“Regina is geen arts” sprak tante Sue, zet keek vervolgens de dokter aan die voor ons was komen staan. Een brede glimlach sierde zijn gezicht en net zo netjes als de laatste keer dat ik de man zag, zat ook deze keer zijn haar.
Zijn witte lange doktersjas had hij dit keer niet aan zoals het laatste bezoek, het bezoek waarin hij een buis bloed stal. Er waren de laatste weken erg veel mensen die het op mijn bloed hadden gemunt, zowel Regina als de dokter.
Bij Regina kon ik het gedeeltelijk begrijpen ze wilde weten of mijn bloed comptabel genoeg was om het gen te dragen als, DNA- armband. Zodat ze alle geruster waren wanneer ik in het water was en voor een lange tijd niet naar de oppervlakte kwam.
Problemen met ademen had ik enkel onderwater wanneer ik wilde gaan spreken, dan kwam er ineens water in mijn luchtwegen, longen en leek ik het gevoel te krijgen te gaan stikken. Als ik een fin zou hebben, zou ik onderwater kunnen spreken zoals mijn grootvader en mijn tante.
“Ja, uiteraard” was de stem van mijn tante, duidelijk tegen de arts.
Ze was met mij in haar armen de behandelkamer binnengelopen, die de man blijkbaar thuis had. Hij had het al eerder afgeschemerd als dat er wel is in de bossen iets gebeurde en dit dan dichter was dan een ziekenhuis. Aan een kant had de man daar gelijk in, maar de andere kant had de man hier niet alles wat een ziekenhuis wel zou hebben.
Dus werd zijn middelen al primitiever en werd de man genoodzaakt vaak met iets creatief te komen.
“Dus u kunt voor de rest niets vreemds vinden” tante Sue had haar wenkbrauwen in een frons gedrukt, de man schudde zijn hoofd. “Niet bepaald” was zijn vriendelijke stem, ik draaide mij op en zag de goudkleurige ogen van de man, duidelijk gloeien, alsof het net zo warm was als de zon. Mijn tante haalde geruststellend haar hand door mijn losse haren.
“Ze lijkt geen verschijnselen te tonen van koorts, verkoudheid en of andere problemen. Al heb ik natuurlijk wel iets anders waar ik vraag naar heb” was de man zijn rustige kalme vriendelijke doktersstem. Zijn ogen gleden van mij naar mijn tante en weer terug.
“Bij een mens zijn bepaalde factoren, ook wel de chromosomen genoemd, dat zijn er 23. Maar dat van Nymphadora, is anders” sprak de man zijn ogen gleden van mijn tante haar gezicht naar die van mij. Want zodra ik mijn naam voluit hoorde, keek ik op en reageerde ik.
“Hoe bedoel je anders” tante Sue fronste haar wenkbrauwen, “zoals” de man liet zijn ogen afglijden naar zijn computerscherm, daarna naar tante Sue. “Als u wilt kunt u het hier zien” de man draaide het scherm en vreemde rare lijnen waren zichtbaar.
Mijn wenkbrauwen fronste, en je kon heel duidelijk van mijn gezicht lezen dat ik er geen bal van begreep. Code taal, dokters taal en ook mijn tante leek het niet geheel te begrijpen.
“Dit is dat van een doorsnee menselijk meisje rond haar leeftijd, 23 chromosomen zoals je ziet. Dit is dat van Jacob die bezit 24 chromosomen, en dit is je nichtje” hij wees met zijn pen een lijn aan. Het lag haast op de zelfde lijn als dat van Jacob. Maar ook dat met van een mens, en in het midden had het helemaal geen contact met de andere twee lijnen.
“Wat betekend dat” was de verbaasde vraag van mijn tante.
“Het lijkt erop dat haar lichaam bevroren is ook wel stilstaat” constateerde de man. “Ontwikkeling” was de bezorgde stem van mijn tante, “daar zal ik andere testen voor moeten doen” de man liet zijn ogen naar mijn afglijden.
Direct was er een beteuterd gezicht te zien met een dunne smalle streep dat duidelijk verried dat ik het er niet mee eens was.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen