Uit frustratie was ik van de schoot van mijn tante gesprongen en had ik brommend mijn armen over elkaar heen geslagen. Mij haar de rug toegedraaid, haar spiegelbeeld in het raam ziend, zag ik zo nu en dan de heldere goud gekleurde ogen van de dokter mij richting in schieten.
Ze spraken gedimd en de man greep naar zijn telefoon op zijn bureau.
De warme zachte stem van de man sprak gedimd door de telefoon en na een paar luttele seconden werd de onderzoekskamerdeur geopend. In de deuropening stond Edward, hij wenkte mij te komen. Waarna ik een lichte glimlach rond mijn lippen kreeg.
Opgelucht dat ik uit de onderzoekskamer weg was liet ik mij op de bank zakken naast de man genaamd Jasper dat duidelijk zijn best deed om te winnen van de grote spierbundel. Beide hadden ze een geconcentreerde blik op hen gezicht.
“Net Henry” mompelde ik, nadat ik een glas drinken aangereikt kreeg.
Edward begon te lachen, schudde zijn hoofd waarna hij plaats nam op de bank bij de ingang van de woonkamer. “Jij en Henry” was de vragende stem van Edward, “hij is mijn aller beste vriend” sprak ik glimlachend, “niets anders” was zijn plagende stem, een knipoog schonk hij erachter aan. Ik trok een walgelijk vies gezicht waarop de man in een lachsalvo belande.
“Had gekund” hikte de man nadat hij was bijgekomen van zijn lachsalvo, de twee heren die eerst nog zo geconcentreerd aan het gamen waren, waren klaar en leken mij te hebben opgemerkt.
“Nymphadora” glimlachte Jasper.
“Hallo Jasper, dit keer hoef je me niet van het dak te plukken” mijn handen in mijn zijdes plaatsend.
De man begon te glimlachen, schudde kort zijn hoofd.
“Deugniet” was zijn korte verklaring.
“Niet” kwam er giechelend uit mijn mond.
“Heb me al bijna de hele week aan de regels gehouden” knikte ik, een misplaatst geluidje terug drukkend in mijn keel. “Mocht niet naar buiten, regen” verklaarde ik wijzend naar de natte ramen. De regendruppels zaten er nog vast aangekleefd en sommige liepen als een smalle rivier naar de grond.
“Dat was dan weinig buiten spelen” klonk er een vriendelijke vrouwenstem.
“Zeer weinig” verzuchtte ik, schouderophalend. De vrouw had warm karamelbruin gekleurd haar en hartvormig gezicht en net als de dokter en de ogen van Jasper en Edward waren ze goud, zo warm als de zon. Ze glimlachte vriendelijk.
“Esme, dokter Cullens, vrouw” stelde de vrouw zichzelf voor.
“Nymphadora Uley” giechelde ik.
“Het nichtje van Sam” was de vragende maar vooral verbaasde stem van Esme.
“Nee, tante Sue, Leah en Seth” was mijn weerwoord. De vrouw begon begrijpend te knikken, “dat kan natuurlijk ook” knipoogde ze.
“Prima, ik zal zorgen dat ik het compleet heb” was tante Sue haar strenge maar rustige stem.
Dokter Cullen begon te knikken en ik had zo het vermoeden dat ze opnieuw een afspraak hadden gepland. Mooi niet!!
“Nymphadora” klonk ineens de strenge roepende stem van tante Sue.
Ze wenkte me te komen, ik bedankte Edward, Jasper, Esme en de grote bodybuilder voor hen gastvrijheid en rende vervolgens naar mijn tante. Deze griste mij van de grond alsof ik een klein meisje van 4 was en drukte mij beschermend tegen haar lichaam.
“Maak je niet druk, ze heeft nergens last van” sprak dokter Cullen.
Mijn tante knikte, drukte mij op de achterbank in de auto en begon aan mijn gordel te rommelen. Ze was duidelijk ergens van geschrokken en of had iets te horen gekregen wat ze niet leuk vond. De vrouw was lichtjes van streek.
“Snel de boodschappen en op naar huis” sprak ze de wagen van het erf van de familie Cullen af rijdend. Ik zuchtte vervolgens, stilletjes. “Tante Sue” was mijn volgende ratel.
“Volgens mij hadden we afgesproken niet tegen elkaar te liegen, eerlijk te zien. Waarom heeft u me dan met een list mee genomen als het enkel uitslagen zijn. U had dat toch kunnen zeggen, een dokter vind ik niet leuk, maar als het moed voor leven op dood, accepteer ik het” sprak ik op een volwassen toon.
“Ik mag dan wel klein zijn, zo op de tijd speels maar ik heb ook andere gevoelens en emoties” sprak ik somber. De vrouw had zich stil gehouden, blijkbaar had ze dit niet van mij verwacht.
“Ik begrijp dat u uw zorgen maakt, maar dat is niet nodig, waarvoor wilde u bewijs dat ik niet verder groei? Zodat u zeker weet dat ik niet gelogen heb, de andere niet gelogen hebben? Ik zou daar toch niet over gaan liegen en of dat verzinnen” vroeg ik niet begrijpend.
Tranen rolde er over mijn wangen.
Opnieuw had tante Sue geen rekening gehouden met mij, met mijn gevoelens, mijn emoties.
Had ze gehandeld alsof ik een kind van 4 jaar ben dat betutteld moest worden. Geloof me zo op de tijd vond ik het heerlijk betutteld te worden, met knuffelen, maar niet op de manier dat mijn tante handelt op het moment.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen