Het verhaal van de club van de oude wilg is nog niet afgelopen. Nienke krijgt nadat ze 10 jaar geleden samen met de andere het huis anubis verliet. Weer een nachtmerrie over Sarah. Ze besluit om de andere in te lichten.

“Het leek nog maar pas geleden, dat we Noa hadden gered, en de moeder van Matthijs ook. Wat was het spannend, een race tegen de klok. Wie had ooit kunnen weten dat we zowel Noa als Rosa konden redden. Het lijkt allemaal dat het gisteren afspeelde, maar het is toch al 10 jaar vandaag. Ik weet dat het allemaal nog begon toen Sarah een oude vrouw uit het verzorgingstehuis mij aansprak op een felle manier. Ze zei dat er een schat verborgen lag in het huis anubis, het huis waar ik kwam wonen en mijn nieuwe vrienden leerde kennen. Of zeg maar gerust oude vrienden, ik spreek ze niet meer zoveel. Ik weet nog dat ik naar de zolder werd gestuurd door Patricia om mijzelf te bewijzen. Wie had ooit kunnen weten dat ik daar een mysterie ontdekte die al heel lang verborgen was. Gelukkig had ik al snel Fabian, die mij kon helpen met de hiërogliefen te ontcijferen. Want zonder Fabian, had het mysterie nog steeds bestaan. Wat mis ik Fabian, het is al zo lang geleden dat ik hem sprak. We waren zo close, het was mijn vriendje.. als ik terug denk aan die tijd mis ik het wel. Maar gelukkig dat alles nu voorbij is! Waar was ik? Oh ja! Het verhaal, wie had ooit kunnen bedenken dat de graal die we zochten in Corvuz zat, de raaf van Victor. Victor was woedend en verdrietig te gelijk. Het was een heftige avond, ook de avond van ons schoolbal. Waar ik voor het eerst met Fabian zoende. Iedereen keek, ik bloosde. Na een leuke vakantie ging ons geheim verder. We ontdekte dat er een vloek in de graal thuis schuilde. Een vloek die mijn lieve oma bijna fataal werd, gelukkig leeft mijn oma nog steeds. Ik zou niet weten wat ik zonder haar moet. Na het oplossen van het mysterie die zich verstopte in de graal zijn we naar Egypte gegaan om daar de graal naar de Tombe van Toetanchamon te brengen. En hoe wij die coördinaten kregen was toch een heftige tijd. We leerde Noa kennen toen Mara het huis verliet om met haar zus mee te gaan naar haar ouders in Dubai. Wie had ooit verwacht dat Noa de afstammeling van Amneris was. En dan terug te denken aan Vera en Raven of Wolf. Onze geschiedenis docent, ik weet nog dat hij mij in het kasteel gegijzeld hield omdat iedereen dacht dat ik de uitverkorene was. Ik had tenslotte het medaillon van Sarah gekregen. Die avond blijft ons allemaal wel bij, wat er met Vera en Raven is gebeurt is mij en de andere nooit duidelijk geweest. Ze waren dr zelfde avond compleet van de aardbodem verdwenen. Na het verkrijgen van de coördinaten van de liefdes tombe van Toetanchamon en Amneris is de club van de oude wilg met zijn leden naar de tombe gaan zoeken. Het zoeken was best een werk maar het is ons gelukt! We hadden de graal terug gezet op zijn plek, maar niemand wist dat het mysterie nog steeds niet was afgelopen. We dachten tenminste dat alles op zijn plek in de tombe lag toen we hem verlieten en terug richting huis gingen. Dit was niet zo, Appie had een kistje meegenomen uit de tombe, wie had ooit verwacht dat er een miniatuur huisje van het huis anubis in de tombe stond. We waren allemaal boos op Appie omdat we zo zeiden we laten alles hier. Maar wie had er ooit kunnen bedenken dat het huisje vervloekt was. Achter de geheime wand in de kelder zat een gangenstelsel met gevaarlijke proeven. Ik ben zo blij dat we dat gangenstelsel door zijn gekomen zonder mensen te verliezen. Stel je is voor, dat iemand van onze club gewond was geraakt. Hoe moesten we dat uitleggen? Gelukkig zou Victor het wel begrepen hebben, die zat ons namelijk de hele tijd op de hielen. En wie had ooit verwacht dat Victors vader ook telkens op onze hielen zat. Zonder Patricia was het ons nooit gelukt om de traan van Isis te vinden en te houden. Ik ben haar daar nog steeds dankbaar voor. Na het verkrijgen van de traan bleek dat we nog steeds niet klaar waren met ons mysterie. Jeroen moest naar Egypte om daar papyrusrollen te vinden om de traan te zuiveren. De eerste 2 stappen waren gemakkelijk. De derde ook, alleen vond ik die wat eng. We moesten de geest van Anchesenamon tot leven roepen. Wie had er ooit verwacht dat de traan van Isis de afstammeling van Amneris was. Anchesenamon wou alleen een kindje hebben. Nadat we zowel Rosa als Noa weer bij ons hadden is het heel snel gegaan. We gingen allemaal een andere weg op. Stiekem ben ik benieuwd hoe het met iedereen zou gaan! Het is tenslotte al 10 jaar geleden dat ik iedereen voor het laatst gesproken heb. Zou het goed gaan met ze? Zou Amber eindelijk een modeshow gewonnen hebben? En hoe gaat het met Noa en Jeroen zijn? Zouden ze nog bij elkaar zijn? En hoe zal het met Fabian zijn? Mijn Fabian?” Schreef Nienke in haar dagboek en stopte hem weg.

“Nienke! Telefoon!” Riep haar oma van beneden. Nienke stormde naar beneden en pakte de telefoon “hallo? Met Nienke!” Zei ze zenuwachtig. “Nien, ben jij dat? Je spreekt met Amber” Nienke zei gelijk “hey! Amber! Wat toevallig, ik heb net een stukje over ons avontuur geschreven in mijn dagboek!” Zei ze lachend. “Dat is inderdaad toevallig! Hoe is het met je? Het is tenslotte al 10 jaar geleden dat we elkaar voor het laatst gezien hebben” zei Amber. “Goed, alles gaat super goed! Heb eindelijk mijn Hbo afgerond. En ben aan het werk als schrijver bij een bekende uitgever! Maar hoe gaat het met jou Amber?” Zei Nienke. “Nou, zoals je weet wilde ik altijd al modeshows gaan lopen in Miami, dit is mij niet gelukt! Maar wel in Parijs! Het was zo vet! Als ik je weer eens zie laat ik je al mijn foto’s zien” zei Amber lachend. “Maar Nien, dit is niet de reden dat ik bel. Ik wilde vragen of je er voor openstaat om de club van de oude wilg voorgoed te beëindigen, want we hebben nu het mysterie wel opgelost maar nooit afgesloten! Patricia, Noa, Jeroen en Fabian hebben er mee ingestemd. Nu moest ik alleen jou nog vragen. Zei Amber met zenuwen in haar stem. Nienke dacht even na en zei “natuurlijk, bij elke club hoor het een afscheid, en het is leuk om jullie weer te zien! Wanneer ben je dit van plan dan kan ik kijken of ik tijd kan vrijmaken!” “Uhm, het is misschien wat kort dag maar we wouden volgende week zaterdag al. Dan kan iedereen namelijk” zei Amber. Nienke keek in haar agenda en zag de afspraak met haar tandarts staan en zei “Ik zie dat ik een tandartsafspraak heb staan, maar die kan ik vast wel een weekje verzetten!” “Top! Dan ga ik de andere inlichten. Zullen we voor het huis anubis afspreken?” Zei Amber lachend. Nienke dacht na en zei “goed idee! Daar is het tenslotte allemaal begonnen, leuk om het daar ook te beëindigen tot dan” Nienke hing Amber op en ging verder waar ze voor het schrijven in haar dagboek mee bezig was. Namelijk zichzelf klaar maken om naar bed te gaan. Het was tenslotte al 11 uur in de avond. Na het tandenpoetsen ging Nienke in bed liggen en viel langzamerhand in slaap. Na een aantal uur slapen begon Nienke met dromen. Haar eerste droom was dat ze gezellig op het strand lag met Fabian, ze was namelijk nog niet helemaal over Fabian heen. Ze miste zijn leuke krullen namelijk elke dag. Haar tweede droom was echter anders dan ze had verwacht. Het was meer een nachtmerrie of visioen. Ze zag Sarah, die haar wenkte. Nienke dacht na en volgde Sarah. Sarah stak haar handen uit naar Nienke en Nienke legde haar handen in die van Sarah. Sarah begon “dat is lang geleden meisje, wat ben je groot geworden! Ik weet nog 10 jaar geleden dat ik je mijn medaillon gaf en dat je het mysterie moest oplossen wat mijn vader gemaakt had. Dat heb je goed gedaan!” Nienke vroeg zich af waarom Sarah bij haar in de droom kwam waarop Sarah antwoordde “er is weer gevaar meisje, het is nog niet afgelopen. Jij moet terug, alleen jij kunt dit verhaal oplossen! Maar pas op er ligt gevaar op de kust. Vertrouw niemand die je altijd hebt kunnen vertrouwen” Nienke schrok en zei “gevaar? We hebben alles toch opgelost? Alles is terug in de tombe en Anchesenamon heeft de traan! Dat was de laatste stap die we moesten volbrengen om de vloek te laten rusten” Waarop Sarah vervolgde “Ik snap dat het raar klinkt, maar jouw zoektocht samen met de andere is nog niet afgelopen. Dit geheim is groter dan iedereen ooit heeft gedacht, ga opzoek naar het boek van Isis. Een van jouw vrienden zal wel weten waar dit boek is. Voltooi de raadsels in de boeken en vind de stukken papyrus in het huis. “ Nienke dacht na “maar Victor? Die laat ons nooit meer toe. Die was al te blij toen we met zijn alle weg gingen. Die zwaaide ons met een glimlach uit” zei Nienke terwijl ze de lachende Victor voor zich zag. “Ga naar het huis Nienke, los de raadsels opnieuw op. Maar pas op!” Zei Sarah. Daarna verdween ze!

Nienke schrok wakker en schreeuwde “SARAH!” Haar oma kwam rennend op haar oude benen de kamer inlopen en zei “Sarah? Die naam heb ik al een tijd niet gehoord. Was dat niet die verwarde vrouw uit dat verzorgingstehuis waar ik in zat? Gaat alles wel goed Nien?” “Gewoon een nacht-me-merrie” stotterde Nienke. Ze dacht nog even na en ging weer verder slapen.
De volgende ochtend ging om 9.00 de wekker en besloot Nienke om Amber te bellen. Ze moest tenslotte aan iemand vertellen dat haar nachtmerries terug waren. Ze zocht op haar iPhone het contactenprofiel van Amber op en drukte op bellen. De lijn ging 3 keer over tot Amber opnam en gelijk zei “Nien? Je gaat toch niet zeggen dat je niet meer kunt toch?” Nienke zei met spanning in haar stem “Amber, wat ik je nu ga vertellen klinkt heel ongeloofwaardig. Maar ik heb weer over Sarah gedroomd. Ze zei me dat het geheim nog niet afgelopen is en dat het geheim groter is dan ooit.” Het was even stil aan de lijn omdat Amber een passend antwoord moest vinden tot ze vervolgens met angst zei “Nien? Denk je niet dat het gewoon een oude nachtmerrie was?” Nienke dacht even na en zei “nee, dit was geen normale nachtmerrie. Dit was een nachtmerrie die ik 10 jaar geleden ook heel veel had gehad over Sarah. Het voelde, echt.” Waarop Amber vervolgde “ wat zei Sarah nog meer?” Nienke dacht even na en friste haar geheugen op en zei “we moeten opzoek naar het boek van Isis? Ze zei ook dat we terug moeten naar het huis anubis. En dat er papyrus stukken verborgen liggen in het huis.” Amber zei meteen zonder enig denken “OH! Dus het wordt weer zoals vroeger! Wat leuk!” “nou, zo leuk vind ik het niet. Het is leuk om jullie weer te zien, maar wie weet wat ons te wachten staat. We waren Noa al bijna kwijt vorige keer. Ik wil niemand kwijt raken.” Zei ze stotterend. Amber viel Nienke daarna gelijk in de reden “we kunnen dit niet aan het lot overlaten, Sarah komt met een reden je droom in! Ik vind dat we het moeten oplossen! En ik denk dat Fabian dat ook vind!” Nienke dacht aan de leuke momenten met Fabian. Dat ze in de bloemenweide met elkaar op een kleedje lagen. Amber verstoorde haar dagdroom “Nien? Ben je der nog? Ik vind dat we het moeten doen!” Nienke dacht na en zei “maar Victor dan? Die laat ons nooit meer naar binnen!” Amber was even stil en zei “laat dat maar aan mij over! Ik licht de andere in en dan zie ik je morgen bij het huis anubis.” Zonder dat Nienke iets kon zeggen hing Amber te telefoon op en zocht Nienke haar oma op om haar het verhaal te vertellen.

Na het vertellen van het verhaal ging Nienke naar boven om haar koffer in te pakken, ze moest tenslotte morgen al bij het huis anubis staan van Amber. Ze stopte de foto van haar oma als eerst in haar koffer, daarna haar knuffel konijn en haar kleding. Ze dacht na of ze het medaillon mee moest nemen. “Zou het van pas komen?” Vroeg ze hard op. Haar oma kwam dat moment de kamer binnen en zei met een lach “hoor je weer stemmen Nien?” Nienke keek haar oma met een sarcastisch boze blik aan en begon te lachen. Nienke moest nog zoveel regelen, ze moest haar werk vertellen dat ze van een afstand haar boeken zal doorsturen via de mail. Maar wat zou ze als reden moeten geven. Ze dacht na en kwam al snel met een oplossing. “Haar oma moet naar een verzorgingstehuis toe” dit was dan niet zo, maar dat was wel het geloofwaardigst zei Nienke tegen zichzelf. Ook moest ze haar adres weer veranderen naar het adres van het huis anubis. Dit verliep gelukkig vlot en de dag vloog om! Nienke at haar avondeten met zenuwen in haar maag op en ging zichzelf klaar maken om naar bed te gaan. Nienke was bang om in slaap te vallen. Ze dacht heel veel over Sarah. En over Fabian, dat ze hem morgen weer ziet na 10 jaar geen contact. Fabian was de enige waarmee Nienke geen contact had. Waarom wist ze niet. Ze durfde geen contact met Fabian te leggen omdat ze bang was te horen dat Fabian een ander meisje had. Nienke viel in slaap en de nacht ging vlot en snel over zonder dromen.

“NIEN, wakker worden anders kom je te laat” klonk het van onder aan de trap. Nienke trok haar kleding aan en ging met haar koffer naar beneden. Haar oma had een heel ontbijt klaar gezet voor Nienke. Nienke keek verwonderd en zei “oma, dit had toch helemaal niet gehoeven? Ik ga niet voor eeuwig weg! Haar oma keek haar lachend aan en zei “geniet er van, vanaf morgen moet je het zelf weer doen. Want ik denk niet meer dat Trudie in het huis anubis zit” Nienke dacht over Trudie, zij was misschien wel één van de aardigste mensen die ze ooit in haar leven had ontmoet. Trudie zorgde altijd voor een vers ontbijt, lunch en avondeten. “Is het al zo laat! Je mist je trein zo Nien! Je hebt nog maar 10 minuten” zei haar oma met een stressende stem. Nienke at haar boterham op en gaf haar oma een kus op de wang. “Red je het wel alleen?” Vroeg Nienke aan haar oma. Haar oma keek haar lachend aan en zei “dat hoop ik maar! Ik heb er de vertrouwen in!” Nienke keek haar oma lachend aan en vertrok naar het treinstation. Nienke zag bij aankomst van het treinstation een blond meisje staan die recht op haar af rende “NIENKE! Wat leuk je weer te zien!” Zei Amber. Amber had zoals gewoonlijk weer 8 koffers bij zich. Nienke keek haar vragend aan en vroeg “blijf je voor altijd in het huis anubis wonen?” Amber keek haar aan en zei met zenuwen in haar stem “ik wist dat ik wat vergeten was... ik ben vergeten te bellen” Nienke keek Amber boos aan en zei “wat nou als Victor ons niet binnen laat? Waar moeten we dan heen? We kunnen niet op straat gaan slapen.” Amber dacht even na en kwam met een oplossing “we gaan naar het huis, laat Victor ons binnen is dat mooi. Laat Victor ons niet binnen, boeken we gewoon een hotel! Mijn pappie heeft toch geld genoeg.” Amber is nog steeds niet veranderd dacht Nienke in haar hoofd. Ze vroeg zichzelf af of zij veranderd zou zijn.

Onderweg in de trein kreeg Nienke heel veel vragen van Amber hoe het de afgelopen 10 jaar is gegaan met haar. Want hier had ze aan de telefoon niet genoeg tijd voor omdat Amber foto’s moest laten schieten voor het nieuwste modeblad die de volgende dag al door heel Nederland en België heen werd verspreid. Na een half uur in de trein te zitten stapte Nienke en Amber de trein uit. De conducteur floot op zijn fluit en de trein vertrok verder naar het eindstation. Nienke zei met een brok in haar keel “zijn dat Fabian en Appie?” Nienke dacht weer na over Fabian. Hoe leuk ze het altijd hadden. Amber liep al verder en verstoorde Nienkes dagdroom alweer. “Nien, kom ze wachten op ons! We moeten gaan!” Zei Amber. Nienke aarzelde om stappen te zetten richting Fabian en Appie. Appie zag er nog altijd hetzelfde uit als toen ze hem voor het laatst gezien had, maar Fabian. Fabian zag er heel anders uit, zijn bril was weg en had nog wel de zelfde bos krullen als 10 jaar geleden. Die vond ze altijd het mooiste. Maar Fabian was in Nienkes ogen nu nog knapper dan 10 jaar geleden. “Fa-ab?” stotterde Nienke tegen Fabian. Fabian keek op en zei “hey! Wat lang geleden! Ik heb je gemist” Nienke kreeg enorm rode wangen en zei “ik heb je ook gemist” Appie kwam er zoals gewoonlijk met een grap doorheen en verpeste het moment van Fabian en Nienke. “Heb je mij niet gemist?” Zei Appie lachend. “Natuurlijk wel, Ap! Ik heb jou ook gemist” zei Nienke.

Ze vervolgde hun weg naar het huis anubis. Ze liepen langs de oude antiekwinkel van de oom van Fabian. Nienke vroeg zich af of zijn oom nog steeds werkte in het oude antiek winkeltje. “Hey Faab, werkt jouw oom nog steeds in dat winkeltje?” Stotterde ze. “Grappig dat je het vraagt, mijn oom is nu de eigenaar van het museum wat ooit van Zeno Terpstra was geweest” Nienke stopte en schrok, ze zag de flashback van Zeno. Zeno was een oudere man die ook opzoek was naar de traan van Isis. Nadat Zeno overleden was was het gelukkig een stuk rustiger met de kapers op de kust. “Nien? Gaat het wel?” Zei Fabian vragend aan Nienke. Nienke schrok en zei “ja! Het gaat, ik dacht even aan Zeno. Maar wat leuk dat je oom het museum heeft overgenomen! We moeten snel maar eens kijken!” Fabian aarzelde en zei “goed plan! Lijkt me een leuke verrassing. Hij weet tenslotte nog niet dat ik in de buurt ben.”

Voor het huis stonden Jeroen, Noa en Patricia al te wachten op de andere. “Hehe, daar zijn ze! 3 uur is wel 3 uur eh!” Zei Patricia kattig. Patricia had nog steeds haar rode haar, en Noa nog steeds haar zwarte mooie lange haren. Maar Jeroen? Jeroen zag er een stuk anders uit. Hij had een bril op en zijn haar zat nog steeds het zelfde als toen hij het altijd 10 jaar geleden droeg.
Nienke bedankte iedereen om te komen. Het was tenslotte zo kortdag om met elkaar gezamenlijk voor het huis te verzamelen. Nienke zette een stap richting de deur en belde aan. Een vrouw met grijs haar deed de deur open en keek haar verbaasd aan. “NIENKE? AMBER? FABIAN? JEROEN? APPIE? NOA?” Zei de vrouw verbaasd. “TRUDIE!” Zeiden ze allemaal. Trudie was zo blij om de club van de oude wilg weer te zien. Ze vroeg zich af wat iedereen met koffers voor het huis deed “wat doen jullie hier met die koffers? Komen jullie weer hier wonen?” Zei ze lachend. “Geen denken aan!” Klonk het van boven vandaan. Iedereen stapte het huis in en zag Victor met zijn armen over elkaar staan. “Maar victor?” Zei Amber. “Niks ja maar Victor” viel Victor Amber in de reden. “Jullie zijn geen bewoners meer. Dat kan niet zomaar” Nienke viel Victor in de reden en zei “Victor, het is belangrijk. We kunnen je momenteel nog niks uitleggen, maar het is van levensbelang” Victor dacht na en zei “goed! Maar jullie richten zelf de kamers in! En onthoud, na 10 uur wil ik een speld kunnen horen vallen.” Iedereen lachte en Victor keek ze aan zei “ik meen het!” Victor was nog steeds het zelfde, hij hield van properheid en punctualiteit. Het moest na 10 uur ‘s avonds altijd stil zijn. Nienke bedankte Victor en iedereen ging zijn spullen op hun kamers zetten. Amber rende naar boven en zei “ik ga bij Nienke op de kamer! Net zoals vroeger!” Patricia keek Noa aan en vroeg “zullen wij met elkaar op de kamer?” Noa aarzelde geen moment en zei “ja! Gezellig! Ze vervolgde hun weg naar de kamers en pakte de spullen uit. Na het uitpakken ging iedereen naar beneden om te kijken of Trudie wat lekkers had gemaakt. Het was tenslotte al 7 uur in de avond. De buik van iedereen rammelde van de honger. Trudie kwam de kamer binnen met een grote zilveren schaal. Ze haalde de deksel van de schaal af en iedereen keek verwonderd en zei “PANNENKOEKEN!” Het was voor Nienke al lang geleden dat ze pannenkoeken had gegeten samen met haar oma. Misschien was het 2 jaar geleden of misschien zelfs 3! Na het eten besloten Nienke om te vragen of ze even wilde wachten. Ze moest namelijk iets belangrijk vertellen. “Nou, jullie denken vast dat we hier zijn om de club te beëindigden? Dit is niet het geval. Gisterennacht heb ik Sarah weer in mijn droom gezien. Ze vertelde me dat het mysterie nog steeds niet voorbij is en dat we opzoek moeten naar het boek van Isis.” Begon Nienke. “Het boek van Isis? Vroeg Fabian. “Die is nooit gevonden volgens de Egyptische geschiedenis” vulde Fabian zichzelf aan. Victor stond ze als gewoonlijk af te luisteren en schrok toen hij het boek van Isis als onderwerp hoorde. Dit was namelijk de laatste stap om zijn weg naar het levenselixer te voltooien. Hij rende naar boven en praatte tegen zijn opgezette raaf Corvuz. “Corvuz, ik denk dat ik mijn weg naar het levenselixer kan voortzetten. Het addergebroed praat over het boek van Isis. Je weet wat dat betekend” Na het gesprek ging iedereen naar boven en ieder ging zijn eigen kamer in. Amber opende de deur en krijste heel hard “AAAAAAH”

Reacties (1)

  • Lorem

    Ik had niet verwacht dat ik na zolang uberhaupt een verhaal zou lezen over het huis Anubis.
    Moet wel zeggen, zoveel woorden lezen is best pittig, maar het was wel leuk. c:

    1 jaar geleden
    • Sibunafan

      Ben blij dat je het leuk vond ^^

      1 jaar geleden
    • Lorem

      You are welcome! c:

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen