. . .


Het eindejaarsbal… Het was de droom van ieder meisje. Hoewel Alesia er geen torenhoge verwachtingen van had, had ze er vroeger toch af en toe wel over gefantaseerd. Maar nu waren haar examens gedaan, het bal was morgen en ze was door niemand gevraagd.
      Natuurlijk was ze door niemand gepraat.
      Wie wilde er nou met haar gezien worden?
      Veel vrienden had ze niet. Eigenlijk was Esai de enige. Een hele goede – dat wel. Het was gewoon moeilijk om vrienden te maken als je twee topgozers als Gilly en Angel had moeten achterlaten, zeker als je wist dat je ze waarschijnlijk aan het einde van het jaar toch niet meer zou zien. Gilly belde ze geregeld, Angel was nooit een beller geweest. Volgende week zouden ze op haar slagingsfeestje komen, dat was in elk geval iets moois om naar uit te kijken. Het zorgde ervoor dat ze zich iets lichter voelde.
      Een steentje tikte tegen het raam. Hoewel ze wist wie het was, liep ze er toch naartoe en keek naar buiten. Vanaf de straat zwaaide Esai naar haar, zijn typische grijns op zijn gezicht.
      Hij kon ook gewoon aanbellen. Of zelfs naar binnen lopen. Toch trok hij altijd op deze manier haar aandacht. Of hij simpelweg lui was of dat hij dit van een of andere film had afgekeken, wist ze niet.
      Ze was niet verbaasd dat hij was komen opdagen. Hij kwam wel vaker onaangekondigd langs om haar mee te nemen voor een wandeling of naar het clubhuis. Vlak bij het huis van haar oma was een enorme eik waar ze vaak zaten en met elkaar praatten. Het was haar favoriete plekje in Oakland, misschien omdat het het enige was wat als van haar aanvoelde.
      ‘Ik ben fucking nieuwsgierig naar je jurk morgen,’ grijnsde Esai, die in het gras neerzakte, met zijn rug tegen de boom. Hij stak een sigaret op. ‘Ik heb je er nooit een zien dragen.’
      ‘Nou dat ga je morgen ook niet zien,’ antwoordde ze met rollende ogen.
      Fronsend keek hij opzij. ‘Hoezo niet?’
      ‘Omdat ik niet ga.’
      ‘Natuurlijk ga je wel.’
      Een droevige zucht rolde over haar lippen. Ze sloeg haar armen rond haar knieën en leunde met haar kin op haar knie. ‘Niemand heeft me gevraagd en ik ga niet alleen.’
      ‘Natuurlijk heeft niemand je gevraagd, iedereen weet dat je met mij naar het bal gaat.’
      ‘Het is oké, Esai. Ik hoef geen medelijden.’
      ‘Medelijden?’ Hij draaide zich naar haar toe en legde een hand op haar knie. Ze slikte – gewend raken aan zijn aanrakingen was onmogelijk. Hij zorgde ervoor dat ze het bloedheet kreeg. Al maandenlang negeerde ze het effect dat hij op haar geest en lichaam had, maar de gevoelens kwamen altijd terug. Hard. ‘Ik heb er niet eens over nagedacht om iemand anders te vragen,’ zei hij. Zijn ogen ontmoetten die van haar. Plotseling keek hij weg, zijn wangen kregen een lichte blos. ‘Ik dacht dat het overduidelijk was dat wij met elkaar zouden gaan.’
      Alesia wist niet hoe ze moest reageren. Voor haar was het allesbehalve overduidelijk geweest. Esai kon elke meid krijgen die hij wilde; meisjes bloosden en giechelden altijd wanneer hij langsliep.
      ‘Dus ik zou maar opschieten met een mooie jurk.’ Met een grijns stootte hij zijn knie tegen de hare. Zijn zelfvertrouwen was weer helemaal terug.
      Ze glimlachte zwakjes, opgelucht dat ze niet het type meisjes was dat zich om een kledingstuk druk zou maken.

Het was een donkergroene vintage cocktailjurk die ze de volgende avond droeg. Omdat ze zich voor één nacht mooi wilde voelen, droeg ze een zwart met goud Venetiaans masker dat van polyester en kant was gemaakt. Natuurlijk wist iedereen wat voor litteken zich daaronder bevond en misschien zou dit alleen maar haar mismaaktheid benadrukken, maar ze wilde doen alsof dat wat een jaar geleden was gebeurd haar niet meer tekende. Niet vandaag.
      Haar hart sprong op toen de deurbel rinkelde. Het was stom, dat wist ze best. Ze waren gewoon vrienden, dit was niet anders dan alle andere keren dat ze samen hadden rondgehangen. En toch voelde het anders. Ze wilde er mooier uitzien dan ooit, gewoon zodat hij zich niet voor haar zou hoeven schamen en hell, hij drukte zelfs op de bel. Alsof hij haar écht op een date wilde nemen.
      Ze gluurde de woonkamer in en zag dat haar oma al in slaap was gevallen. Ze besloot haar niet wakker te maken, pakte haar handtas en liep naar de voordeur. Toen ze die opende, keek ze verbijsterd naar Esai. Hij droeg een wit overhemd met een grijs gilet boven een donkere spijkerbroek. Er zat geen stropdas om zijn nek, maar het was evengoed netter dan wat ze hem ooit had zien dragen. En het stond hem goed – onwijs goed.
      ‘Je ziet er knap uit,’ flapte ze eruit. Haar wangen kleurden van ongemak. Ze had zich nog nooit zo ongemakkelijk in zijn nabijheid gevoeld en zag op tegen de rest van de avond als ze zich zo dom zou blijven gedragen.
      Hij grijnsde, legde een arm om haar middel en leunde naar haar toe. ‘Je ziet er schattig uit als je bloost,’ fluisterde hij, zijn ademhaling heet op haar huid.
      Ze huiverde.
      Hij kuste haar wang voordat hij zich terugtrok en haar van top tot teen bekeek. Hij floot. ‘Damn girl. Ik ben blij dat je dit nooit naar school gedragen hebt, het zou een marteling zijn geweest om je niet aan te raken.’
      Alesia fronste. ‘Oké nu begint het een beetje raar te klinken.’
      Grinnikend hield hij zijn arm uit. ‘Dan kan ik maar beter mijn mond houden.’
      Ze klom achter op zijn Harley en sloeg haar armen stevig om hem heen. Het was maar een klein stukje naar het gebouw waar het feest werd gehouden, maar ze betrapte zich erop dat ze wenste dat het langer had geduurd. Zodra de motor werd uitgezet, gleed ze van het voertuig af. Esai schonk haar een adembenemende glimlach, daarna haakten ze hun vingers in elkaar en liepen naar de ingang. Voordat ze de deur bereikten, trok Esai haar weg van de ophopende menigte. Hij legde zijn handen op haar heupen terwijl hij in stilte haar gezicht bestudeerde. Ongemakkelijk schoof ze met haar voeten, ze begreep niet wat hier de bedoeling van was. Hij tilde zijn hand op en liet zijn duim langs de onderkant van haar masker glijden.
      ‘Je hoeft deze niet te dragen,’ zei hij zacht.
      Ze probeerde weg te kijken, maar hij nam haar kin tussen zijn wijsvinger en duim en dwong haar hem aan te kijken. ‘Je bent prachtig, Alesia. En dat litteken… Dat is deel van wie jij bent. Een vechter.’
      Ze hield haar adem in toen hij het masker tussen zijn vingers nam en omhoog trok. Zijn ogen rustten in die van haar, de warme blik erin liet haar knieën knikken. Zijn duim volgde het litteken over haar oog. Ze kromp in elkaar, kneep haar oog dicht. Zijn aanraking riep tegenstrijdige gevoelens op.
      Zijn ademhaling haperde, daarna dekte hij haar ogen weer af. ‘Je moet doen waar jij je comfortabel bij voelt,’ zei hij. ‘Maar weet dat je mooi bent. Met en zonder dat masker.’
      ‘Dank je,’ zei ze zacht. ‘Je bent een geweldige vriend. Ik dacht eerlijk gezegd niet dat ik een echte vriend zou vinden nadat ik mijn oude vrienden achter me liet.’
      Hij glimlachte, hoewel ze een teleurgestelde glans in zijn ogen dacht te zien. Voordat ze daar zeker van was, greep hij haar hand en trok hij haar mee het feestgedruis in.

Alesia had verwacht dat hij een paar liedjes lang bij haar zou blijven en haar daarna naar zijn vrienden zou trekken, maar hij behandelde haar als een prinsesje; hij haalde drinken en snacks voor haar en besteedde niet de geringste aandacht aan andere meisjes. Toen er een langzaam nummer begon te spelen, sloeg hij zijn armen om haar heen en trok haar tegen zich aan.
      Alesia’s hart sloeg een slag over toen ze haar armen rond zijn nek legde. Nooit eerder had ze op deze manier met een jongen gedanst. Hem zo dicht tegen zich aan voelen zorgde ervoor dat haar maag salto’s maakte en ze leunde tegen hem aan terwijl ze zijn blik vermeed. Zijn duimen wreven langs haar onderrug en lieten haar fantaseren hoe die vingers ónder de stof zouden voelen. De beelden lieten haar op haar lip bijten.
      Langzaam draaide hij haar rond. Hij zwierde haar heen en weer terwijl ze met haar hoofd tegen zijn schouder leunde. Voor de zoon van een biker kon hij verdomd goed dansen… Hij boog zijn hoofd, zijn lippen leken haar haren te raken.
      ‘Waarom verberg je je gezicht?’ fluisterde hij.
      Schichtig keek ze op. Een blos verspreidde zich over haar wangen, en het aanzicht ervan liet hem grijnzen.
      ‘Je weet heel goed waarom,’ mompelde ze.
      Zijn hand verliet haar rug en omvatte haar kaak. Hij boog zijn hoofd tot zijn voorhoofd het hare raakte. ‘Ben je bang dat ik je zal zoenen?’
      De blik in zijn blauwe ogen was intens, ze voelde haar ledematen trillen. Chaos regeerde in haar gedachten. ‘Waarom zou je?’ fluisterde ze terug.
      ‘Omdat ik op je verliefd ben. Omdat ik niet kan stoppen met aan je denken sinds de dag dat ik je ontmoet heb.’
      Haar handen werden klam. Ze kende hem goed genoeg om aan zijn gezicht te kunnen zien dat hij niet loog, en hij was ook niet plagerig met haar aan het flirten. Zenuwen dansten door haar lichaam, maar het verlangen om de zijne te worden was sterker dan welk ander gevoel dan ook. Haar handen gleden weg van zijn schouders en vouwden zich langs haar nek. Zachtjes drukte ze haar lippen tegen die van hem.
      Ze waren warm en zacht, en die van haar rustten er een paar seconden tegenaan voordat ze weer opkeek. Er was ook een zweem rood op zijn wangen, het maakte haar duizelig. Kon dit echt waar zijn? Het voelde als de ultieme tienermeisjesdroom; gekust worden door je prins op het eindbal. En toch was dat wat er gebeurde.
      Esai begroef zijn hand in haar haren, zijn vingertoppen kietelden haar hoofdhuid. Hun lippen vonden elkaar weer. Ze opende haar mond, nodigde zijn tong uit. De muziek vervaagde, het was alsof ze helemaal alleen in hun eigen wereldje waren waarin ze elkaars mond verkenden; iedere streling zond tintelingen door haar hele lichaam.
      Na een lange kus trok hij haar weer in zijn sterke armen. ‘Ik word volgende week een prospect,’ vertelde hij haar terwijl hij haar aankeek. ‘Word mijn Old Lady, Alesia. Word de mijne en maak me de gelukkigste man in het hele universum.’
      Ze glimlachte naar hem en kuste zijn lippen. ‘Ik wil niets liever dan de jouwe worden.’
      Ze verloren zichzelf weer in een intieme kus. Zachtjes leidde Esai haar naar de zijkant van de ruimte waar het wat rustiger was. Hij nam zijn handen in de haren en keek haar met een vrolijke glimlach aan.
      Ze glimlachte terug, het voelde nog steeds alsof ze op wolken liep.
      ‘Dus eh… Waarom nu?’ vroeg ze zich af. ‘Een jaar wachten voordat je een move maakt past niet echt in jouw straatje.’
      Hij grijnsde. ‘Mijn vader is gekmakend beschermend naar jou toe. Hij waarschuwde me dat je niet mijn nieuwe speeltje zou worden en ik heb hemel en aarde moeten bewegen om hem ervan te overtuigen dat mijn gevoelens serieus voor je zijn.’
      ‘Hoe?’ grinnikte ze.
      ‘Door geen enkel ander meisje aan te raken sinds ik jou heb ontmoet. Zo graag wil ik jou, Alesia.’ Hij streelde haar wang. ‘Het voelt vreemd overigens, de zegen van je eigen vader moeten verkrijgen.’
      ‘Maar die heb je nu gekregen?’
      ‘Jep.’ Hij leunde naar haar toe en kuste haar opnieuw. ‘Jij en ik, baby. Dat is alles wat ik wil voor de toekomst.’


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen