Eindelijk.
      Eindelijk was het zo ver.
      Achttien maanden lang had ze gezeten – en nu kreeg ze eindelijk haar vrijheid. Hoewel ze de mogelijkheid had gehad om een luchtje te scheppen, leek de lucht toch anders toen ze haar bezittingen had opgehaald en het gebouw achter zich liet.
      Het was een gekke gedachte dat ze Juice bijna dertig maanden geleden voor eenzelfde gebouw had ontmoet. Toen was ze een prospect geweest, hij een Son.
      Nu wachtte hij haar op. Was ze – officieel gezien – nog steeds een prospect, en hij geen Son meer.
      Het was een roerig jaar geweest, waarbij er weer een machtswissel binnen de club had plaatsgevonden.
      Jax zat in de gevangenis, en hij zou flink langer moeten blijven dan de anderen. Alex was niet vaak met stomheid geslagen, maar toen Juice haar vertelde dat Gemma haar schoondochter met een braadvork in haar achterhoofd had gestoken, had ze echt even niet geweten hoe ze moest reageren. Laat staan toen Juice daarna zei dat Jax zijn eigen moeder had doodgeschoten als vergelding.
      Het was bizar, zo bizar.
      Naar wat ze van Juice begrepen had, had Tara een deal met de politie willen maken zodat ze de voogdij over de kinderen zou krijgen en ze zo kon wegkrijgen van het bendegeweld. En haar doorgedraaide man.
      Juice geloofde dat Jax het hem nog steeds niet vergeven had, toch waren er vanuit de club geen sancties geweest en hadden ze hem toegestaan om terug te treden en zijn tatoeage te laten zwart maken.
      Veel had hij niet over dat gesprek kwijt gewild, niet in de gevangenis, en inmiddels was het zo lang geleden dat ze geloofde dat hij vrede had met de dingen waar hij toentertijd nog tegenaan liep.
      Ze richtte haar aandacht weer op de mensen die op haar wachtten. Juice was er natuurlijk, zijn hand op de kinderwagen. Ze zag aan hem dat hij naar haar toe wilde rennen, maar dat hij bang was dat ze liever eerst hun zoontje in de armen wilde sluiten.
      Twee maanden lang had Alex haar zoontje bij zich in de gevangenis mogen houden, daarna had ze het aan Juice moeten afstaan en zag ze Flynn alleen nog tijdens het bezoekuur, waarbij ze hem gelukkig wel in haar armen mocht houden. Juice had ze echter al achttien maanden niet in haar armen gehouden, dus ze stelde het weerzien met haar kind nog één moment langer uit door haar armen stevig om Juice heen te slaan.
      ‘Eindelijk.’ Zijn stem trilde. Hij hield haar stevig vast, begroef zijn gezicht tegen haar nek. Ze huiverde toen zijn warme lippen haar daar raakten. Ze trok zich ietsje terug, streek met haar handen langs zijn wangen en gaf hem toen een intense zoen.
      ‘Zeg bewaar dat maar voor de slaapkamer,’ klonk het plagerig van rechts.
      Ze liet Juice’ lippen los en zag Mila en Kozik daar staan, hand in hand. Kozik stond fier rechtop; hij had inmiddels een prothese. Aan Mila’s hand schitterde een verlovingsring. Ze beantwoordde hun brede grijnzen, maar boog zich toch eerst over haar kleine mannetje voor ze hen zou begroeten.
      ‘Hier is mama weer, kleintje.’ Ze tilde haar zoon uit zijn wandelwagen vandaan en hield hem in haar armen. Met haar duim streek ze liefkozend over zijn wangetje. Hij had zijn oogjes dicht, zijn duim in zijn mond.
      Juice kwam naast haar staan en sloeg een arm om haar heen. Hij drukte een kus tegen haar wang.
      ‘Eindelijk zijn we compleet.’
      Hun momentje samen werd algauw verstoord door Kozik en Mila die een knuffel eisten, gevolgd door de nieuwe president van de Sons – Bobby – en Rat en Tig.
      ‘Goed je weer te zien.’ Tig grijnsde breed naar haar en gaf haar een klap op de kont. ‘Je hebt je wel bewezen als meester-bedriegster.’ Hij gaf haar en knipoog. ‘Maar dat we vergeven we je maar al te graag.’
      Ze grijnsde.
      Het was fijn om weer terug te zijn.

Alex stond met haar rug tegen de muur. De tafel was voller dan hij de afgelopen maanden moest zijn geweest; vandaag waren ook Happy, Chibs en Greg vrijgelaten. Rat had inmiddels zijn patch verdiend en er zat ook een beer van een vent met lang, donkerblond haar tussen.
      ‘Shane…’ sprak Chibs. ‘Je houdt wel van verrassingen hè?’
      Ze trok haar schouders op. ‘Ik hou vooral van uitdagingen.’
      Er schemerde een glimlach om zijn lippen. ‘Ik zal niet ontkennen dat ik vreselijk boos op je ben geweest. Maar zoals je weet, kun je je flink bezinnen in achttien maanden. Uiteindelijk is mijn respect voor jou groter dan mijn gekrenkte ego, en als je sponsor, wil ik je aandragen als volwaardig lid van de Sons of Anarchy.’ Hij hield haar blik even vast. ‘Maar, gezien de huidige omstandigheden – je bent moeder geworden en je vriend is niet langer lid, is het de vraag of je dat nog steeds wilt.’
      Alex aarzelde.
      De verleiding was er nog steeds.
      Hiervoor had ze haarzelf neergestoken, had ze zich laten verkrachten, had ze in de gevangenis gezeten.
      Maar dat liet haar ook zien hoe ongezond dit leven was en dat ze zich nooit een goede moeder zou kunnen noemen als ze zulke dingen zou blijven doen. Zelf had ze een sterke moeder gemist die haar bijstond in de moeilijke perioden van haar leven. Ze wilde Flynn die moeder wel geven.
      ‘Nee,’ zei ze uiteindelijk. ‘Ik wilde hetzelfde traject als mijn broertje afleggen om hem te eren en dat doel heb ik bereikt. Nu wil mijn zoon een stabiel leven geven, en dat valt niet mee als Son.’
      Chibs gaf een knikje. ‘Begrepen. Je inzet zal worden gemist. Weet dat je altijd welkom bent in het clubhuis.’
      Alex glimlachte dankbaar, daarna trok ze de kutte die ze vandaag weer voor het eerst sinds lange tijd had aangehad, weer uit en legde hem op de tafel neer. Daarna draaide ze zich om en liet de mannen alleen.

Alex had haar mouw tot aan haar elleboog opgerold en haar arm met de binnenkant naar boven op haar been neergelegd. Het zoemen van Happy’s tatoeagemachine kwam even boven de muziek uit toen het ene liedje overging in het volgende. De speldenprikjes in haar huid deden haar niet veel, geduldig keek ze toe hoe hij de sterfdatum van haar broer in de dog-tag tatoeëerde.
      Niet veel later verdween de datum onder een beschermende pleister. Ze knikte Happy dankbaar toe. Het voelde nu afgerond, haar missie. Ze had eindelijk vrede gevonden met de dood van haar broertje. Nog steeds was er een gat in haar borst, maar daar was nu ook liefde gekomen.
      Ze had iets teruggekregen.
      Juice’ armen gleden om haar heen en hij draaide zich naar haar toe. Zijn voorhoofd rustte tegen het hare.
      ‘Geen spijt?’ vroeg hij zacht.
      Ze schudde haar hoofd en kuste hem zachtjes. ‘Nee. Het is tijd voor een nieuw avontuur. Met jou, en met Flynn.’
      ‘En de vele baby’s die we nog gaan maken.’
      Plagerig beet ze hem in zijn lip. ‘Daar wil ik voorlopig niet aan denken.’
      Hij grinnikte zacht. ‘Als je maar wel wilt oefenen’.
      Ze schoot in de lach, liet zijn handen onder zijn shirt glijden. ‘Zeg maar waar.’
      ‘Op mijn Harley. Dat hebben we nog steeds niet gedaan.’
      Ze keek in zijn glinsterende ogen. ‘En Flynn dan?’
      ‘Die kan nog best iets langer bij tante Mila blijven.’
      Grijnzend trok ze hem mee naar de uitgang. ‘Het is dat je altijd zo snel klaar bent…’
      Hun gelach weerklonk toen hij haar een klap op haar kont gaf.
      Hand in hand liepen ze het clubhuis uit.

Einde! Ietsje eerder dan ik dacht, maar ik ben er wel tevreden mee zo. Bedankt voor al jullie support! <3 Kijk gerust bij mijn andere verhalen. Rivals is momenteel mijn favoriete Juice-story, hopelijk zie ik je daar! <3

Reacties (2)

  • SPECS

    Nooooo! Zag echt niet aankomen dat er nu al een einde kwam 😱
    Intens genoten van dit verhaal ❤️

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Ik ben blij dat je ervan genoten hebt. (:
      Ik had het gevoel dat ik niet zo veel nuttigs meer kon toevoegen aan de verhaallijn, dus een einde eraan breien leek me beter.

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Mooi einde! Heb genoten van dit verhaal!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen