Foto bij Scar 181

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
En dat is het laatste waar ik aan denk voordat het ook zwart wordt voor mijn ogen: Paige die seconden voordat ze bewusteloos raakt ziet dat Jack Lockley haar weer gevonden heeft, alleen maar om even later wakker te worden in een kofferbak in de wetenschap dat hij haar nooit meer zal laten gaan.

Ik word wakker met een knallende koppijn, en het is maar de vraag of dat komt door de whisky of de sedatieven. Het voelt alsof ik elk moment weer in slaap zou kunnen vallen, waardoor het even duurt voordat ik me bewust word van mijn omgeving. Ik zit rechtovereind op de grond, met mijn rug naar de muur. Mijn handen zijn met boeien achter mijn rug vastgemaakt aan een metalen buis die uit de muur komt en er even later weer in verdwijnt. De kamer is voornamelijk wit, maar niet heel fel, zoals in een ziekenhuis. In een van de hoeken van de ruimte ligt een matras op zijn kant tegen de muur, klaar om neergelegd te worden wanneer nodig. Schuin tegenover mij, een beetje aan de rechterkant, zit een deur. Iets links van mij, ook tegen de tegenovergestelde muur, staat een soort statafeltje met daarop Jack Lockleys pistool, het doosje met sedatieven, zijn telefoon, de sleutel van de handboeien, en een opengeklapte laptop. Tegen de muur links van me zie ik iets wat alleen maar een heel groot beeldscherm kan zijn, maar er ligt een doek overheen, alsof het een kunstwerk is dat nog niet onthuld mag worden. En dat is waar Jack Lockley ook staat.
'Ah, je bent wakker,' zegt hij opgewekt. 'Je bent vrij lang knock-out geweest.'
'Waar is Paige?' weet ik uit te brengen, bijna kreunend. Ik voel me nog steeds zo ontzettend moe, en mijn hoofd lijkt uit elkaar te barsten van de pijn.
'Niet zo ongeduldig. Alles op zijn tijd.'
'Wat heb je met haar gedaan?' vraag ik, en zodra alle mogelijke antwoorden door mijn hoofd schieten, ben ik ineens een heel stuk wakkerder. Ik voel de angst door me heen golven en kijk hem aan alsof hij de duivel is.
'Nog niet zo heel erg veel, eigenlijk,' antwoordt hij. 'Jullie zijn allebei de hele nacht bewusteloos geweest. Zij is nu volgens mij zelfs nog steeds buiten bewustzijn. Het is inmiddels al ochtend. Ik heb net ook nog een paar uurtjes geslapen. Het zal nog wel eventjes duren voordat Paige weer bijkomt. Ik heb haar in verhouding vrij veel verdovingsmiddel gegeven. De vorige keer wist ik nog niet zo goed wie ze was, maar inmiddels is het me wel duidelijk geworden dat ik geen risico's moet nemen.'
Oké, hij weet dus dat ze Agraishka Ivanovica is. Dat moet wel. Ik weet niet hoe hij het weet, maar hij weet het.
'Ik wil naar haar toe,' weet ik een beetje plompverloren uit te brengen, de paniek in mijn stem duidelijk hoorbaar.
'Dat is niet jouw beslissing. Maar, geloof me, je zult haar nog wel een keer zien.'
Het voelt alsof er elektrische schokjes door me heen gaan, en zijn woorden maken me meer dan misselijk. Tegen beter weten in test ik even de handboeien, die helemaal niet meegeven.
'Wat ga je met haar doen?' kerm ik.
Al mijn beheersing is weg. Ik doe niet langer alsof ik niet van slag ben, alsof ik cool ben. Deze man is hoogstwaarschijnlijk van plan om Paige te verkrachten en afgrijselijke dingen aan te doen, en ik zit vastgeketend aan de muur. Paige gaat misschien wel vermoord worden, en ik kan zo afschuwelijk weinig doen om haar te helpen.
'Volgens mij weet jij wel wat ik ga doen,' zegt hij, bijna belerend.
Ik moet mijn best doen om mijn schouders niet te laten schokken.
'Daar haar alsjeblieft geen pijn,' jammer ik, en ik geef weer een ruk aan de genadeloze boeien. Ik voel de pijn door mijn polsen vlammen. 'Alsjeblieft. Ze verdient dit niet. Dat weet jij ook.'
Ik voel tranen in mijn ogen branden, maar ik dwing mezelf om hem aan te kijken, haak mijn blik in de zijne. Als het om Paige gaat, ben ik zonder twijfel bereid om mijn trots uit het raam te gooien en te smeken.
Met een klein grijnsje op zijn gezicht loopt hij naar me toe en hij hurkt voor me neer. Ik zie de pretlichtjes in zijn ogen die aangeven hoe erg hij hiervan geniet.
'Ze verdient dit inderdaad niet. Natuurlijk verdient ze dit niet. Maar dat kan me toevallig nou net niet genoeg schelen,' zegt hij. 'En ik ga haar pijn doen, Nathan. Ik ga haar zoveel pijn doen. Ik ga haar pijn doen waar jij bij bent, of waar je haar kunt horen. En jij gaat daar niets aan kunnen doen.'
Ik trek nog een keer hard aan de boeien, wat inmiddels toch wel echt pijn begint te doen.
'Waarom de fuck doe je dit?!' snauw ik hem toe.
Hij gaat weer rechtovereind staan en loopt nonchalant weer naar zijn laptop, waar ik alleen de achterkant van kan zien.
'Dat is een nogal lang verhaal, dus dat vertel ik wel wanneer Paige er ook bij is,' zegt hij, waarna hij wat dingen begint te doen op zijn laptop.
Ik sluit mijn ogen even en rust mijn achterhoofd tegen de muur. De pijn bonkt nog steeds door mijn schedel, en hoewel ik niet denk dat ik flauw ga vallen, voelt het alsof ik constant in strijd ben met de bewusteloosheid.
Wanneer ik ze weer opendoe, misschien wel een paar ondraaglijke minuten later, zie ik dat hij het doek weg heeft getrokken van het beeldscherm, en wat ik daar zie doet mijn bloed in mijn aderen bevriezen.
Het zijn allemaal foto's van Paige, van zo ongeveer tien jaar geleden, de vorige keer dat hij haar ontvoerde. Het voelt alsof mijn borstkas te klein wordt voor mijn hart, en ik wil het zo hard uitschreeuwen dat ik tien jaar terug in de tijd kan gaan om dit allemaal te voorkomen. Ze ziet er nog zo jong uit, zo ontzettend jong. Ze heeft me al die verhalen verteld, en ik wist wel dat ze nog maar zeventien was, maar ik had er nooit bij stilgestaan dat ze ook echt... zeventien was. Hoewel ze duidelijk al wel al bijna volwassen is, is haar gezicht iets ronder. Haar wangen zijn iets roder. Haar haren zijn wat lichter. Haar huid ziet er wat bleker uit dan nu. En, als ik heel goed kijk, zie ik zelfs een miniem restje kinderlijkheid, waar vandaag de dag al helemaal niets van over is.
Paige had me al verteld dat hij een hele hoop foto's van haar had gemaakt, om de een of andere reden, maar ik had me hier om eerlijk te zijn totaal niet op voorbereid.
Hoewel hij ongetwijfeld ook foto's moet hebben waarop meer van haar lichaam te zien is, blijven de ongepaste delen op deze foto braaf bedekt. Maar haar verwondingen kan ik wel zien: een dieppaarse plek op haar heup en schouder, kneuzingen rondom haar hals die bewijzen dat hij haar daar vast heeft gegrepen, soortgelijke verwondingen bij haar polsen, een rode wang die waarschijnlijk zo verkleurd is omdat ze een klap heeft gekregen, een kapotgebeten lip, en het litteken. Oh, het litteken. Het zag er nog afschuwelijker uit toen het nog vers was, en de verlichting maakt het nog griezeliger.
Omdat hij haar geen eten gaf en ze dus met de dag vermagerde, zelfs in zo'n korte tijd, kan ik een goede inschatting maken van de tijdsvolgorde, en dat maakt het alleen nog maar afgrijselijker. Hoe dunner ze in de foto's is, hoe leger en gebrokener de blik in haar ogen is. Ik zie haar foto voor foto instorten, en het breekt mijn hart.
'Wat de fuck is er mis met jou?' stoot ik verafschuwd uit.
Hij grijnst alleen maar, en ik voel weer een vlaag van paniek in me opkomen, want alles is mis met hem.
'Waar is Paige? Ik wil naar haar toe,' breng ik koortsachtig uit. Ik ruk weer aan de boeien en voel het metaal in mijn huid snijden.
'Wil je weten waar ze is?' vraagt hij.
Ik knik, niet in staat om iets uit te brengen. Hij klikt op een knopje op zijn laptop en het scherm gaat van de foto's naar iets wat lijkt op een bewakingscamera. Op het beeld is nu een bewusteloze Paige te zien, in een kamer net als deze, liggend op een matras. Ze ligt er zo bewegingloos bij dat ze wel dood lijkt, maar als ik me goed concentreer, zie ik haar ademen.
'I-Is dit live?' vraag ik met trillende stem.
Hij knikt.
Ik zie dat ze simpele, grijze, katoenen kleren draagt. Dat was niet de outfit die ze aanhad, de laatste keer dat ik haar zag. Dat kan maar één ding betekenen.
'Je hebt haar omgekleed,' zeg ik, mijn stem een paar octaven lagen dan normaal.
Ik voel een rauwe, primitieve woede in me opkomen, ook al is dit lang niet het ergste dat hij haar aan heeft gedaan. Maar het idee dat hij haar laag voor laag om heeft gekleed, dat hij haar lichaam heeft bekeken, terwijl ze bewusteloos was, zorgt ervoor dat elke cel in mijn lichaam verlangt naar bloed.
'Ja, dat heb ik,' antwoordt hij. 'Wind je er nou maar niet zo over op. Het is echt niet de eerste keer dat ik haar zonder kleren heb gezien.' Er kruipt een grijns over zijn gezicht. 'Maar dit was wel een van de weinige keren dat ze niet tegen kon stribbelen. Soms is dat verzet wel leuk, hoor, maar nu kon ik haar even zorgeloos bestuderen.'
Met een rode waas voor mijn ogen ruk ik weer aan de handboeien. Het metaal van de handboeien klettert tegen dat van de buis, en de pijn in mijn polsen is nu zo hevig dat het me zou verbazen als ze niet bloeden.
'Ze rook naar jou,' zegt hij, en hij trekt zijn bovenlip een beetje op alsof iets stinkt. 'Daar moest iets aan gedaan worden.'
Ik wil iets zeggen, wil miljoenen verwijten en scheldwoorden naar zijn hoofd slingeren, maar alle woorden blijven in mijn keel steken en mijn blik blijft vastgeplakt aan het beeldscherm. Ik zie dat Paige zich iets verroert in haar slaap, en haar lippen bewegen een beetje. Ik veer op.
'Wordt ze wakker?' vraag ik verstikt. Aan de ene kant wil ik dolgraag dat ze haar ogen weer open doet, zodat ik zeker weet dat ze nog leeft, maar aan de andere kant is het misschien beter als ze deze hel niet mee hoeft te maken.
Hij schudt zijn hoofd.
'Ik denk het niet. Dit heeft ze al een paar keer eerder gedaan,' zegt hij. Hij klinkt niet zo blij. 'Ze praat in haar slaap. Ze zegt jouw naam.'
'Laat me naar haar toe,' smeek ik hem. Mijn lichaam begint te trillen, en ik voel de tranen in mijn ogen branden. 'Laat me alsjeblieft naar haar toe.'
'Nee,' zegt hij. 'Je zult maar geduldig moeten wachten.'
Ik kijk hem smekend aan, maar hij beantwoordt mijn blik niet en begint wat dingetjes te regelen op zijn laptop.
Op het grote beeldscherm is nog steeds de live-opname van Paige te zien, waar ik obsessief naar blijf kijken. Ik zie haar daar liggen, bijna volledig bewegingloos, en ineens beginnen de tranen uit mijn ogen te rollen en voel ik mijn schouders schokken. Ik voel een afschuwelijke misselijkheid in me opkomen, en ik word genadeloos geconfronteerd met mijn eigen machteloosheid. Om de een of andere reden hou ik mezelf nog altijd voor dat ik iets zal kunnen doen, dat ik Jack Lockley zal kunnen stoppen, maar in werkelijkheid ben ik volledig hulpeloos. Hij is van plan om Paige te verkrachten en ons daarna allebei te vermoorden, en ik kan hem helemaal niet tegenhouden. Ik kan hem niet tegenhouden. Ik zit vastgeketend aan een of andere metalen buis, en Paige is zwaar gedrogeerd, en ik ga hem niet tegen kunnen houden.
Net wanneer ik op het punt sta om echt definitief mijn verstand te verliezen, zie ik Paige ineens heviger bewegen dan eerst, en ik houd verschrikt mijn adem in. Dan gaan langzaam haar ogen open, en ik hap naar adem, waardoor ook Jacks aandacht weer getrokken wordt. Meteen ontstaat er weer een grijns op zijn gezicht.
'Oh, nu gaat het beginnen.'
Paige werkt zich nog altijd liggend een beetje overeind, op haar ellebogen. Zachtjes trillend duwt ze even haar gezicht weer in het matras, zoals ze ook wel eens met haar kussen doet wanneer ze migraine heeft. Haar hoofdpijn is waarschijnlijk nog erger dan die van mij. Na een tijdje duwt ze zich een weer wat overeind, zodat ze nu zit. Ze trekt haar knieën een klein beetje op en slaat haar armen om haar bovenlichaam heen, zwaar ademend. Ik zie de schok op haar gezicht wanneer ook zij realiseert dat ze andere kleren aanheeft, en wanneer alles wat er gebeurd is ineens weer terugkomt, begint ze te huilen. Ze duwt haar hand, verstopt achter haar mouw, tegen haar mond, zodat ze haar snikken kan dempen.
Ik kijk hulpeloos toe hoe ze overspoeld wordt door een paniekaanval, zonder dat ik haar kan troosten. Haar ene hand houdt ze voor haar mond terwijl ze kermt van verdriet, en haar andere hand drukt ze tegen haar borstkas, die altijd pijn begint te doen wanneer ze een aanval krijgt.
Na misschien wel een kwartier begint het af te zwakken, en weer een paar minuten later is ze eindelijk gekalmeerd. Nu zie ik echter dat er een golf van uitputting over haar heen spoelt, die altijd op een paniekaanval volgt. Bijna zakt ze weer in elkaar, maar moeizaam weet ze zichzelf overeind te werken. Haar hele lichaam beeft, en ze ziet er zo ontzettend breekbaar uit.
'Nu wordt het leuk,' zegt Jack Lockley met een grijns.
Paige doet een poging om de deur van de kamer open te maken, die blijkbaar niet op slot zit. Ze stapt naar buiten en met één klik op zijn laptop verandert het beeld naar dat van een andere camera, waardoor nu de gang te zien is waar Paige in stapt. Steun zoekend bij de muur strompelt ze door de gang, waar een aantal deuren aan grenzen. Ik voel mijn hart kloppen in mijn keel terwijl ze ze één voor één probeert te openen. Ze zitten allemaal op slot. Wanneer ze uiteindelijk bij de allerlaatste deur in de gang aankomt, gaat die wel open. En precies wanneer ze dat doet, zie ik in mijn ooghoek dat de deur naar de kamer waar ik in zit geopend wordt.

Reacties (3)

  • Hermione2003

    Ik hoop stiekem dat Marco en Hailey op een of andere manier kunnen achterhalen waar ze zijn. Of dat ze zichzelf toch kunnen bevrijden. Ik haat die Lockley!

    1 jaar geleden
  • BethGoes

    WAT? NEE! Ik hoop echt dat Nathan die Lockey op de en of andere manier vermoord!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    O nee...

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen