde.


Hier woon ik nu, bij Tony. Ja die Tony, Tony Stark. Hij was de man die me 7 jaar geleden gered heeft van de man die mijn ouders vermoorde. Hij en Pepper hebben altijd voor me gezorgd alsof ik hun eigen dochter was en daar ben ik hen enorm dankbaar voor. Het zijn twee prachtige mensen met een groot hart.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen