Het eerste wat ik gewaar werd was de ijzige kou in mijn rug. Ik openden langzaam mijn ogen. Ik herkende het bruine haar van Debbi.
"Zo dus onze schone slaper is wakker?" Ik bracht mijn handen naar mijn hoofd en wreef in mijn ogen.
"Hier, drinken zal helpen." bij deze woorden gaf ze me een glas water. Ik dronk het gretig op en zette het naast me neer. Ik lag nog steeds op de gang. Ik keek op de klok. Nog 7 minuten en dan zou de drukte hier beginnen rond te lopen.
"Gaat het al wat beter ?" vroeg ze.
"Hoe lang was ik weg ?" zei ik al knikkend.
"Zes minuten, dus het valt nog wel mee. Je bent normaal niet op je hoofd gevallen maar als je je toch misselijk voelt dan bellen we een dokter zodat we zeker zijn dat je geen hersenschudding hebt."
"Nee, nee het gaat wel." zei ik. Ze bood me haar arm aan. Ik greep die en kwam recht. We liepen samen naar het ziekenhuisbed dat zich in een lokaal bevond aan de andere kant van de gang. Mijn benen waren nogal redelijk slap en toch liep ik op de één of andere manier stijf, maar ik deed zo hard mogelijk mijn best om te blijven lopen. Debbie deed de deur open. Ik zette mij op het bed en zij ging in een stoel tegenover mij zitten.

"Waren het de stemmen weer?" vroeg ze ? Ik keek haar beschamend aan.
"Niet echt, ik denk dat gewoon weer een dip was." Haar gezicht kreeg een geïrriteerde indruk.
"Weten de dokters al iets meer?"
"Nog altijd hetzelfde, aorta insufficiëntie en een paar gaatjes in mijn hartkamers en longen, meer niet."
Ze schudde met medelijden haar hoofd heen en weer. "Hoe je het volhoudt, ik weet het niet hoor." zei ze
Ik schoot in de lach "Tja, onkruid vergaat niet hé." Nu moest ze ook lachen. Ik zei dat ik nog even ging slapen en dan in de middag weer zou deelnemen aan de lessen. Ze liet me alleen en ging naar het secretariaat om het te melden. Ik deed mijn ogen dicht en probeerde wat te slapen. Hoeveel ik mij ook draaide en keerde. Ik kon op de één of andere manier niet de juiste positie vinden. Ik stond op en liep naar het raam. De bel zou bijna gaan. Ik genoot even van de zon op mijn gezicht. Het begon te jeuken en ik ging terug in de schaduw staan. Ik ging naar de andere kant van de kamer waar een ook een raam was. Die gaf uit op de parking. Ik zag een glanzende motor. Ik herkende direct dat het een R 1250 RS van BMW was.
"Nee dat kan niet." fluisterde ik

De jongen van gisteren kwam de parking op. Liep haastig naar zijn motor. Hij had een leren broek aan, een leren vestje en mooie zwarte schoenen. Ik was redelijk bedwelmt van hem te zien totdat ik merkte dat er iets niet klopte. Hij was duidelijk oud genoeg om niet meer op school te zijn. Dus wat deed hij hier. Hij had een redelijk versleten schoudertas aan. Ik zag er iets uitvallen, het viel tussen de kiezels op de parking en bleef liggen. De jongen stapte op zijn motor en reed weg. Ik keek op de klok en zag dak ik nog 13 minuten had tegen dat de bel ging gaan. Ik greep mijn jas en ging naar de deur. Mijn benen waren nog altijd niet echt op hun best, maar ik kon al lopen. Ik nam de kortste weg naar buiten en kwam uit op de parking. Ik liep naar de plek waar de motor stond, de bandsporen waren nog duidelijk. Ik keek om me heen en wreef met mijn handen tussen de kiezels om te kijken of ik het dingetje vond. Het gruis kwam tegen mijn handen aan en ze werden al vlug stoffig tot ze iets kouds aanraakten. Ik pakte het op. Het was een metalen munt. Het leek van zilver gemaakt te zijn maar dat was ik niet zeker. Ik voelde plots dat ik werd bekeken. Ik stopte de munt in mijn zak en probeerde te doen alsof er niks aan de hand was.

Ik kwam uiteindelijk op de speelplaats uit en de bel ging niet veel later af. Ik ging naar de refter en zette me alvast op mijn plaats. Ik probeerde te doen alsof er niks gebeurd was, maar Nolwenn merkte dat ik stiller was dan anders. "Hey, alles oké?" vroeg ze. "Ja hoor gewoon wat misselijk van daarnet." zei ik rap. Ik glimlachte en probeerde wat meer mee te doen in het gesprek. Ik volgde de rest van de lessen mee, maar mijn concentratie was helemaal niet bij de les.

De laatste bel ging en we mochten eindelijk naar huis. Ik schoof alles van op mijn bank gewoon in mijn boekentas en liep de school uit. Ik begon in de richting van de muziekschool te stappen. Ik wist wel dat mijn map nog thuis lag, maar ik wou vlug kijken of ik iets vond waarmee ik de munt in verband kon leggen. Ik haalde hem uit mijn zak en bekeek hem nog is goed. Op de ene kant stond er een kogel en op de andere kant een wolf met zijn mond open waardoor je al zijn tanden kon zien. Ik stond nu op de plaats waar ik tegen de man was aangelopen. Ik liep wat verder door en kwam toen voor de deur van de muziekschool te staan. Komaan nu is het niet de moment en laf te zijn. Ik raapte al mijn moed bij één en liep naar het huis dat volgens de roddels een soort van verzamelplek was van drugsdealers en relschoppers. Ik wist totaal niet waarom ik het deed. Ik stond voor de deur. Er was geen bel zelfs geen handvat. Ik duwde met één hand op de deur, maar het gaf geen centimeter mee. Plots zag ik een gleuf. Ik probeerde er doorheen te kijken, maar zag niks. Ik ademde diep uit van frustratie. Plots kreeg ik een ingeving. Ik pakte de munt en schoof hem de gleuf in. Ik hoorde wat mechanismes kraken en toen hoorde ik de munt op de vloer achter de deur vallen. Ik duwde nog is op de deur en deze keer ging hij wel open. Ik stapte naar binnen en het lichtsprong aan. De deur viel weer automatisch dicht. Ik zei nog om niet naar binnen te gaan. Ik beval mijn geweten te zwijgen en keek rond.

Ik stond in een soort van ouderwets café. Ronde tafels met stoelen, een bar met hoge krukken en houten vloer en was er ook wel redelijk muf. Ik raapte de munt op en de planken kraakten onder de verplaatsing van mijn gewicht. Plots hoorde ik een glas vallen. Ik draaide mijn hoofd en keek naar de bar. Ervoor lag een gebroken glas, maar ik was er zeker van dat er geen glas op de bar stond toen ik een paar seconden geleden nog naar daar had gekeken. Plots hoorde ik voetstappen aan de andere kant. Een vrouw in een heel kort leren rokje en een strak topje dat haar onderbuik liet zien en haar decolleté. Ze was zeker een kop groter dan mij tot ik plots zag dat op hakken stond die zeker 15 cm waren.
"Sorry, maar we zijn nog niet open." zei ze met een grijns. Ik voelde me een muis die bekeken werd door een slang.
De rillingen liepen over mijn rug.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen