Foto bij Scar 184

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'We balanceren nu echt op de maximale dosis van sedatieven die ik haar toe kan dienen voordat het schadelijk wordt, dus ze is nu half buiten bewustzijn en waarschijnlijk aan het trippen. Het duurt waarschijnlijk niet al te lang voordat ze weer wat helderder wordt, maar we zullen toch wel eventjes moeten wachten,' antwoordt hij, en er ontstaat weer een sluwe grijns op zijn gezicht. 'En wat er zo gaat gebeuren, wil ze voor geen goud missen, denk ik zo.'

'Ik voel me niet zo goed,' hoor ik Paige na een tijdje uitbrengen.
Ik staar doodsbang naar haar, alsof ze elk moment op kan houden met ademen. Ik heb wel eens een keer een junkie dood zien gaan aan een overdosis, en dit ziet er echt niet precies hetzelfde uit, maar toch verkilt de manier waarop ze op de grond ligt me tot op het bot. Wanneer ik zie dat ze zachtjes begint te rillen alsof haar lichaam in een soort shock gaat, trek ik het niet meer.
Ik wil vragen wat er met haar aan de hand is, of Jack waarschuwen dat het niet goed met haar gaat, maar er komt alleen maar een gepijnigd, pieperig geluidje uit mijn keel, gedreven door een onmenselijke golf bezorgdheid. Jack kijkt op van zijn laptop, eerst naar mij, en dan naar Paige. Hij fronst, loopt naar haar toe, en bestudeert haar eventjes.
'Wat is er mis met haar?' weet ik uit te brengen.
Hij haalt zijn schouders op.
'Haar lichaam reageert er gewoon wat heftiger op dan de meeste. Dat was me eerder ook al opgevallen. Het komt wel goed. Ze is gewoon eventjes helemaal van de kaart,' legt hij uit. 'Ik kan haar de komende dag ook niet meer geven dan dit.'
Ik test de handboeien weer en klem mijn kaken op elkaar wanneer dat echt heel veel pijn doet.
'Maak me alsjeblieft los. Heel even maar,' smeek ik, met tranen in mijn ogen. 'Laat me heel eventjes naar haar toe gaan, gewoon om te controleren dat ze oké is. Alsjeblieft.'
Hij schudt zijn hoofd.
'Doe niet zo gevoelig, man. Dit is niet de ergste staat waarin je haar zult zien,’ zegt hij, en de waarheid daarvan verkilt me tot op het bot.
Ik weet niet hoe lang het duurt, maar uiteindelijk fladderen haar ogen weer open, ook al blijft ze beven alsof ze elk moment in een ijsblokje kan veranderen.
Ze fronst en houdt haar hand voor haar gezicht om haar ogen af te schermen van het felle licht. Haar schouders schokken een beetje, alsof ze eigenlijk moet huilen, maar daar de kracht niet voor heeft.
‘Nathan, ik voel me niet zo lekker,’ weet ze zachtjes snikkend uit te brengen.
Ik wil al iets terugzeggen - wat dan ook - maar Jack werpt me een boze blik toe ten teken dat dat niet de bedoeling is. Ik bijt op mijn tong om de woorden binnen te houden.
Het gebrek aan reactie alarmeert Paige en ze kijkt verbaasd op. Eerst ziet ze mij, vastgeketend en in paniek, en ze verbleekt. Ik zie verwarring in haar blik, en ik realiseer me dat ze niet helemaal goed meer begrijpt wat er aan de hand is. Maar dan ziet ze Jack, en komt alles weer terug.
‘Ah, herinner je het je weer?’ vraagt Jack nonchalant.
Paige antwoordt niet, maar het is duidelijk dat ze wel weer helder genoeg is om de situatie te begrijpen. Ze werkt zichzelf een stukje overeind en gaat met haar rug tegen de muur zitten. Vermoeid laat ze haar hoofd tegen de wand rusten.
'Oké, nu iedereen weer wakker en semi-helder is, is het tijd dat ik jullie iets uit ga leggen. Ik weet dat het altijd slecht nieuws is als de "slechterik" zijn plan uitlegt, maar het moet even, want jullie moeten weten wat jullie rol is. Duidelijk?' legt hij uit. We zeggen niets, want wat valt hierop te zeggen? We wachten maar gewoon tot hij verdergaat. 'Zoals jullie volgens mij wel weten, ben ik auteur. Misdaadauteur, om precies te zijn. En ik heb genoeg prijzen gewonnen om te zeggen dat ik verdomd goed ben in wat ik doe.'
Nog altijd blijven Paige en ik stil. Hij lijkt er bijna verbaasd door te zijn, alsof hij verwacht had dat we luid juichend en klappend zouden smeken om meer.
'Veruit de meeste andere misdaadschrijvers zijn echt wanhopig waardeloos. Gewoon echt heel triest,' gaat hij dan minachtend verder. Hij kijkt alsof er iets heel erg stinkt. 'En dat komt omdat ze het niet weten. Ze weten helemaal niets. Ze schrijven over angst en pijn en de dood terwijl ze daar niets van weten. Ze zijn zo onwetend. Bijna schattig. Maar het is waardeloos. Wat ze schrijven is ook waardeloos. Maar ik... ik weet waar ik het over heb.'
Er vormt zich een afschuwelijk idee in mijn achterhoofd, maar ik houd mezelf voor dat het niet waar kan zijn. Zelfs hij is niet zo gestoord.
'Wil je weten wat mijn schrijfproces is, Paige? Ik krijg een idee. Ik werk het idee uit. Sommige scènes kan ik zelfs al van tevoren schrijven. Maar dat is niet genoeg. Natuurlijk is het niet genoeg. Het is te oppervlakkig. Dus ik kies iemand uit. Iemand die ik interessant vind, iemand die me kan geven wat ik wil. En dan ontvoer ik hen. Ik speel dingen uit. Ik doe ze de dingen aan die de karakters in het boek ook aangedaan zullen worden, meestal. Zo weet ik hoe een mens erop zou reageren, hoe hun angst eruitziet als je bepaalde dingen doet of zegt. En dan vermoord ik ze, en schrijf ik het boek.'
Oh God, zo gestoord is hij wel.
Ik zie dat Paige weer begint te trillen, deze keer van pure angst en afkeer. Haar hele lijf lijkt het te begeven. Ik zie dat ze kort naar me kijkt, bang om te lang oogcontact te maken, en ik vraag me af of hoe paniekerig ik er zelf uitzie. Er stromen tranen uit haar ogen. Ze huilt.
'Je gaat Nathan vermoorden voor een boek,' snikt ze dan, alsof ze zichzelf vergeten is. Ik heb nog nooit zoveel wanhoop en afschuw in haar stem gehoord, en ze houdt maar niet op met beven. Dan kermt ze: 'Kaiden... Je hebt... Oh God. Welk boek?'
Er kruipt een glimlachje op zijn gezicht.
'Midzomernacht,' antwoordt hij dan.
Het is de titel van zijn meest recente boek. Paige en ik hebben die allebei gelezen - net zoals de meeste van zijn andere boeken - voordat we erachter kwamen dat hij degene was die haar al die dingen aan had gedaan. En er staan een paar hele afschuwelijke dingen in.
Er gaat een schok door Paige heen, en ze moet bijna kokhalzen. Ik probeer me in te beelden hoe het zou zijn om er nu achter te komen dat Blueberry dit allemaal overkomen was, maar de gedachte alleen al is te afschuwelijk om aan te denken. Kaiden en Paige hadden de afgelopen jaren niet dezelfde band als Blueberry en ik haar hele leven gehad hebben, maar voor zover ik het begrepen heb waren ze voordat ze Rusland verliet wel heel erg close. Dit moet afgrijselijk voor haar zijn.
Ineens komt er een afschuwelijke misselijkheid in me opborrelen en ik vraag met bevende stem: 'En tien jaar geleden? Welk boek gaat over Paige?'
Er glijdt een schaduw over zijn gezicht.
'Niet één. Het was de bedoeling dat Sterrennacht over haar zou gaan, maar ze gaf me niet wat ik nodig had,' antwoordt hij, waarna hij zich tot Paige wendt. 'Alles ging zo goed. Ik had nog nooit iemand ontmoet die me beter materiaal had gegeven dan jij. Het was fucking fantastisch. Maar toen... toen begon je me ineens te smeken om je gewoon te vermoorden, om er alsjeblieft een einde aan te maken.' Hij fronst ontevreden. 'Dat was zo'n turn-off. Ik begreep het gewoon niet. Het ging volledig in tegen al het gedrag dat je de dagen ervoor had vertoont. Ik... Ik kon je niet ontrafelen. Je was gewoon een tiener uit Marseille. Het was zo irritant dat je smeekte om de dood terwijl je er nooit mee te maken had gehad. Zo zwak. Ik was bijna gewoon teleurgesteld in je. Ik bedoel: hoe durfde je te spreken over iets waar je niets van wist? Ik begreep je gewoon niet. Ik kon er echt helemaal niets mee. Het was zo frustrerend. Zo ontzettend frustrerend. Dus ik liet je maar gewoon gaan. Ik vermoord mensen wanneer ik klaar met ze ben, en ik was niet klaar met je. Je zou toch niet geloofd worden, dus ik liet je maar gewoon gaan, zodat je je verder kon zien ontwikkelen. Ik wilde kijken wat er van je zou worden. Ik kon niets vinden over je achtergrond, tot het moment dat ik de link legde tussen jou en Kaiden Ivanovic. Daarna was het een eitje. En nu begrijp ik het. Er zijn maar weinig mensen op aarde die beter weten wat de dood inhoud dan jij. Je wist precies waar je om vroeg. Je wist precies waar je het over had. Je was niet onwetend of zwak, je was verdomme geniaal.'
Paige kijkt hem verafschuwd aan, niet in staat om iets uit te brengen. Wat valt hier over te zeggen?
'Ik moet toegeven dat ik het heel opwindend vond,' geeft hij dan toe. 'Ons kleine geheimpje. Ik heb je in de gaten gehouden. Af en toe heb ik opgezocht waar je was, of hoe het met je ging. Ik weet nog het moment dat ik erachter kwam dat je in het ziekenhuis lag na die zelfmoordpoging. Eerst schrok ik, want je mocht nog niet dood. Ik was immers nog niet klaar met je. Maar daarna vond ik het zo geweldig. Ik bedoel... ik had dat gedaan. Het besef dat ik je nog dusdanig erg achtervolgde was zo... zo spannend.'
Ik krimp lichtjes ineen. Een tijdje voordat Paige bij het politiebureau kwam werken, heeft ze in een opwelling geprobeerd om een eind aan haar leven te maken. Daar heeft ze me al wel eens over verteld. Het is alleen zo afschuwelijk om er weer aan te moeten denken.
Jack helpt haar overeind en neemt haar hoofd in zijn handen. Met zijn duimen veegt hij de tranen weg.
‘Je hebt je al die jaren zo sterk gehouden, schatje. Ik ben zo, zó trots op je.’
Hij geeft een kus op haar voorhoofd en ze snikt zachtjes, schudt haar hoofd.
'Laat Nathan gaan, alsjeblieft,' jammert ze, tevergeefs.
Jack schudt zijn hoofd.
'Nee,' zegt hij, bijna lachend. 'Oh, nee. Paige, dit hier wordt mijn meesterwerk. Dit is het geweldigste experiment ooit. Dit is de beste kans die ik ooit zal krijgen om te zien hoe twee mensen in een relatie op zulke dingen reageren. Ik ga jou pijn doen, en dan kan ik noteren hoe hij erop reageert. Ik ga hem pijn doen, en dan kan ik jouw reactie monitoren. Dit is liefde, schatje. En het wordt geweldig. Zo prachtig.'
'Dit is gestoord,' sist ze misselijk.
'Nee, dit is kunst,' verbetert hij haar. 'En ik ga ermee wegkomen. Jullie vrienden zullen om jullie rouwen. Benjamin zal huilen. En Johanna zal huilen, op de momenten dat ze het zich herinnert. Marco en Hailey zullen huilen, zwembaden vol. Maar ik ga ermee wegkomen. En weet je waarom? Omdat die lieve Marco daar hoogstpersoonlijk voor zal gaan zorgen.'
Paige verbleekt. 'W-Wat?'
Even voel ik me meer dan verraden. Mijn hele wereld stort in. Maar dan begrijp ik waar hij op doelt.
'Marco zal denken dat het jouw vader is,' zeg ik, nog voor ik doorheb dat ik het hardop zeg. 'Dus hij zal geen onderzoek beginnen.'
Paiges ogen vallen verslagen dicht wanneer ook zij realiseert wat er aan de hand is. Marco zal inderdaad denken dat haar familie hier achter zit, en hij weet dat dat heel gevaarlijk is. Een onderzoek zal alleen leiden naar ontelbaar veel doden, en waarschijnlijk zou Haileys leven bedreigd worden, gewoon om hem stil te houden. Er is een hele goede reden waarom Paiges familie nog nooit gepakt is.
'Om Sterrennacht toch nog te kunnen schrijven, heb ik een nieuw meisje moeten ontvoeren, nadat ik jou liet gaan. Ze kwam uit Groot-Brittannië. Ze was zelfs nog jonger dan jij. Zestien, volgens mij. Echt zo'n gevoelig meisje, was dat,' zegt hij, en Paiges gezicht betrekt. 'Ze was zo bang voor bloed. Ook voor dat van haarzelf. Echt heel lief, was ze. Zo jong, nog. Ik vond het bijna zielig, om haar te moeten vermoorden. En dat alles omdat jij mij niet had gegeven wat ik nodig had. Paige, Paige Bourgeoiselle, hoe kon je?'
Paige draait haar hoofd weg, met schokkende schouders. Hij kijkt haar aan alsof hij helemaal in haar op gaat, en zijn vingertoppen vangen één van haar tranen weg.
'Je bent weer aan het huilen, schatje. Ik heb toch gezegd dat je daarmee op moet houden?' herinnert hij haar bijna vriendelijk. 'Je weet toch wat dat met me doet?'
Bijna plotseling, maar niet geheel onverwacht, duwt hij haar met haar rug tegen de muur en begint haar in haar hals te kussen. Terwijl zijn mond over haar huid glijdt, ontsnappen een paar misselijke snikken uit haar lichaam en ze schudt haar hoofd. Haar hand duwt tegen zijn borst in een poging hem weg te duwen, maar de drugs die hij haar gegeven heeft maken haar te zwak om echt effect te hebben.
‘Blijf van haar af,’ weet ik tussen opeengeklemde kaken te sissen. Ik wil gillen. Ik wil schreeuwen en vloeken en ik wil hem uitschelden, maar door alle woede verkramp ik alleen maar.
Hij reageert niet. Misschien hoort hij me niet eens. Het ziet eruit alsof hij zo op is gegaan in wat hij haar aandoet dat niets meer bij hem binnenkomt. Hij gaat haast koortsachtig te werk. Wanneer zijn hand onder haar shirt glijdt en langzaam een weg omhoog vindt, begint ze te snikken. De tranen rollen over haar wangen en ze probeert hem weer van zich af te duwen.
‘Hou op,’ jammert ze, wat hem alleen maar op lijkt te winden.
Ik ben inmiddels zo wild aan de boeien aan het trekken dat het me niet zou verbazen als mijn polsen bloeden, maar ik ben te verdoofd om de pijn te voelen.
‘Laat haar godverdomme met rust!’ schreeuw ik, zo hard dat het door de waas die in zijn hoofd hangt dringt. Mijn hart klopt in mijn keel en mijn ademhaling voelt ongecontroleerd. Ik voel me mezelf niet meer.
Hij grijpt Paige bij haar haren vast, vlakbij haar hoofdhuid, en trekt naar de andere kant van de kamer, waar ik vastgeketend zit. Ze piept en grijpt naar zijn handen, maar hij laat niet los. Hij duwt haar naast de plek waar ik zit tegen de muur aan, met haar wang tegen het koude steen. Ze is zo dichtbij dat ik de warmte die van haar afstraalt bijna kan voelen, maar ik kan haar net niet aanraken. Ik kan haar gesnik en piepende ademhaling horen en ik heb haar nog nooit zo graag in mijn armen willen houden. Onze blikken vinden elkaar en mijn borstkas lijkt te klein voor mijn hart.
‘Paige, ik-‘ begin ik, maar Jack onderbreekt me.
‘Je wilt dat ik haar met rust laat? Denk je oprecht dat ik dat zal doen?’ Hij lacht schamper. ‘Weet je wat ik ga doen? Ik ga haar pijn doen. Ik ga haar heel veel pijn doen, Nathan. En jou ook. Ik ga haar afschuwelijke dingen aandoen - je kunt je volgens mij wel inbeelden wat - en jij gaat alleen maar toe kunnen kijken.'
Hij laat Paige los en ze zakt ineen op de vloer. Jack slaat geen acht meer op haar en wendt zich tot mij.
'Laat haar alsjeblieft gaan,' zeg ik. Het is nutteloos, maar het is het enige wat ik nog kan zeggen.
In mijn ooghoek zie ik dat Paige zich overeind weet te werken. De telefoon is ergens op de grond gevallen, en terwijl Jack nog altijd alleen op mij let, pakt ze die op. Van het een op het andere moment gloeit er ineens iets van hoop in me op, zo fel dat ik er bijna duizelig van wordt. Ik besef dat het nu cruciaal is dat Jack niet achterom kijkt, en dat nu aan mij de taak is om hem af te leiden.
'Waarom blijven jullie dat steeds zeggen? Echt zo vermoeiend. Is het nou nog steeds niet duidelijk dat dat echt niet gaat gebeuren,' verzucht hij.
'Alsjeblieft,' zeg ik, terwijl ik hem wanhopig aankijk. 'Alsjeblieft. Je... Je mag haar dit niet aandoen. Ze verdient dit niet.'
'Ja, dat heb je allemaal ook al eerder gezegd. Ik weet het. Je hebt gelijk. Maar je moet groter kijken dan je eigen leven. Kijk naar het grote plaatje.'
Ik wil al iets terugzeggen om tijd te rekken, maar dan maak ik een gigantische fout: ik kijk automatisch even langs hem heen, naar Paige. Dit zorgt ervoor dat ook zijn aandacht getrokken wordt en hij draait zich om, waarna hij Paige met zijn telefoon in haar handen ziet staan.
Hij reageert onmiddellijk, nog voordat Paige een poging kan doen om zichzelf te verdedigen. Hij grist het mobieltje uit zijn handen en smakt haar tegen de muur. Hij stopt de telefoon in zijn broekzak en grijpt haar bij haar schouders, rammelt haar ruw door elkaar.
'Doe dat nooit meer, begrepen?!' schreeuwt hij. Zijn hand omvat haar onderkaak, zodat hij haar kan dwingen om hem aan te kijken, en hij zegt: 'Kijk me aan en beloof me dat je dat nooit meer gaat proberen.'
De tranen rollen over Paiges gezicht, en het lijkt wel alsof haar leven voor haar ogen voorbij flitst. Tussen de snikken door weet ze uit te persen: 'Ik beloof het.'
Hij smijt haar met een minachtende snuif op de grond en ze klapt hard op de ongenadige, betonnen vloer. Jack geeft haar een keiharde schop in haar ribben, en daarna nog een. Hij maakt aanstalten om het nog een derde keer te doen, maar haalt dan vloekend een hand door zijn haar en bedenkt zich. Paige blijft snikkend en naar haar ribben grijpend op de grond liggen. Ze hoest en kokhalst en ik voel een verlammende paniek door me heen schieten. Ze piept wanneer Jack opnieuw van gedachten verandert en haar weer een trap tegen haar ribbenkast geeft. Ze jammert en probeert zich wanhopig voor hem af te schermen, waardoor de vierde - en tevens laatste - trap tegen haar arm komt.
Hij vloekt en tiert, scheldt haar uit en schreeuwt haar toe dat ze te stom is voor woorden, dat ze fucking achterlijk is. Maar hij is in ieder geval opgehouden met schoppen, en dat alleen al is een opluchting.
Wanneer hij eindelijk uitgeraasd is, kamt hij weer een paar keer door zijn haar en wrijft hij over zijn gezicht, bijna vermoeid. Hij torent dreigend boven Paige uit, en ze voelt zich er blijkbaar zo door geïntimideerd dat ze zich ondanks de pijn omhoog werkt en wankel overeind weet te blijven staan. Ik zie haar knieën knikken, en haar handen bedekken haar pijnlijke ribben alsof het de pijn kan doen verdrijven.
Jacks hand gaat omhoog en hij wijst met een priemende vinger naar mij, terwijl hij Paige nog altijd intens aanstaart.
'Als je zoiets nog één keer flikt, schiet ik hem door allebei zijn knieën,' dreigt hij.
Paige verbleekt met een jammerend geluidje en ze zet bijna struikelend een klein stapje achteruit. Dan lijkt ze ineens haar kansen te berekenen. Ik weet heel goed hoe ze eruitziet wanneer ze dat doet, ook al vermoed ik dat het Jack ontgaat.
Hoewel Jack niet gedrogeerd is en sneller is dan zij, staat zij dichterbij het statafeltje met spullen, en als ze hem verrast zal hij misschien niet op tijd reageren. En op het statafeltje ligt het pistool.
Ze draait zich razendsnel om en maakt een duikvlucht naar de tafel.
Jack heeft aan alles gedacht. Onze vermissing zal niet onderzocht worden. Ik ben met handboeien vastgemaakt en kan in geen honderd jaar loskomen. Paige heeft hij gedrogeerd tot op het punt dat haar benen nauwelijks haar gewicht kunnen dragen, laat staan dat ze echt terug kan vechten.
Maar er is één ding waar hij geen rekening mee heeft gehouden: Ze is ook Agriahska Ivanovica, en Agraishka Ivanovica heeft haar vader mensen horen vermoorden, heeft pushups moeten doen in de vrieskou en sneeuw tot ze erbij neerviel, heeft haar hond vermoord zien worden, en heeft leren vechten en schieten tot niemand haar kon evenaarden. En als je dat combineert met de liefde en het beschermingsgevoel van Paige Bourgeoiselle, krijg je een hele gevaarlijke tegenstander, die je niet moet willen onderschatten. En als je een vuurwapen binnen haar bereik legt, zal ze niet missen.
Ze krijgt het pistool te pakken voordat Jack haar tegen weet te houden, en ze leegt de hele clip in zijn torso. Zelfs nadat de kogels op zijn, blijft ze keer op keer de trekker overhalen. Jacks lichaam valt voorover en komt bovenop haar terecht. Haar verzwakte lichaam kan het gewicht niet dragen en ook zij valt op de vloer, met hem bovenop zich.
Wanneer ze zich eindelijk onder hem vandaan weet te wurmen, zit ze onder zijn bloed. Het pistool klemt ze nog steeds in haar hand vast alsof het een reddingsboei is. Ze snikt zachtjes en schuift wanhopig weg van het lijk. Ze eindigt ineengedoken tegen de muur, huilend en bevend alsof ze elk moment uit elkaar kan vallen.
Ik zeg haar naam, probeer tot haar door te dringen, maar al snel besef ik dat ze te erg in paniek is om nog ergens op te kunnen reageren en dat ik moet wachten tot de schokgolf voorbij is. Ik wil niets liever dan losgemaakt worden en haar in mijn armen houden, maar ik leg me er maar bij neer en neem genoegen met de opluchting dat ze nagenoeg veilig is.
Ik weet niet hoe lang we daar zitten, met Paige die onmiskenbaar een van de ergste paniekaanvallen van haar leven heeft en ik die om de zoveel tijd tevergeefs tot haar door probeer te dringen, maar na een tijdje gaat ineens met een klap de deur open en komt haast een heel leger van politieagenten binnen. Marco loopt voorop.
Er valt een geschokte stilte onder iedereen, terwijl alle agenten de scène in zich op nemen: ik die geboeid is aan een of andere ijzeren stang, Paige die rillend en met een pistool in haar handen op de grond zit, en Jack Lockley die dood op de vloer ligt.
Ik vang Marco's blik wanneer hij me verbijsterd aankijkt, en bij gebrek aan betere gespreksstof vraag ik een beetje onbeholpen: 'Zou iemand me los kunnen maken?'

Reacties (3)

  • BethGoes

    OH GOD GELUKKIG!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Oo gelukkig zijn ze gered!

    1 jaar geleden
  • Hermione2003

    Ik weet niet hoe ze erachter zijn gekomen, of het misschien toch door Paiges telefoontje kwam, maar ik ben zo blij dat ze gered zijn!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen