Foto bij 18

Hey lieverds:)
Even een welkom aan de nieuwe abonnees, hopelijk vinden jullie het leuk.
Veel plezier met het nieuwe hoofdstuk en laat vooral een reactie achter, als je het leuk vind of puntjes hebt.
Xx

Ik heb hem belooft dat ik niet zou wegrennen, dat leek hem enigszins gerust te stellen.
Voordat hij mij terug de winkel in stuurde, gaf hij mij een kus. Heel voorzichtig, alsof ik zo kon breken.

Terug in de winkel zijn Luci en mijn moeder druk in gesprek met de verkoopster, "ah lieverd, wat denk je. Bordeaux rood of zee blauw?" Ik kijk naar de 2 totaal verschillende jurken die Luci voor houdt, "ehm, zee blauw?"
Luci beweerd dat ze dat ook meteen dacht en trekt de jurk nog eens aan.
Mijn moeder draait zich naar me toe en bind een sjaaltje om mijn nek.

"Wie was die jongen Katherina?" Ik kijk naar mijn moeder, opeens word het bloed heet in de winkel.

"Iemand die ik heb leren kennen deze zomer, hij wilde afspreken, maar ik zei dat ik vandaag en morgen bij jou en papa wilde zijn".
Mijn moeder lacht even, "zomer liefdes zijn een slecht idee. Je studie is belangrijk, focus je daar op.
Aan zijn uiterlijk te zien, past hij niet bij je. Hou het maar bij Jace liefje, dan zit je goed". Ze strijkt een pluk haar achter mijn oor en kust met haar gestifte lippen op mijn wang, daarmee is het gesprek af en verwacht mijn moeder dat ik precies doe wat ze zegt.

Waarom denkt iedereen toch zo om Jace? Jace en ik zullen nooit iets zijn, waarom is dat zo moeilijk te geloven? Mijn lichaam geeft me namelijk geen één rede, dat ik hem aantrekkelijk en leuk zou vinden.

Die avond eten we met z'n alle in de grote eetkamer, er is heerlijk gekookt en er word gelachen en gedronken.
Luci verteld enthousiast over deze middag, dat we morgen, als we uit eten gaan ook zeker de nieuwe jurken gaan dragen.
Richard, Jace en mijn vader zijn wezen golfen, ze vertellen uitgebreid over de wedstrijd die zie hadden.
Dan na het toetje slaat mijn moeder opeens toe, zo hard dat ik het gevoel heb alsof ik een stomp in mijn maag krijg.

"Hebben jullie de zomerliefde van Katherina al ontmoet, ken jij hem Jace?" Mijn ogen staan groot, ik schud mijn hoofd naar Jace. Ik probeer te vertellen dat hij er niet op in moet gaan, maar helaas. Jace is het daar niet mee eens en richt zich tot mijn moeder.
"Nee, daar heb ik niet eerder van gehoord. Hoe heet ie?"
Meteen reageer ik, voor mijn moeder ook maar zou kunnen antwoorden. "Stefan, zijn naam is Stefan".
De wenkbrauwen van Jace gaan omhoog, "o ja? Hoe zag hij eruit Jane?" Hij richt zich op mijn moeder, hij weet dat ik lieg.

"Ow, haha. Nou Jace, hij was een wilde, niks voor Katherina. Lange haren, tattoo's". Mijn moeder wuift hem met 1 hand weg, alsof het niks is.
Ik staar naar mijn bord, ik durf niet op te kijken, veel te bang voor het gezicht van Jace.
"Waarom heb je niet verteld dat je iemand ziet?" Ik kijk nu naar Richard, ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik veeg mijn zwetende handen af aan mijn servet die op mijn schoot ligt, ziet nu niemand hoe verschrikkelijk dit gesprek is?

"Ik heb het niet verteld, omdat we pas contact hebben, echt contact bedoel ik".
Geschokt kijk ik op als Jace met zijn vuist op tafel slaat, als ik hem dan toch aan kijk zie ik zijn ogen vuur spuwen.
"Je hebt pas contact? We praten hier over die smerige, achterbakse crimineel. Hij heeft je verdomme precies, waar hij je wil".
Jace staat op en schreeuwt naar mij, hiervan schrik ik zo dat bij mij de tranen over mijn wangen lopen. Maar ook ik sta op en neem het voor Harry op, want het heeft nu toch geen zin meer.

"Dat jullie problemen hebben kan ik niks aan doen, en hij is helemaal geen crimineel". Mijn stem slaat over en ik hap even naar adem, terwijl Jace en ik nu tegen over elkaar staan, gelukkig nog met de tafel er tussen.
"Weten je ouders, dat hij de gene is die mij deze plekken en gebroken neus bezorgd heeft?"
Hevig schut ik nee, de tranen biggelen over mijn wangen en ik snik hevig.
"Weten ze verdomme dat jij met hem", voor hij zijn zin kan afmaken smijt ik mijn glas water in zijn gezicht.

"Waag het niet, waag het niet of ik praat nooit meer met je. Echt ik haat je, jij walgelijk, jaloers secreet".

Dan krijg ik een harde tik tegen mijn achterhoofd, mijn vader torrent over mij heen en pakt mij hardhandig vast bij mijn bovenarm.
"Genoeg, ga".
Ik doe meteen wat hij zegt, huilend ren ik de trappen op, naar mijn kamer.
Ik draai de deur op slot en duik mijn bed in, huilend verberg ik mijn gezicht in het kussen. Beneden hoor ik boze en harde stemmen, dit gaat een hele tijd door, het word langzaam steeds donkerder en ik merk dat de tijd verstrijkt.
Gelukkig word het dan stiller, maar dan hoor ik de stemmen en voetstappen op de trap. Helaas worden die stemmen steeds duidelijker en word er op mijn deur geklopt, ik hoor dat er aan de deur gerammeld word.
"Katherina doe open".
Ik steek mijn hoofd boven de dekens uit "nee".

"Katherina doe open of ik breek de deur eruit", de stem van mijn vader klinkt woedend. Snel loop ik dan toch maar naar de deur, ik open hem en kijk om een hoekje naar mijn ouders.
Mijn vader opent de deur en loopt langs mij mijn kamer in, mijn moeder klikt afkeurend met haar tong, terwijl haar blik door mijn kamer gaat. Er liggen hier en daar wat schoenen en kleding.

"Onze eerste reactie was je mee nemen naar huis, je daar houden tot je weer naar Harvard mag ". Voor ik in protest kan gaan houd mijn vader zijn hand omhoog, dat betekend, mond dicht.
"Maar we zien in dat dat geen positief effect op jou zou hebben, want jij bent een ontzettende dramaqueen, zoals je moeder zei. In plaats daar van, bied je je excuus aan, aan Jace".

Mijn vader neemt even een pauze en bekijkt mijn reactie, ik zit stil en zwijgend op het randje van mijn bed, te wachten tot hij verder gaat. Ik verwacht nog een contact verbod, een buiten verbod, of erger.
Maar mijn vader komt naast me zitten, terwijl mijn moeder tegen over staat, met haar handen in elkaar gevouwen.

"Jace heeft ons wat over die Harry verteld, blijf alsjeblieft bij zulke jongens vandaan.
We gunnen je een prachtige toekomst, met een mooi huis, rijk leven, lieve man en met alles wat je hartje je maar begeert.
We willen niet dat zo iemand je toekomst tegen houd, over 3 weken begint je leven op de universiteit weer. Je kunt prachtige dingen doen met zo'n achtergrond, alsjeblieft, we zouden je zo graag iemand als Jace gunnen".

Serieus? Weer? Weer Jace?

"Wat is jullie obsessie met Jace?" Nog steeds kwaad en verdrietig te gelijk, kijk ik ze aan.
"Jace is een jongen, die je zo'n toekomst kan geven. Als je zelf niemand vind en met schorem aan blijft komen zetten, huwelijken we je verdomme uit als dat moet".
Geschokt kijk ik mijn vader aan, dit kan niet echt zijn.
Maar mijn moeder begint dan bespottelijk te lachen, ik kijk haar aan, mijn vader doet het zelfde.

"Hoor even wat je zegt, je bent een advocaat, er word helemaal niemand uitgehuwelijkt. Gebruik je hersens, Micheal.
Maar jonge dame, je krijgt deze 3 weken om te doen wat je niet laten kan. Zo hopen we dat je je snel over deze rare bui van je heen zet, want we gaan ervan uit dat dit iets te maken heeft met laat pubergedrag. Maar daarna willen we nooit meer iets over die jongen horen. Richard en Luci vind het goed dat je hier blijft, ze houden een oogje op je.

Hierna worden er regels besproken.
Ik moet altijd vertellen waar ik heen ga.
Toestemming krijgen om weg te gaan, niet zonder toestemming de deur uit.
Ik moet om 22.00 uur s avonds thuis komen en als ik dat niet doe, volgen er consequenties.

"Dan nog even wat Katherina, waag het niet om gemeenschap met deze jongen te hebben. Ik wil niet dat hij mij dochter beschadigd".
Gegeneerd kijk ik mijn ouders aan, "mama". Sis ik terwijl ik nerveus met mijn rokje speel, maar ze heeft geen boodschap aan mijn of hoe ik me voel.

"Zijn we duidelijk Katherina?" Ik knik en probeer ze vooral niet aan te kijken.
Nadat ik heb ingestemd word er van mij verwacht dat ik ogenblikkelijk naar Jace ga, om mijn excuses aan te bieden.
Maar ik heb geen flauw idee wat ik zou moeten zeggen, toch word ik zijn kamer in geduwd en sta ik daar. Ik leun tegen de deur en bekijk zijn kamer, alles is strak. Een mengelmoes van donker blauw en wit, het is schoon, er ligt nog geen sok op de grond. De kussens zijn strak en mooi opgeklopt, er zit geen kreukje in het beddengoed. Ik vraag mij echt even af, wat ik verkeerd doe, hoe krijgt hij dit voor elkaar?

"Heb je nog iets te zeggen of blijf je daar een beetje staan te kijken?"
Mijn ogen vinden Jace op de bank bij het raam, "als je zo door gaat, klink je precies als hem".
Ik krijg een woedende blik toegeworpen, maar ik trek het me niet aan.
"Je had geen recht om erover te beginnen, je had het recht niet om ook maar iets te vertellen over ons".
Jace lacht, "o nee? Mag ik je niet beschermen voor hem?"

"Je moet ophouden mij te willen beschermen, en ik mag hem blijven zien", zijn mond valt open van verbazing.

"Dat meen je niet".
"Ja, tot we weer op Harvard zitten, mijn ouders denken dat het verlaat pubergedrag is".
Nu moeten we alle 2 een beetje lachen, maar dat is snel over als Jace zegt dat hij een echt excuus verwacht.
"Die kun je alleen krijgen voor het glas water dat ik over je heen gooide, sorry daarvoor".
Een tikkeltje arrogant kijk ik hem aan, wachtend wat zijn reactie zou zijn.

"Ik ben teleurgesteld in je Kathy, je bent anders dan ik had verwacht".
"Pardon?" Kwaad kijk ik hem aan, wat zegt hij nou net?

"Ja, je bent niet meer het nette en lieve meisje dat naast me kwam zitten mijn eerste schooldag".

"En jij bent nog saaier dan ik had kunnen voorstellen, leef een beetje. Kijk om je heen, alles is strak, precies zoals het zou moeten".
Ik loop op zijn bed af en sla in de kussens, gooi ze op de grond en trek de dekens van het bed.
Het voelt heerlijk om alles door de war te gooien, alles minder perfect dan het is. Ik loop door naar zijn kledingkast, ik loop naar binnen ga opzoek naar zijn sokken la. Als ik die gevonden heb, trek ik de la eruit en gooi de inhoud in zijn kamer op de grond.

Dan loop ik op Jace zelf af, hij steekt dreigend zijn vinger naar me uit. "waag het niet".
"Bied je excuses aan mij aan, dan raak ik je niet aan".
Als hij dat weigert sprint ik op hem af en begin te stoeien, ik haal zijn haren door de war, trek zijn overhemd uit zijn broek en probeer verwoed de knoopjes los te trekken.

"Verdomme Kathy, stop". Kwaad schreeuwt Jace naar me, terwijl hij mijn wild heen en weer gaande handen vast probeert te grijpen. Als hij ze eenmaal heeft duwt hij me in de kussens van de bank, hijgend leunt hij over me heen.

"In een film zou ik je nu moeten zoenen" Jace komt steeds dichter bij. Ik begin te schoppen en wild met mijn gezicht heen en weer te bewegen.
"Waag het niet, dit is geen film".

Hij laat mij los en gaat bij me weg zitten, ik krabbel overeind en ga op de leuning van de bank zitten. We zijn een hele tijd stil, ik weet niet wat ik nu moet of wat ik voor hem voel.

Jace staat op en begint zijn sokken op te ruimen, als ik weg wil lopen pakt hij mijn pols vast. Hierdoor vallen alle sokken weer op de grond, maar hij lijkt het amper te merken.

"Ik wil niks over jullie horen, ik doe of dit niet gebeurd is. Over 3 weken is deze nachtmerrie voorbij, dan mag je hem niet meer zien, dan is alles weer zoals het hoort. Want ik weet dat je dit niet wil horen, maar ik zal op je wachten Kathy, totdat jij eindelijk ziet hoe perfect wij samen zijn".






Reacties (2)

  • LeLouisx3

    Ik erger me stiekem rot aan alle dt- fouten, maar er moet een reden zijn waarom dit verhaal altijd zo hoog in de top staat. Dus ik lees verder

    4 maanden geleden
  • eldavia

    vederrr❤❤

    6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen