Foto bij 17

Ik steek de straat over en huppel haast naar hem toe, zijn grijns word breder als ik bijna bij hem ben en hij neemt de sigaret weg uit zijn mond en trapt hem uit. Als ik voor hem sta laat hij zijn handen over de stof van mijn nieuwe jurk glijden, die ik nog steeds aan heb.

"Volgens mij mag je niet zo maar de winkel uit huppelen, als je nog onbetaalde kleding aan je lichaam hebt".

Ik voel een blos op mijn wangen ontstaan, ik kijk over mijn schouder naar de winkel, de dame die mijn moeder en Luci helpt houd mij in de gaten, maar het maakt haar waarschijnlijk niet zo veel uit. Zolang mijn moeder maar niet opeens bedenkt de winkel uit te rennen. Bij dat idee alleen al, moet ik een beetje lachen.

Als ik Harry weer aankijk, herinner ik mij waarom ik eigenlijk heel boos op hem zou moeten zijn, de berichtje en het telefoongesprek geven me reden genoeg. Alleen merk ik dat, dat mij een stuk minder goed lukt nu ik voor hem sta.
"Ik ben boos op je", zijn grijns veranderd in een lach, als ik tegen hem praat. Hij pakt mijn heupen vast en duwt mij tegen het muurtje aan, waar hij eerder nog tegen aan geleund stond.

"Jij op mij? Ik op jou Katherina, het liefst zou ik je over mijn knie leggen en je alle regels eens goed uitleggen". Mijn ogen gaan over zijn gezicht, regels? Waarom zouden we die nodig hebben?

"Ik denk niet dat we regels nodig hebben Harry, ik". Maar hij drukt zijn lippen plots op die van mij, ik probeer hem weg te duwen maar hij pakt mij krachtig vast. "Stop, mijn moeder kan je zien, stop alsjeblieft".
Dan stapt hij bij mij vandaan, op een veilige afstand. Hij heeft blijkbaar ook geen zin om mijn moeder om zijn nek te hebben.

"Wat bedoel je nu met regels? Ik vind dat idee alleen al, helemaal niks. Wat houdt het in? vertel op".
Hij likt met zijn tong over zijn lippen, terwijl hij mij aandachtig bekijkt, zijn groene ogen slaan geen stukje over.

"Regels Katerina, die heb ik nodig, die heb jij nodig. Vooral jij, je bent zo fucking onschuldig, dat je niet eens inziet wat je allemaal aanricht".
Zijn woorden verbazen me, waar heeft hij het over? Zo onschuldig ben ik nu ook weer niet.

"Ik wil dat je van mij bent, dat geen enkele andere jongen naar je kan kijken of je kan aanraken. Ik wil die Jace uit je buurt hebben, ik wil jou, alleen jou.
Als ik je bel neem je op, als ik wil dat je langskomt, kom je lang.
Als ik je wil zoenen of neuken doe ik dat, zonder dat jij me tegen houd of met die grote ogen van je rolt. Geen gevloek en gescheld uit dat mondje van je, je kunt niet zo maar ophangen of me tegenspreken, begrijp je dat?"

Ik sta versteld, ik weet amper wat ik moet zeggen tegen hem. Hij klinkt bezitterig, heel bezitterig. Voor ik mijzelf kan stoppen schud ik mijn hoofd, doe een paar stappen bij hem vandaag. Maar hij grijpt mij vast en trekt me terug.
"De kans om weg te lopen heb je gehad, nu laat ik je niet meer gaan Katherina".

"Waarom niet?"

"Omdat je me helemaal gek maakt, sinds het moment dat ik in die fucking diep blauwe ogen keek van jou"

Ik slik even moeizaam, de eerste keer is weken terug.
Dat betekend dat hij wel degelijk iets voelde toen we seks hadden, hij mij kuste en zelfs toen hij woedend werd.
Al die momenten samen, als deze weken, was hij simpel weg al van mij.
Even haal ik diep adem, om de moed uit mijn tenen te halen.

"Als jij mij echt zo graag wilt, moet je mij vertrouwen en niet op regels afgaan".
Zijn blik straalt verwarring uit, hij zit in gevecht met wat hij wil zeggen. Ik geniet van het moment dat ik met mijn handen over elkaar naar Harry kan kijken, die met zichzelf verwikkeld is in een hevige discussie.

"Ik vertrouw mensen niet, mensen vertrouwen mij niet. Ik heb die regels nodig, anders heb ik geen controle over je".

"Controle?", ik snuif, minachtend.
Harry spant zijn spieren en ik zie dat hij me het liefst zou willen vast grijpen en heel duidelijk zou willen maken, wat hij nu echt wil.
Maar hij houdt zich in, met zijn kaken gespannen en ogen wijdt kijkt hij mij wild aan.

"Welke regels je ook zult verzinnen, hoe dominant je ook bent. Je zult nooit controle over mij hebben, je zou mij hoogstens zo bang kunnen maken, dat ik niet meer tegen je in zou durven gaan. Is dat wat je wilt? Dan ben je geen Badboy meer Harry, maar een sadist".

Ik schrik als hij zijn hand over mijn keel legt en mij hard tegen de muur trekt, "wat zei je?" Ik grijp met beide handen zijn pols en trek verwoed aan zijn arm. "Laat mij los, hou op, mensen kijken".
Hij kijkt om zich heen en trekt zich dan snel terug, wetende dat ik gelijk heb. Zacht hoor ik hem 'shit', mompelen en hij knijpt met zijn hand in de brug van zijn neus.

"Je ziet hoe fucked up ik ben Katherina, waarom ren je niet gewoon weg?"

Hoe geschrokken ik ook was, hoe bang hij mij net wist te maken, pak ik zijn hand vast. Terwijl ik zijn hand bekijk, draai ik 1 van zijn ringen goed, voor ik hem serieus aankijk.

"Ik kan niet weg rennen, je hebt me al gevangen, zonder dat jij dat lijkt te beseffen. Het maakt niet uit hoe fucked up je bent, ik wil je leren kennen, ik wil je lichaam beter leren kennen. Dat allemaal op basis van vertrouwen, wat ik je kan leren. Maar je kunt mij echt niet zo behandelen, je kunt mij niet bij mijn nek grijpen en me tegen de muur aan duwen als het even niet zo gaat als je zou willen".

Zijn wenkbrauwen trekken in een frons en hij denkt na over de woorden, die mijn lippen verlaten hebben.
"Oké goed. Maar beloof mij dan, dat je niet zult weg rennen, als jij mij echt kent Katherina".

Reacties (2)

  • eldavia

    6 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Het voelt alsof dit alleen maar fout kan gaan..

    6 maanden geleden
    • bels

      Bedankt voor je reactie!

      6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen