. . .


Juice was ervan overtuigd dat hij in een ziekenhuisbed lag, zoveel pijn voelde hij. Hij moest wel een flinke aanrijding hebben gehad, hij kon niet één lichaamsdeel bedenken dat niet pijn deed. Er waren echter geen piepjes te horen die je in een ziekenhuis zou verwachten, hij hoorde in de verte wel geluiden maar niet dichtbij. Hij probeerde zijn ogen te open. Zijn oogleden voelden loodzwaar, en hij vermoedde dat ze gezwollen waren.
      De ruimte was schemerig, hij zag niet veel. Schaduwen, schimmen.
      Andere zintuigen waren ook niet heel erg behulpzaam, hij dacht een mix van sigaretten, leer en geronnen bloed te ruiken maar hij kreeg maar moeilijk lucht door zijn neus, alsof hij verkouden was. Grote kans dus dat hij het zich gewoon inbeeldde.
      Hij probeerde zich iets op te richten. Zijn ribben protesteerden luid en een kreun ontvluchtte zijn lippen. Vlug liet hij zich weer zakken.
      Naast hem bewoog iets. Of iemand – waarschijnlijk.
      Man – waar was hij? Ondanks dat hij zo weinig had gezien, had hij wel door dat hij niet in zijn appartement was, en ook niet in zijn clubhuiskamer. Had hij gisteren dan zo veel gedronken? Dat verklaarde zijn hoofdpijn en de misselijkheid. Misschien was hij wel van een dak geflikkerd. Al lag er iemand naast hem. Was het het gevolg van hele ruige seks? Kon hij zich ook moeilijk voorstellen. Ten eerste was hij niet zo’n fan van elkaar pijnigen – laat staan in zulke mate dat hij zich amper kon bewegen. En los daarvan had hij al maanden geen seks gehad. Raine en hij…
      Raine!
      Het was alsof die naam een password was waarna zijn herinneringen weer zijn hoofd binnenstormden. Raines vader was vermist en hij had Juice gevraagd om zijn nichtje op te halen. Dat had Juice gedaan, toen was hij alleen overmeesterd door een Mayan, naar het clubhuis gesleurd. Zijn polsen schrijnden toen hij zich weer vastgebonden op de stoel zag.
      Een honkbalknuppel – ze hadden hem met een honkbalknuppel toegetakeld. Raine was naar binnen gerend, was woest geworden, had hem losgemaakt, had hem naar zijn kamer gebracht.
      Ja – dat was waar hij moest zijn. In de clubkamer van zijn vriend.
      Vaag herinnerde hij zich dat de man hem in zijn bed had gelegd voordat hij was weggegaan om zijn broeders uit te leggen waarom hij zijn nichtje door een Son had laten ophalen.
      Ik wil met je trouwen.
      Dat had hij gisteren ook gedacht.
      Of had hij dat ook gezegd?
      Een nieuw soort paniek gonsde door hem heen. Nee – dat had hij toch niet echt tegen Raine gezegd? Zo lang waren ze nog niet samen – ze hadden nog niet eens seks gehad! Raine wist waarschijnlijk niet hoe hard hij weg moest rennen als hij hoorde dat Juice met hem wilde trouwen. Nu al.
      Met moeite deed hij zijn ogen opnieuw open. Voorzichtig raakte hij zijn gezicht aan. Alles was gezwollen, van zijn kaken tot zijn oogleden. Geen wonder dat hij amper wat zag. Hij kreunde toen hij iets meer op zijn zij leunde zodat hij het bed naast zich kon aftasten. Ja… Daar lag hij. Warme huid gloeide tegen zijn vingertoppen. Juice liet zijn vingers strelend heen en weer bewegen, al gauw kwam het lichaam in beweging.
      ‘Juice?’ klonk het schor.
      Door spleetjes van ogen keek Juice op. Raines gezicht was plotseling vlak bij het zijne, zijn ademhaling streek langs zijn geschonden huid.
      ‘Gaat het? Heb je veel pijn?’
      ‘Ja,’ kreunde hij. ‘Elke fucking bot doet pijn man.’
      ‘Denk je dat er iets gebroken is?’ Raine liet hem stap voor stap al zijn lichaamsdelen buigen totdat ze samen tot de conclusie kwamen dat er waarschijnlijk niets gebroken was.
      Hij klemde zijn kaken op elkaar terwijl hij rechtop ging zitten. Bezorgd liet hij nu ook zijn blik over Raine glijden. Na hoe ruw ze hem behandeld hadden, had hij verwacht dat zijn vriend er ook wel flink van langs zou krijgen. Gelukkig was hij ongedeerd.
      ‘Hoe moet het nu?’ Hij leunde met zijn rug tegen de muur. Zijn ribben zeurden, elke ademhaling was een foltering. Waarschijnlijk was hij binnen een uur uitgeput door de pijn. ‘Laten ze me gaan?’
      ‘Ik heb op een wapenstilstand aangedrongen,’ zei Raine. ‘Vanmiddag spreken we met drie Sons. Hopelijk kunnen we met elkaar mijn vader vinden. En die verdwenen moeder van jouw broeder.’
      Juice tastte naar Raines hand en nam die in de zijne, zelfs al deden zijn knokkels zeer. Hij was er trots op dat zijn vriend dat had kunnen regelen, waarschijnlijk was het niet makkelijk geweest nadat hun geheim op zo’n ongelukkige manier aan het licht was gekomen.
      Raine tilde zijn hand op en drukte er een kus op, daarna legde hij hem terug op het matras. ‘Ik ga wat eten voor je halen.’
      De jongen gleed van het matras af. Juice zakte terug tegen de kussens die Raine tegen de muur had gezet en wachtte op zijn terugkeer.
      Raine kwam terug met een glas jus d’orange en brood dat zo fijn was gesneden dat hij er ook Sasha mee had kunnen voeren. Juice was hem er dankbaar voor, net als al zijn gewrichten deden ook zijn kaken zeer en zou hij toch maar kleine hapjes kunnen eten.
      Eten was niet prettig, toch bewoog hij zijn kaken voorzichtig en negeerde de pijn bij het slikken. Waarschijnlijk had hij gisteren een uur lang geschreeuwd, het was niet zo vreemd dat zijn keel niet veel kon hebben.
      ‘Hoe reageerden ze?’ vroeg hij zacht.
      Raines blik gleed naar beneden en hij staarde naar de sprei. ‘Er zijn niet zo veel woorden gevallen, maar de blik in hun ogen…’ Hij zuchtte. ‘Ik denk niet dat ze het ooit zullen begrijpen. Diana – Marcus’ Old Lady – zei dat haar man het moeilijk zou vinden om te accepteren, maar dat hij uiteindelijk toch zou willen dat ik gelukkig ben.’
      Juice knikte langzaam. Betekende dit dat ze hun clubs zouden gaan verlaten? Misschien hadden ze wel geen andere keuze. Hij wilde daar echter niet over praten – niet nu. In stilte at hij verder. Toen hij na een tijdje Raines blik ving, probeerde hij geruststellend te glimlachen. Het ging wel. Hij overleefde dit wel. Ze kwamen hier samen wel doorheen.
      Hij dacht weer even terug aan de woorden die net door zijn hoofd hadden gespookt en boog zijn hoofd in schaamte. Zou Raine er een opmerking over hebben gemaakt als hij die woorden echt hardop had uitgesproken? Of deed hij maar alsof hij het nooit gehoord had? Hoe kwam hij er dan achter of hij zijn vriend echt zoiets belachelijks had gezegd?
      Toen hij zijn bord had leeggegeten, pakte Raine het van zijn schoot en zette het op het nachtkastje. ‘Laten we gaan douchen,’ zei hij. ‘Je kunt wel wat warme stralen gebruiken, en hier en daar zitten nog resten bloed.’
      ‘Ik had me onze eerste douche samen wel wat romantischer ingebeeld,’ bromde Juice. ‘Niet met zo’n gemangeld lijf.’
      Raine grinnikte. ‘Ik vind je toch wel een lekker jong.’ Hij kwam overeind, klonk weer iets lichter dan hij tot nu toe had gedaan, en gaf Juice een knipoog. ‘Kom op. Ik zal zorgen dat je geen romantiek tekortkomt.’

De romantiek bestond uit elkaar met heel veel voorzichtigheid uitkleden – nou ja, Juice uitkleden. Met een tederheid waar Juice het warm van kreeg, veegde zijn vriend voorzichtig het aangekoekte bloed weg terwijl de warme stralen met gematigde kracht op hem neer vielen. Hoewel hij zijn vriend slechts één keer eerder naakt had gezien en hij toen onder de indruk was geweest van zijn lichaam, merkte hij dat hij nu vooral naar zijn gezicht keek, naar de geconcentreerde frons in zijn voorhoofd en zijn bezorgde ogen.
      Raine moest hem voelen staren, want hij sloeg zijn ogen weer op nadat hij voorzichtig de washand langs Juice bovenlijf had laten glijden. ‘Wat?’
      ‘Je bent lief.’
      De woorden floepten eruit voordat hij er erg in had en hij voelde zijn wangen vlammen. Even hoopte hij dat de beurse plekken dat wel konden verbloemen, maar Raines grijns overtuigde hem van het tegendeel. ‘Ik doe mijn best. Een goede echtgenoot zou toch op zijn minst een beetje lief moeten zijn.’ Zijn bruine ogen twinkelden plagerig.
      Juice’ ademhaling haperde in zijn keel en hij staarde zijn vriend onthutst aan. ‘W-wat? Echtgenoot?’ stamelde hij.
      Raine grinnikte terwijl hij stapje dichter bij Juice zette. Hij plaatste zijn handen vlak boven zijn heupen. Hij kon zich geen betere remedie voor de pijn bedenken dan Raines aanraking. De waterstraal spatte nu op zijn schouder en liet de tentakels op zijn borst glanzen.
      ‘Dat zei je gisteren voor je in slaap viel. Dat je met me wilde trouwen.’
      Juice wist niet waar hij moest kijken. ‘Dat – dat had ik niet hardop willen zeggen.’
      Raine lachte zachtjes terwijl hij zijn handen naar Juice’s rug liet glijden. Ze daalden af naar zijn billen, waarna de jongen hem dicht tegen zijn middel trok. Juice dacht dat hij zou gaan flauwvallen. Niet van de pijn, deze keer.
      Heel zachtjes raakten Raines lippen die van hem. Juice hief zijn hand, streelde de zijkant van zijn gezicht. Zodra ze hun gezichten weer een beetje hadden teruggetrokken, streek hij met zijn duim langs Raines grijns.
      ‘Jij kijkt niet alsof je heel erg geschrokken bent van die woorden,’ merkte hij op.
      Raines handen maakten een knedende beweging en ook Juice’ handen gleden nu naar Raines stevige achterwerk.
      ‘Ik ben onbevreesd,’ zei Raine met een knipoog. ‘Als je mij wilt wegkrijgen moet je wel met wat beters komen.’
      Opluchting stroomde zijn borst binnen, al zaten er nog steeds nerveuze kriebels in zijn buik.
      ‘Betekent dat dat je ook al wil trouwen?’
      Raine liet zijn handen weer langs Juice’ heupen glijden en verder omhoog tot hij zijn achterhoofd omvatte en hem recht aankeek.
      ‘Misschien.’ Weer die twinkeling die Juice de adem afsneed. ‘Je kunt vast wel een romantischer aanzoek bedenken – en dan graag eentje waarbij je op het moment suprême niet in slaap valt.’
      Juice bloosde. Hij boog zijn hoofd iets, liet zijn voorhoofd tegen dat van Raine rusten. Het voelde alsof Raines woorden hem vanbinnen uit heelden. Met beide handen hield hij Raines gezicht vast.’
      ‘Ik hou van je. Ik hou zo immens veel van je,’ fluisterde hij terwijl hij hem recht aankeek.
      Raine gaf hem een kus voordat hij hem weer aankeek. Zijn ogen schitterden toen hij glimlachte. ‘Ik hou meer van jou.’
      ‘Onmogelijk.’
      Een grijns spande om zijn lippen. ‘Dat is pas onmogelijk.’

Nadat Raine hem had droog gedept en hem in een joggingbroek en shirt had geholpen, waren ze weer op bed gaan liggen. Op zachte toon had Raine hem verteld over Santo Padre terwijl hij tijdens het praten langzaam Juice’ hanenkam streelde. Een paar keer doezelde hij weg, maar steeds wanneer hij weer wakker werd lag Raine nog steeds naast hem.
      Even voorbij het middaguur zei Raine dat ze zo naar de ontmoetingsplaats wilden vertrekken. ‘Denk je dat het aankan om mee te gaan?’ vroeg Raine. ‘Ik vind het moeilijk om in te schatten hoe je broeders zullen reageren als je er niet bent. We kunnen met de auto gaan.’
      ‘Ja, dat lukt wel. Zeker als je nog een pijnstillercocktail voor me hebt.’
      Hij kon moeilijk in het clubhuis van de Mayans blijven. Zolang Raine bij hem was voelde hij zich veilig, maar als hij alleen achterbleef? Not so much.
      Raine gleed van het bed af en begon zijn sokken om zijn voeten te trekken. Zodra Juice zich gedraaid had, deed hij ook zijn schoenen aan. Het zicht ervan vulde hem met warmte. Natuurlijk wist hij al lang hoe lief zijn vriend was, maar hij was wel heel zorgzaam en het maakte zijn liefde voor deze man alleen maar groter.
      Hij kon zich niet voorstellen dat hij ooit van iemand anders dan deze man zou houden.
      ‘Ben je zenuwachtig?’ vroeg Raine toen hij hem omhoog geholpen had.
      ‘Niet close to panic attack-zenuwachtig maar ik heb me wel eens meer op mijn gemak gevoeld.’
      ‘Ik ook.’ Raine zuchtte. Hij trok zijn motorjack aan. ‘Maar we slaan ons er wel doorheen.’ Hij gaf hem een knipoog en ging de deur uit.
      Juice volgde hem zo snel als hij kon. Tot nu toe had hij alleen een paar stapjes gezet, hij had echt nog wel flinke pijn. Door een gang liepen ze naar een klapdeur. Daarachter klonken stemmen en gelach – en muziek.
      Als het niet zo verrekte veel pijn deed, zou hij diep adem hebben gehaald.
      ‘Nou daar gaan we dan,’ mompelde Raine vlak voor ze de deur bereikten.
      De twee jongens keken elkaar aan. Raine zocht naar zijn hand en Juice vlocht zijn vingers langs die van zijn vriend. Toen stapten ze het clubhuis binnen.
      Het werd gelijk muisstil, iedereen draaide zich naar hen toe.
      Juice kneep in Raines hand. Hij wist niet waar hij moest kijken, hij voelde overal brandende blikken. Hij kon zich niet herinneren zich ooit ergens zo onwelkom te hebben gevoeld. Van zijn trots als Son was niets over en hij kon zich maar moeilijk voorstellen dat deze mannen net zo veel voor Raine betekenden als Juice’ eigen broeders voor hem.
      Het liet hem geen illusies; zijn eigen broeders zouden net zo reageren.
      Ongemakkelijk schraapte Juice zijn keel. ‘Hoi.’
      Niemand antwoordde. Zijn vingers verkrampten om die van Raine heen. Het voelde alsof hij een misdadiger op weg naar de strop was en iedereen hem wilde zien bungelen.
      Zijn blik viel op Alvarez, die zijn barkruk achteruit geschoven had en zich naar hem toe draaide.
      Voor Juice iets kon zeggen, voelde hij iets kouds tegen zijn achterhoofd, gevolgd door een klik. De veiligheidspal van een pistool. Verstijfd bleef hij stilstaan.
      ‘We gaan die jongen toch niet zomaar teruggeven?’ klonk een grimmige stem achter hem. ‘Hij blijft onze gijzelaar. Ik wil de moordenaar van mijn zoon in ruil voor hem.’

Reacties (2)

  • Poppy

    Super spannend snel verder

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Voor Juice iets kon zeggen, voelde hij iets kouds tegen zijn achterhoofd, gevolgd door een klik.

    Oh, gezellig. Komt helemaal goed, dit.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen