Foto bij Leugen

Mijn ogen voelden dik aan, en ik voelde me uitgedroogd- alsof mijn tranen en onregelmatige ademhaling al het vocht uit me hadden laten lopen. Het was nacht, en ik sliep nog steeds niet. Niemand had echt tegen me durven praten toen we elkaar weer troffen in de harem vertrekken, maar die lieve Özlem had me troostend over mijn schouder gewreven en Azur had me een bemoedigende glimlach en een stuk baklava geschonken. Ik hoefde me dus niet alleen te voelen, en ik wíst dat ik voor een gesprek altijd bij één van de meiden terechtkon, maar ik had me nog nooit zo eenzaam gevoeld. Ik stond op, slapen zat er toch niet in, en liep naar de spiegels. In het zwakke licht van de olielamp op de kast staarde ik naar mijn gezicht: de zwarte krullen, zo gegroeid sinds ik hier voor het eerst kwam, nu onverzorgd en in de war. De grote bruine ogen, nu omgeven door donkere kringen. De volle, zwarte wenkbrauwen, mijn uitgedroogde lippen. Waarom overkomen dit soort dingen me toch, peinsde ik. Ik waste mijn gezicht met het water uit de wasbekken, droogde het af en bond mijn haar bij elkaar met een lint. Daarna ging ik terug op mijn sofa liggen en probeerde me te concentreren op mijn ademhaling, om op die manier rustig te worden. Ik probeerde alles te vergeten en mezelf te troosten met de gedachte dat het in ieder geval niet erger kon worden... ergens daarna viel ik in slaap.

Toen ik wakker werd gemaakt door een jammerlijk gegil, voelde het alsof ik uit een moeras omhoog probeerde te zwemmen- het kostte me moeite mijn ogen te openen, terug in de werkelijkheid te komen. Ik twijfelde zelfs nog of ik droomde. Veel tijd voor die twijfel was er echter niet, want het gejammer kwam dichterbij. Ik voelde commotie om me heen, opende nu echt mijn ogen en ging overeind zitten. Enkele meiden waren opgestaan van hun sofa, anderen lagen nog verbaasd op hun kussens. Het volgende wat ik zag, was Gül die het vertrek binnen kwam rennen- hysterisch, rood, woedend. Ze werd onmiddellijk gevolgd door een wachter, die haar vastgreep. Ze worstelde om los te komen, maar het lukte niet. In haar ogen lag een duivelse agressie, en haar blik ging razendsnel door de kamer- ik wist al wie ze zocht.
"Jij!," schreeuwde ze spartelend. Ze probeerde de wachter te bijten om zich aan zijn greep te onttrekken, maar het was tevergeefs. Toch leek ze niet op te houden. Ik kon me even niet verroeren van verbazing, maar toen stond ik onmiddellijk op. Ik staarde haar vol ongeloof en angst aan, probeerde te bevatten wat er gebeurde. Had ik iets misdaan, behalve die klap?
"Jij hebt mijn kind proberen weg te halen! Heks! Duivel!," gilde ze ongecontroleerd en met overslaande stem. Toen haar woorden eindelijk tot me doordrongen, viel mijn mond open.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen