Foto bij 118 - You are way too young

"Maak maar open," zucht je. Heidi maakt het doosje open en kijkt je dan even fronsend aan.
"Een ketting?" zegt ze verbaasd, terwijl ze het kettinkje uit het doosje haalt. Je knikt en pakt het van haar over. Het hangertje, in de vorm van een wereldbol, leg je in je hand.
"Zodat ik, waar ik ook ter wereld ben, weet dat ze me bij zich draagt," leg je zachtjes uit. "En zij is mijn wereld."
"Ah, süß!" Ze pakt het kettinkje van je over en inspecteert het wereldbolletje. "Is dat een diamant?!"
"Sst! Niet heel Magdeburg hoeft dat te horen. Het is een kleintje, iets van 0,0025 karaat. Niks bijzonders."
Ze knijpt haar ogen fijn en kijkt je dan weer aan. "Op welke plek is dit?"
"Oh, ähm, de bedoeling was dat het was waar we elkaar voor het eerst gezien hebben, maar het hangertje is zo klein dat het nu redelijk heel de Benelux bedekt," mompel je. "Het goede nieuws is dat het nu ook gelijk de plek van onze eerste date, eerste zoen en dat soort dingen dekt." Ze grinnikt en geeft je het kettinkje terug.
Iemand van de bediening zet jullie drinken op tafel. Je bergt het kettinkje snel weer op in het doosje en kijkt haar dan vragend aan. "Wat dacht jij dan dat het was?"
"Oh, ähm, niks hoor."
"Heidi..."
"Ik dacht dat het een ring was."
"Heh? Dat zou dan wel een beetje snel gaan, vind je niet?" weet je verontwaardigd uit te brengen, terwijl je je glas van tafel pakt. Ze haalt haar schouders op.
"Weet ik veel, Bill. Ze was toch ook verloofd met haar ex."
Je verslikt je bijna in de slok cola die je net genomen hebt. "Wát?!"
Ze kijkt je verontschuldigend en een klein beetje in paniek aan. "Ik dacht dat je dat wist..."
"Ik kan het me in ieder geval niet herinneren," zucht je. Je kijkt een beetje teleurgesteld naar het doosje voor je neus op tafel. Zo'n leuk idee lijkt het nu ineens niet meer. "Denk je dat zij verwacht dat-"
"Uiteindelijk wel, denk ik. Maar niet in de situatie waar jullie nu in zitten."
Die opmerking komt als een klap aan. Met het praten over winkelen, en zeker over het kettinkje, was je heel even - voor een milliseconde - vergeten dat het helemaal niet zo fantastisch gaat tussen jou en Maud nu. "Oh ja."
"Heb je er eigenlijk überhaupt al over nagedacht wat je tegen haar wil zeggen?"
"Nee. Ja. Een beetje. Ik weet het niet zo goed." Om haar blik te ontwijken, begin je in je zakken te graaien totdat je een pakje sigaretten tegen komt en je steekt een sigaret op. "Kunnen we het over iets anders hebben?"

Je zit die avond al vanaf kwart voor acht met je telefoon klaar, te wachten tot het tijd is om te bellen. Er schieten zo veel gedachten dat je niet eens weet waar je moet beginnen. Wat je tegen haar moet zeggen. Je werpt een blik op de klok - twee voor acht. Nog twee minuten.

Maud P.O.V.
Om klokslag acht uur gaat je telefoon af. Een video-oproep van Bill. Je drukt snel op opnemen en loopt, met de telefoon in je hand, naar het balkon. Je gebaart naar Sophia, die nieuwsgierig achter je aanloopt, dat ze weg moet gaan. Ze gebaart terug dat ze haar mond zal houden en buiten beeld blijft. Je rolt met je ogen.
"You okay?" hoor je uit de speaker komen. Oeps.
"Oh, uh, yeah. There was a mosquito and, uh, never mind. Hey Bill."
"Hey Maud. How are you?"
God, dit gesprek is ongemakkelijk! "Uh, could be better, I guess. You?"
"Same." Hij zucht. "This is kinda awkward."
"Yup."
"So, ähm, can I just say I am really, really sorry for the way I acted the last couple of days?"
"You can try."
"I really am. Sorry. I just got so freaked out by the idea of you having feelings for someone else that it never even crossed my mind to ask you. Which I obviously should have done. So I really am sorry for behaving like such a.. a..-"
"Asshole," onderbreek je hem. Je ziet dat Sophia op de achtergrond in de lach schiet en je kijkt haar waarschuwend aan. Ze rolt met haar ogen, maar verdwijnt dan toch naar binnen. Je kijkt naar je telefoonscherm en ziet dat er een kleine glimlach op Bill's gezicht verschijnt.
"Fair enough. I have been behaving like a proper asshole."
"It just sucks that you never asked me if any of it was true," zucht je. "Or told me why you were acting like that. I thought that you were done, like you didn't want this anymore."
"I do! I really do. I just, ugh, it is just so hard not being together," geeft hij toe. Je knikt. Vanuit je ooghoeken zie je Sophia de envelop van UCLA driftig heen en weer zwaaien achter het raam. Je schudt heel subtiel nee en hoort dan dat Bill in de lach schiet. Je kijkt terug naar je scherm en haalt vragend je wenkbrauw op.
"I just love the way you shake your head when you're sorting your thoughts."
"Oh, uh, thanks."
"Can we please try and make this work?"
"I want to," zucht je. "But, it's like you said. It is so hard when we're not together."
Hij kijkt even moeilijk. "I have to ask you one last thing." Je knikt en hij gaat verder. "Is it true that you and your ex were engaged?"
Je slikt en knikt opnieuw. "Well, yes, but we were so young and stupid and it is not like we were planning on getting married anytime soon, so you really don't have to worry about that and I honestly don't have feelings for him, only for you, so-"
"Will you marry me?"
Je schiet in de lach, maar valt stil als je zijn gezicht ziet. Hij is bloedserieus.

Reacties (2)

  • XoXopeace

    Ik wil geen killjoy zijn maar misschien moeten ze eerst streven naar 3 dagen samen zonder echtelijke ruzie voor we aan trouwen gaan beginnen XD. Ik lees snel weer verder, ik liep een beetje achter met lezen.

    1 maand geleden
  • Luckey

    Gelukkig praten ze weer!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen