Foto bij 10

Dante POV

Ik zit nog met Rio en Sergio te kletsen als we een harde gil horen. Het lijkt Leone wel. Ik sta op en ren naar haar kamer toe. Zodra ik binnen kom kijkt ze met traan ogen aan. "Wat is er gebeurd?", bang kijkt ze me aan. "Ik weet het niet eerlijk gezegd", ik knik. Ik loop naar der toe en ga op het bed naast haar zitten. "Gaat het weer?" langzaam knikt ze. "Ik voel me gewoon zo alleen. Ik heb het gevoel dat ik nog zo veel mis maar ik kan het niet plaatsen nog", een traan verlaat haar gezicht en spat kapot op haar been. "Je bent niet alleen. Ik ben er voor je. Zoals ik al eerder gezegd heb ga ik je helpen", dankbaar kijkt ze me aan. Ik pak haar hand en ze legt haar hoofd op mijn schouder. Zo blijven we rustig zitten tot er hard op de deur geklopt word. Gelijk sta ik op. "Kom binnen". Tyler stapt de kamer in. "Ik heb nieuws, ik moet je daar voor onder vier ogen spreken Dante", ik knik. "Ik kom er zo aan Tyler. Ga maar vast naar mijn kantoor". Tyler knikt en loopt de kamer weer uit. "Weet je zeker dat het gaat? Anders vraag ik Rio om bij je te blijven", ik hoor haar zuchten. "Het gaat weer Dante. Ga maar, zoals het net klonk was het erg belangrijk", ik geef haar nog snel een knuffel en loop naar mijn kantoor. Onderweg kom ik Rio tegen "Rio wil je Leone een beetje in de gaten houden?". "Is goed", ik knik en loop mijn kantoor binnen. Tyler zit al klaar. "Vertel", ik ga tegen over hem zitten. "De Bronze Dragons zijn hier", mijn mond valt van verbazing open. Mijn bloed begint gelijk te koken. Wat moeten zij hier? Degene die mijn oom hebben vermoord. "Wat doen ze hier?", Tyler haalt zijn schouders op. "Ik stond niet dichtbij genoeg om te horen wat ze zeiden", ik knik. "We komen er wel achter". Ik weet alleen nog niet of ik mijn eigen woorden moet geloven. Na een paar uurtjes in de sport ruimte boven bezig geweest te zijn ben ik weer in mijn kantoor. Mijn vader, Rio, Tyler en Sergio zijn er ook. "Misschien zijn ze wel op vakantie?", ik kijk Rio stom aan. "Rio serieus? Hij gaat echt niet op vakantie met zijn rechterhand". Ik voel me weer kwaad worden. "Dit is geen strijd die jij nu aan moet gaan Dante", boos kijk ik mijn vader aan. "Als we wraak wouden hadden we dit twintig jaar geleden wel gedaan", ik grom even. "Ik pak dit op Dante. Jij gaat naar Leone en gaat met haar lunchen", mijn mond valt open. "Echt niet! Ik heb nog genoeg te doen", nu word mijn vader ook boos. "Je doet het maar! Ik ben nog steeds de baas", hier kan ik niks tegen in brengen. Ik knik en loop naar Leone haar kamer. Ik doe haar deur open en zie haar op bed zitten. "Hej", zegt ze schor. "Hoe gaat het nu?", ze haalt haar schouders op. "Ja gaat wel beter gelukkig", ik zie de opluchting op haar gezicht. "We gaan lunchen. Trek wat leuks aan", ze kijkt me verbaast aan maar knikt. "Ik wacht in de kamer". Ik loop weg voor ik een antwoord kan krijgen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen