POV: Noah

Het gesprek met Stanley zat me helemaal niet lekker. Oké, hij had verschrikkelijke dingen gedaan maar het feit dat hij zichzelf wilde aangeven duidde wel aan hoeveel spijt hij ervan had. En, heel egoïstisch, ik wilde mijn beste vriend niet ook nog kwijt.
Ik merkte dat mijn stemming daalde maar was niet van plan dat met iemand te delen. Ik had ze genoeg pijn gedaan.

In gedachte verzonken loop ik door de gangen richting mijn kamer maar wordt mijn gedachtegang wordt ruw verstoord door Stanley die zijn arm mij heen slaat. Mijn hart lijkt even te stoppen van schrik terwijl het gezicht van Jay voor mijn ogen voorbij flitst.
'Hey babe ik vroeg me a... Gaat alles wel goed?' Vraagt hij terwijl hij me bezorgd aan kijkt.
Ik schud het beeld van Jay weg en zeg tegen Stanley dat ik wat last heb van mijn ribben. Zijn blik verbleekt en hij laat me direct los.
'Sorry, sorry sorry. Oh wat ben ik toch ook een idioot. Je hebt zoveel pijn en dan beuk ik ook nog eens tegen je aan. Oh sorry Noah ik dacht er gewoon niet bij na!' Roept hij geschrokken.
'Gek, doe normaal. Ik ben niet van porselein.' Grinnik ik.
Hij lacht opgelucht. Mooi, daar was ik goed onderuit gekomen.
'Ga je morgen avond nou nog mee?' Vraagt hij lief.
Ik kijk hem twijfelend aan maar na een smekende Pleeeeeaaaase? Stem ik toch in.
'Alright babe, we vertrekken om 7 uur. Daarvoor kom ik je make up en haar doen. En je outfit kiezen natuurlijk.' Hij stuurt me een handkus en loopt zijn kamer in.
Bah, ik had daar helemaal geen zin in. Maar ik moest de schijn ophouden dat alles goed was, ik zou niemand meer lastig vallen met mijn pijn en problemen.

Die avond kan ik de slaap maar niet vatten. Ik draai en ik maal en alle momenten die ik ooit met Jay gedeeld heb spelen zich als een film af door mijn hoofd. Langzaam maar zeker worden mijn oogleden zwaar en val ik eindelijk in slaap.

'Hey blue eyes, wat doe jij zo vroeg al wakker?'
Ik zie de dreigende blik zijn ogen maar ik wist dat Sienna en Emily veilig waren en een rode waas trok voorbij mijn ogen. Met volle kracht haalde ik uit naar zijn gezicht.
'Waar de fuck heb jij ineens last van? Wat is jouw probleem, je bent onze afspraak niet vergeten toch?' Zijn blik op onweer.
'Alsof jij niet weet wat mijn probleem is! Hoe heb ik ooit voor jou kunnen vallen?! Wetende wat voor vreselijke dingen je hebt gedaan! Je bent een harteloos persoon en je verdient het niet eens om te leven!' Ik deel nog meer rake klappen uit.
'Zeg dan wat! Normaal weet je ook zo goed hoe je moet praten. Je bent gewoon gestoord. Ik haat je en ik hoop dat je een eenzaam leven zal krijgen zodat je weet hoe wij ons voelden toen je besloot ons te misbruiken en te bedreigen! Dat is namelijk het minste wat je verdient!' Schreeuw ik woest, wetende dat dit hem het meeste raakte.
Een klap in mijn gezicht. Minachtend keek ik hem aan. Meer klappen volgen. En nog meer. En nog meer. Een stekende en vlammende pijn.
'

Met een schreeuw wordt ik wakker. Elise schrikt op en vraagt of alles goed gaat met me. Ik wimpel het af als een boze droom. Ik zie aan haar blik dat ze door wil vragen maar ze houdt wijzelijk haar mond. Met mijn hart nog in mijn keel loop ik naar de badkamer en drink wat water. Dan kijk ik in de spiegel en er kijkt een verwilderde blik terug. Met mijn handen plens ik wat water in mijn gezicht en ik pak een handdoek van de stapel. Er klettert iets op de grond en ik zie dat ik per ongeluk Elise haar scheermesje op de grond heb gegooid. Hij is stuk. Ik zie de mesjes liggen. Ik staar er naar. Ik staar nog langer terwijl mijn hart opnieuw in mijn keel bonkt. Mijn hand reikt er naar en...
'Gaat alles goed Noah?' Roept Elise vanuit de kamer.
Ik schrik op vanuit mijn gedachtes.
'Ja! ik kom eraan.' Ik schop de mesjes onder het badkamer kastje en loop terug de kamer in.
De rest van de nacht kan ik de slaap niet vatten.

Bij de krieken van de dag van de dag hou ik het voor gezien en besluit een lange wandeling te maken met Puck over het strand. Ik geniet van het daveren van de golven en het kolkende geluid van de zee. Puck rent gelukzalig achter zeemeeuwen aan en een fleem van een glimlach schiet over mijn gezicht.
Als ik helemaal ben uitgewaaid ga ik weer terug.

De rest van de dag doe ik niet zoveel. Om 5 uur klopt Stanley aan en ik kijk hem verbaasd aan.
'Wat doe jij nou hier?' vraag ik terwijl ik hem en al zijn spullen binnen laat.
'Duhu, ik kom je klaar maken voor het concert?' Hij kijkt me vragend aan.
'Ohja!' Ik kijk hem schaapachtig aan.
Verdomme, helemaal vergeten, daar had ik toch echt geen zin in.

Gedecideerd duwt Stanley me in de stoel en gaat hij aan de slag met mijn haar en make up, Zorgvuldig werkt hij de blauwe plekken weg. Als hij daarmee klaar is duikt hij mijn kleding kast in en komt terug met shorts en een hemdje.
'No way, Stan ik wil iets aan waar ik me comfortabel in voel oke.' Zucht ik terwijl ik zelf in mijn kast kijk.
Ik kom terug met een sweater en een skinny jeans.
'Darling, ik zal iets comfortabels EN leuks voor je zoeken. En niet ... dit.' Zegt hij afkeurend om vervolgens weer mijn kast in te duiken.
Hij komt terug met het blauwe jurkje die ik hier in mijn eerste week samen met nina had gekocht. Hij was een mooie knie lengte dus ik stemde in.
Daarover heen trok ik mijn spijker jasje en Stanley leek erg in zijn nopjes met het resultaat.
'Oke darling, ik ben me even snel omkleden en kom er dan aan.' En hij haast zich naar zijn kamer.

Een uur later komen we bij de concert zaal aan, laten onze kaartjes zien en lopen naar binnen.
'Waar is die vriendin van je?' Vraag ik verbaasd.
'Die komt eraan, die heeft wat vertraging opgelopen.' Zegt hij terwijl hij zijn arm in die van mij haakt.
'Waar zitten we eigenlijk?' Vraag ik, kijkend op het kaartje.
'Zitten? Darling het is een sta concert.' Zegt Stanley terwijl we de zaal in lopen.
Sta concert? Als in iedereen staat hutje mutje op elkaar? Benauwd kijk ik rond.

De tijd verstrijkt en de zaal stroomt barstensvol met mensen. Mijn hartslag schiet omhoog. Ik klauw me vast aan Stan zijn arm die me vragend aan kijkt. Ik schud mijn hoofd waarmee ik zeg dat het niets is. Terwijl de mensenmenigte nog groter wordt en mijn paniek nog meer stijgt laat Stan me opeens los.
'Ik zie haar, blijf hier dan ga ik haar halen!' Roept hij boven het geschreeuw uit.
'Wacht wat? Stan?' In paniek kijk ik om me heen maar ik kan hem nergens in de menigte ontwarren.
Het zweet breekt me uit terwijl ik paniek rondjes draai. Overal zijn mensen. Er beukt iemand tegen me aan die langsloopt.
Flashback van Jay.
'Ziet er goed uit lady.' Zegt een vieze gozer als hij langsloopt en hij slaat op mijn billen. Nog een flashback.

Daar legt hij met mijn buik over de gootsteen en hij komt in een keer in me. Mijn benen beginnen te trillen, ze kunnen mij niet meer dragen en ik zak naar op de badkamer vloer. De tegels voelen ijskoud tegen mijn naakte huid maar Jay komt gewoon boven op me liggen en gaat verder met zijn dingen. Hij word steeds ruwer en op een gegeven moment slaak ik een kreet van mijn. Zijn vuist stompt tegen mijn wang en zijn handen sluiten zich om mijn hals. Zijn vingers verkrampen als hij tot zijn hoogte punt komt en ik snak naar adem. Eindelijk trekt hij zich terug en zijn greep verslapt.

'Ga weg!' De vieze gozer gooit onschuldig zijn handen omhoog en loopt verder. Mijn ademhaling versnelt, ik voel me duizelig, niet goed. Alles begint te draaien. Zo goed als dat gaat strompel ik door de menigte naar de uitgang. Als ik eindelijk de uitgang gevonden heb storm ik naar buiten, zo langs Stanley maar ik merk hem niet op.
Eenmaal buiten slaat de koude lucht me tegemoet maar mijn longen willen zich nog steeds niet met genoeg lucht vullen. Hyperventilerend laat ik me tegen de muur zakken. Opeens voel ik een hand op mijn schouder en ik sla hem weg.
'Raak me niet aan!' Roep ik vol angst uit.
Dan pas zie ik Stan zijn bezorgde gezicht. Ik zie mijn paniek weerspiegelt in zijn ogen.
'Noah ik ben het.'

Reacties (1)

  • xxJennyxx

    oke geweldig stukje maar mag ik even een korte samemvatting dan komt alles weer terug

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen