Foto bij 112 - I'm done with questions

Bill P.O.V.
De uren, dagen, misschien wel weken daarna trekken in slow motion aan je voorbij. Het enige wat je mee krijgt, is dat Tom op een gegeven moment aankomt en de gesprekken die om je heen gevoerd worden.
"Moeten we iemand bellen?"
"Hij moet toch iets eten?"
"Hoe lang kunnen we dit verborgen houden?"
"Hoe lang kunnen we dit zo nog door laten gaan?"
"Moet hij niet met iemand praten?"
Na een tijdje, geen idee hoe lang, ben je het zo beu dat je de deken van je hoofd afslaat en overeind schiet. "Ik kan jullie horen hoor!"
"Bill!" stamelt Tom. Hij lijkt bijna opgelucht. "Hey, hoe voel je je?"
"Hoe denk je dat ik me voel," klaag je. "Kut!"
Hij komt naast je op bed zitten en je laat je tegen hem aanvallen. Hij legt een arm om je heen en kijkt Heidi een beetje hulpzoekend aan.
"Ik ga even wat te eten voor jullie halen," zegt ze zachtjes, en dan loopt ze de slaapkamer uit.
"Wat is er gebeurd?"
"Alsof je dat nog niet van Heidi gehoord hebt."
"Ik wil het graag van jou horen," antwoordt hij voorzichtig.
"Gewoon, ik.. Ik..." Je krijgt amper die drie woorden uit je mond, of je begint weer te snikken. "Ik weet het niet."
"Bill, ik wil je graag helpen," verzucht hij. "Maar dan moet ik wel weten wat er in je koppie omgaat. Het breekt me om je zo te zien."
Je begint hem snikkend en snotterend het hele verhaal te vertellen. Dat je met Georg had afgesproken, wat hij je toen verteld heeft, dat je dat nog een keer bent gaan dubbelchecken, dat het je zo veel moeite kostte om contact met Maud op te nemen...
"Oh, broertje toch. Moet ik Maud anders even bellen of een berichtje sturen of-"
"Nee," onderbreek je hem snel. "Dat wil ik ook niet."
"Jullie gaan hier allebei kapot aan."
"Heb je haar gesproken?"
"Ähm, nee, Heidi, maar-"
"Waarom?"
"Maakt dat echt uit?"
Je hebt het gevoel dat hij ergens omheen draait, maar dat interesseert je eigenlijk niet. "Hoe gaat het met haar?"
"Ruk, Bill. Het gaat ruk met haar, net zo goed als dat het ruk met jou gaat. Waar ben je mee bezig?"
"Ik weet het niet," geef je zachtjes toe. "Ik kan het gewoon niet. Ik wil wat jij hebt. Wat jij met Heidi hebt, niet al het gezeik waar ik altijd in terecht komt."
"Oké, dat is genoeg zelfmedelijden voor één dag," zucht hij, en hij pakt een handdoek en legt die op je schoot. "Ga even douchen, dan praten we daarna verder. Tegen die tijd zal Heidi ook wel terug zijn met eten."
Je rolt met je ogen, maar staat toch op en gaat douchen. De douche zorgt er niet voor dat je je per se beter voelt, maar je voelt je in ieder geval geen wandelend lijk meer. Als je de badkamer uit loopt, zie je dat Tom en Heidi staan te smoezen in de woonkamer. Er staat een papieren zak op tafel.
"Fluisteren in gezelschap is onbeleefd," brom je, terwijl je de inhoud van de zak begint leeg te trekken. Je realiseert je ook nu pas hoe veel honger je hebt. "Hoe lang heb ik, ähm, in bed gelegen?"
"Iets meer dan twee dagen," zegt Heidi, terwijl ze een beker koffie jouw kant opschuift. "Na een paar uur heb ik Tom gebeld en die kwam hier gisteravond aan."
"Oh." Je zet je tanden in een croissant en gaat met volle mond verder: "En wanneer heb je Maud gesproken?"
Je doet je best om zo onverschillig mogelijk te klinken, maar je moet het gewoon weten.
"Ik heb haar gister even gesproken en vanochtend hebben we ook even gebeld."
"Oh."

Maud P.O.V.
Je hebt jezelf na het gesprek met Heidi met tegenzin uit bed gesleept. Je kan haast niet geloven dat Bill zo raar tegen je heeft gedaan, en doet trouwens, op basis van een paar geruchten... Zeker zonder met jou te checken of ze waar zijn. Gevoelens voor je ex?! Pff. Het vervelendste is misschien wel het feit dat ze je niet wilde vertellen hoe hij überhaupt aan dat soort geruchten is gekomen. Dat maakte toch niet uit, vond ze, het belangrijkste is dat je nu wel weet waarom hij zo doet en dat je er wat aan kan doen. Wat kan jij hier nu weer aan doen? Terwijl je naar de keuken slentert om een kop koffie te zetten, besluit je Sophia even te bellen - je hebt sinds eergisteren niks meer van je laten horen.
"Hey, leef je nog?"
"Soort van. Ben je druk?"
"Nee hoor, ik ben thuis. Whaddup?"
"Momentje, ik ben koffie aan het zetten. Daarna ben ik aanspreekbaar."
"Zal ik naar je toekomen?"
"Uh, ja, kan ook."
"Tien minuutjes. Tot zo!"
Je zucht en sjokt weer terug naar de slaapkamer. Je wisselt je pyjama in voor je trainingsbroek en de trui van Bill. Tegen de tijd dat je een borstel door je haar gehaald hebt en wat make up op je gezicht gekwakt hebt, gaat de deurbel. Je buzzt haar naar binnen en gaat op de bank zitten. Ze loopt naar binnen en ploft naast je op de bank neer. Dan valt haar oog op de envelop op tafel en voor je er erg in hebt, grist ze die van tafel. "Wat is dit?!"

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh dit word steeds erger
    Bill had ook moeten checken!
    Ik doe georg wat
    Gustav!!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen