Foto bij 115 - Foreign wishes fading

Je haalt je schouders op. "Ik weet het gewoon niet, Soof. Ik baal er gewoon van dat hij dat soort dingen zomaar gelooft en het niet eens checkt voordat hij ernaar handelt. Wat nou als hij volgende keer hoort dat ik, weet ik veel, een keer te vriendelijk naar één van zijn vrienden heb gelachen en hem daarvoor ga verlaten, of als ik een keer met Vince door de stad loop en daar worden foto's van gemaakt - wat als hij dan iedere keer doordraait?"
Sophia schiet ineens hard in de lach. Je kijkt haar geïrriteerd aan. "Sorry, ik zag gewoon helemaal voor me hoe, hahaha, je weet toch wel dat, haha, sorry, hahaha!" Je wacht een tikkeltje ongeduldig totdat ze uitgelachen is. "Sorry, het gaat weer. Je weet toch hoe één van de meest voorkomende roddels voor celebrity stellen is dat ze een kind verwachten." Ze schiet opnieuw in de lach. Je trekt vragend je wenkbrauw op. "Nou, ik zag gewoon helemaal voor me hoe dat gerucht zou gaan en jij thuis zou komen en hij dan, hahaha, hij dan, hahaha, hij dan de babykamer al klaar heeft, hahaha!"
Je kan niet anders dan met haar mee lachen - dat zie je inderdaad zo gebeuren: "Dat hij dan, haha, de halve kamer blauw geverfd heeft, hahaha!"
"En er dan achterkomt, haha, dat het ook een meisje, haha, kan zijn!"
Jullie lachen tot jullie niet meer kunnen en als je eindelijk weer een beetje op adem bent, steek je nog een sigaret op. "Nee, oké, heel grappig - maar hoe moet ik hier nu weer mee omgaan?"
"Misschien moet je hem de kans geven om zijn kant van het verhaal te vertellen? Ik bedoel, het is fijn dat je er al vanaf weet dankzij Heidi, maar uiteindelijk heeft hij zich wel als een eikel gedragen."
"Hey!" roep je verontwaardigd, maar dan kan je niet anders dan toegeven. "Ja, oké. Hij is inderdaad best wel een eikel geweest de afgelopen dagen."
"Dus, wat ga je nu doen?"
"Ik bel hem straks wel terug..."
"Mooi. Nu dat opgelost is, waar is die envelop heen?" Ze staat op en wil naar binnen lopen om hem te halen, maar je trekt haar terug het bankje op het balkon op. Je ademt diep in en uit.
"Oké, niet gelijk boos worden. Het was een envelop van de University of Los Angeles en ik-"
"Wát?!" onderbreekt ze je direct. "Ga je naar Los Angeles?!"
"Neehee," zucht je. "Ik ga helemaal nergens heen. Ik verzin wel weer iets anders."
Ze kijkt je niet begrijpend aan. Je neemt een slok wijn en een trekje van de sigaret. "Ik ben gaan zoeken naar mogelijkheden om die buitenlandstage over te doen van school, weet je wel? Dus, toen kwam ik erachter dat ik ook vakken op een Engelstalige universiteit mag volgen en, nou ja, ik dacht als Bill straks in L.A. zit... Alleen toen ik de envelop binnenkreeg, wilde ik hem open maken, terwijl ik met hem aan het facetimen was en toen zei hij dat hij geen contact meer wilde. Of in ieder geval tijdelijk. Dat heeft me gewoon meer met beide benen op de grond gezet, I guess. Hoe achterlijk zou het zijn geweest als ik helemaal naar Amerika was gegaan voor hem, zeker als hij nu zo doet."
Sophia knikt enkel en schiet dan toch naar binnen. Ze komt naar buiten met de envelop in haar handen. "Sorry, maar we moeten toch op zijn minst weten of je toegelaten bent?"
"Nou, nee, ik ga toch niet. Plus, als ik toegelaten was, had ik een grote envelop gekregen, niet een kleintje," zucht je. "Ik probeer wel te sparen voor een semester in Cambridge of Oxford ofzo."
Ze lijkt te negeren wat je zegt en scheurt de envelop open. "Dear miss... Thank you for you application... Regret to inform you... Holy shit!"
Je trekt de brief snel uit haar handen. "Wat?!" Je ogen vliegen over het papier. We would recommend you to reapply for our second semester, which starts in February... Visit our university before January to ensure a slot.
"Staat daar wat ik denk dat daar staat?"
Je zucht, haalt je schouders op en legt de brief weer weg. "Maakt niet uit wat er staat, ik ga toch niet."
"Maud! Doe niet zo onmogelijk - wat staat er nou?"
"Om toegelaten te kunnen worden moet je op gesprek komen. Dat had ik natuurlijk niet gedaan en inmiddels zijn de plaatsen voor het semester dat in september begint gevuld. Dus ze raden me aan om me opnieuw in te schrijven, maar dan voor het semester dat in februari begint. Ik moet dan voor januari een keer op gesprek komen, zodat ik zeker ben dat ik een plaats heb. Maar dat maakt niet uit, want ik ga toch niet."
"Je bent echt zo vreselijk eigenwijs," lacht ze. "Ik denk dat je gewoon moet gaan. Zelfs als het niets wordt met Bill. Hoe vet is het om een half jaar in Amerika te wonen." Ze staart dromerig voor zich uit. "Oh, en ik kom dan gewoon langs hoor! Of ik verstop me in je koffer!"
"Ik zal erover nadenken," beloof je.

Reacties (1)

  • Luckey

    Bill!! Ik trek je aan je wenkbrauwen naar maid!
    Ze heeft the oplossing en jij geloofd georg!!
    Grrr

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen