Foto bij 5

Leone POV

Het plaatje is wat ze eten. Het is Paleo Jambalaya.

Ik heb net alles gesneden en nu ben ik de kipfilet aan het bakken. Ik breng het op smaak met peper en verse kruiden. Ik doe de rest van de ingrediënten in de pan. Na een kwartiertje ben ik klaar en kan ik het op tafel zetten. "AAN TAFEL", roep ik hard omdat ik geen idee heb waar iedereen is. Dante is de eerste die aan tafel gaat zitten. "Ga maar zitten hoor", ik twijfel nogal. Straks heeft iedereen een vaste plek. "Meis maak je geen zorgen, niemand heeft een vaste plek. En zo wel dan hebben ze pech", dankbaar kijk ik hem aan. Niet veel later komen er nog drie jongens binnen lopen. Ik heb geen idee wie ze zijn. Vragend kijk ik Dante aan. "Oh sorry dit zijn Tyler, Rio en Sergio", ik knik. Ze gaan alle drie zitten en Rio komt naast me zitten. Hier ben ik blij om want de andere jongens zitten me de hele tijd aan te kijken. "Leone bedankt voor het eten", zegt Tyler nog snel voor hij op staat. De rest staat ook op. Een teleurstellend gevoel overspoelt me. Langzaam begin ik alles op te ruimen. "Dat hoef je niet alleen te doen", ik schrik op als Rio ineens naast me staat. "Dank je Rio". We ruimen samen alles op en lopen dan naar de rest toe in de woonkamer. Ik ga tussen Rio en Dante in zitten. We besluiten maar een film te gaan kijken. Tijdens de film begin ik moe te worden. Ik leg mijn hoofd op de schouder van Dante, hij reageert er niet op. Ineens zie ik een beeld voor me, vaag zie ik een arm. Die vol getatoeëerd staat. Ik schrik op. Dante kijkt me bezorgd aan. "Ik uh ga slapen, truste", zonder verder nog iets te zeggen loop ik naar 'mijn' kamer. Ik poets snel mijn tanden en trek dan mijn kleren uit. Ik trek nog snel mijn pyjama aan. Ik ga onder de dekens liggen en maak me klein. Van wie was die arm en waarom zag ik die? Mijn kamerdeur gaat open en Dante komt binnen. "Hej ik kwam even kijken of het wel goed ging met je", mijn schouders beginnen te schokken. Dante loopt naar me toe en gaat naast me op bed zitten. "Wat is er gebeurd? Zag je iets? Kan je je iets herinneren?", ik schud mijn hoofd. "Ik weet het niet", de tranen lopen nu over mijn gezicht. Dante trekt de dekens omhoog en gaat er ook onder liggen. Hij trekt me naar hem toe en legt mijn hoofd op zijn borstkas. "Sst rustig maar, ik ga je helpen om je geheugen weer terug te krijgen", ik knik. "Dank je Dante". Geruststellend wrijft hij over mijn rug. Door deze beweging val ik langzaam in slaap.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen