Foto bij 9

Dante POV

Na wat een eeuwigheid lijkt te duren komt er eindelijk een dokter op ons af. Rio en ik staan gelijk op. "En?", de dokter kijkt ons beide serieus aan. "De operatie is goed gegaan. De kogel is er in zijn geheel uit gegaan. Ze is wakker dus jullie mogen bij haar", we bedanken de dokter en lopen naar haar kamer. Zodra we binnen komen kijkt ze ons met traanogen aan. "Hej, hoe voel je je?", ik loop rustig naar haar toe en pak haar hand vast. "Ja wel wat beter gelukkig", ik zie aan der dat er nog iets speelt. "Rio wil je op de gang wachten, ik wil Leone even onder vier ogen spreken", dankbaar kijkt ze me aan. Rio knikt en loopt de kamer uit. "Wat is er?", twijfelend kijkt ze me aan. "Ik zag weer wat. Ik weet hoe mijn broer heet", afwachtend kijk ik hem aan. "Hij heet Lex. Blijkbaar heb ik een hele goede band met hem", ik geef haar een knuffel. "Ben blij dat je dingen gaat herinneren. Dat is alleen maar beter", ze knikt langzaam. "Zullen mijn ouders me zoeken Dante?", ik haal mijn schouders op. "Ik weet het niet. Ik zal kijken of er aangifte gedaan is van vermissing", dankbaar kijkt ze me aan. We zitten nog even te kletsen als de dokter binnen komt. "Leone je mag zo naar huis. Dante let goed op haar", ik knik en bedank de dokter. De zuster had nog wat kleding klaar gelegd voor Leone. Ze trekt het rustig aan en ik zie gelijk dat ze het koud heeft. Ik trek mijn vest uit en leg hem over haar schouders. "Dank je" fluistert ze. In de auto valt ze tegen me aan in slaap. Als we thuis zijn til ik haar voorzichtig op. Ik loop gelijk door naar haar kamer en leg op haar bed. Ik loop richting de woonkamer waar mijn vader zit. "Hoe is het met Leone?", ik ga naast hem zitten. "Gaat goed gelukkig. De operatie is goed gegaan. Ze ligt nu te slapen" mijn vader knikt. "Goed om te horen". Na een tijdje ga ik naar buiten om een sigaretje te roken.

Ondertussen uit de ogen van Theo.
We zijn aangekomen in Italië. "Oké Quinten ga jij naar het autoverhuur bedrijf", hij knikt. "Lloyd jij gaat naar het restaurant kijken of ze daar nog meer weten. Ik ga naar de verhuurder van het huisje", beide knikken ze. "We ontmoeten elkaar over een uurtje op het strand terug!". We gaan ieder een kant op. Na een uurtje staan we weer met zijn drieën op het strand. "En wat zeiden ze bij het verhuurbedrijf Quinten?", Quinten draait zich naar me toe. "De eigenaar was er niet. Ze weten niet of er zenders in de auto zitten. Alleen de eigenaar weet het", ik knik. "En bij het restaurant?", Lloyd kijkt me haast schuldig aan. "Ze hebben voor het laatst contact gehad toen ze vertrok uit New York", ik zucht. "De verhuurder van het huisje vertelde dat ze er wel geweest is. Haar koffers staan er nog". We besluiten maar weer naar onze hotel kamer.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen