Foto bij 23

Trek in drama?
Here it comes.....

Mijn ouders waren woedend toen ik pas 's avonds laat thuis kwam, ik werd naar boven gestuurd en zou nog te horen krijgen, hoe we dit zouden oplossen.
Mijn ouders zijn ook niet gek, ze weten heus wel dat Harry en ik gemeenschap hebben gehad. Ze zijn niet blind en weten vast wel wat ik voor hem voel. En dat ik echt niet, op het moment dat ik weer op Harvard zit, hem niet meer zou zien.
Als ik thuis kom van een dag in de winkel gewerkt te hebben zie ik allemaal koffers staan in de hal, waaronder die van mij. Jace komt net de trap af met 2 koffers in zijn hand, hij lacht enthousiast naar me.

"We gaan deze week naar jou huis, ik ben echt zo benieuwd hoe het daar is".
Mijn mond zal open gehangen hebben, want hij legt zijn vinger onder mijn kin en duwt mijn kaak naar boven.
"Je moeder heeft jou koffers gepakt, we vertrekken over ongeveer een uur. Rustig maar, vader heeft andere mensen op onze diensten gezet, of kijk je daarom niet zo benauwt".
Ik schut mijn hoofd, ik voel mij misselijk en beroerd. "Een week? Waarom?"
Jace haalt zijn schouders op, "ik heb een vaag vermoede waarom, maar ik zal het maar niet zeggen".

Mijn vader komt aanlopen, met zijn reiskleding aan, ja geloof me, mijn ouders hebben reis kleding.
"Waarom gaan we een week naar huis? Wegens Harry?"

Mijn vader maant mij tot stilte en snauwt dat hij het er nu niet over wilt hebben, maar ik ben zo boos.
Voor ik het besef ren ik naar buiten, ik blijf rennen tot ik uitgeput ben. Dan hou ik een taxi aan, "naar Harlem alsjeblieft". De chauffeur kijkt me in zijn spiegel aan, voor hij verder rijd. Binnen 10 minuten zijn we er, ik ren naar het appartement van Harry. Als ik de laatste trap op ren, zie ik hem staan, maar niet alleen. Er staat een meisje tegen de balustrade geleund, met Harry over haar heen, zijn handen aan weerskanten van haar lichaam. Hij zoent haar, zijn tong zit in haar mond en hij duwt zijn onderlichaam dichter tegen die van haar.
Hij zoent haar, zoals hij mij zou zoenen. Alleen is ze langer, met perfect gekruld haar, veel make- up en ze draagt een veel te kort broekje. Haar handen zitten in zijn krullen, ze pakt ze vast en duwt hem dichter naar zich toe. Ik kan niet langer kijken, ik voel me misselijk van dit gezicht.
Ik heb het gevoel alsof mijn hart uit mijn borst gerukt word, ik voel tranen over mijn wangen lopen, mijn mond verlaat een piep geluid. Ik sta daar, versteent en kan mijn voeten niet bewegen, maar dat veranderd als Harry mij plots aankijkt.
Meteen nadat het geluidje mond mond verlaten heeft, vliegt Harry zijn hoofd richting mij.
Hij kijkt me aan, verward.
Als ik de trap afstommel hoor ik hem, "shit, Kat, wacht".

Het meisje is verontwaardigd en roept zijn naam een paar keer, eerst verbaast, dan boos. Ik kan haar wel begrijpen, als ze niet van mijn bestaan af weet. Maar nu denk ik alleen maar, dat ze haar bek moet houden.
Dan ren ik opnieuw weg, ik ren zo snel dat ik de laatste trede oversla. Als ik omkijk, omdat ik harde voetstappen hoor, zie ik dat Harry amper trappen gebruikt. Hij staat binnen een paar tellen voor mij en pakt me ruw vast en duwt mij tegen de muur, maar ik sla hem, probeer hem weg te duwen en gil. "Blijf van me af, raak me niet aan".

"Godver, hou je kop. Het is niet wat het lijkt Kitty, toe, luister naar me". Maar ik haal maar hem uit en weet hem hard tegen zijn wang te slaan, waardoor ik hem naar achter kan duwen, omdat hij uit balans raakt. "Ik haat je, ik haat iedereen op dit moment. Wat bezield je? Ik dacht echt dat wij iets hadden, zo stom.
Ik moet een week naar mijn ouders toe, met Jace. Ik ben hier heen gevlucht, je hebt ze ontmoet, je weet hoe ze zijn.
Ik had naar Anna moeten gaan, o god, ze had gelijk. Ik ben zo stom, je bent niks minder dat een player. Zelfs jij had mij gewaarschuwd, ik denk dat ik moet overgeven".

Ik spreek wartaal uit, hopeloos draai ik een rondje. Mijn maaginhoud komt in de hoek van het trappenhuis, huilend leun ik met mijn handen tegen de muur. Mijn borst gaat snel heen en weer, ik zet mij van de muur om te proberen rustig op 2 voeten te staan. Woest sla ik om me heen als Harry mijn haren wil vast pakken, "blijf van me af". Kwaad kijk ik hem aan, maar ook beschaamt, want kijk naar me.

Ik schaam me, ik schaam me diep.

Ik grijp mijn haren vast en wankel achteruit, "jij zak". Ik zie hem hopeloos naar me kijken, zijn handen houd hij een beetje voor zich, alsof hij mij wil vastpakken. Maar durft hij het niet? Of walgt hij van me? Net zoals ik nu doe.
"Ik wil je niet meer zien, hoor je me? Ik ben niet iemand waarmee je kunt spelen, klootzak".
Nu maakt hij zijn handen tot vuisten, "pas op Katherina".
Spottend begin ik te lachen, "ik moet oppassen? Kijk niet zo, je hebt dit zelf gedaan, jij stond daar, met jou tong in haar mond. Wat was je van plan? Haar op het balkon te neuken?"
Hij komt steeds een stukje dichter bij, "sinds wanneer weet jij zo te praten Katherina?"
Ik probeer weg te duiken voor zijn handen die mij proberen te pakken, dit keer is Harry sneller en hij pakt mij vast en trekt mij tegen zich aan. Ik probeer mijzelf los te krijgen, maar het lukt niet.
Ik begin weer te huilen, stribbel niet meer tegen, laat de aanvallen tegen hem los, laat toe dat hij me vast houdt. Na een tijdje laat hij me los, trekt zijn shirt uit en veegt mijn gezicht schoon. Ik kijk toe hoe hij zijn shirt om mijn middel knoopt, want op mijn rokje zitten vast vieze vlekken.
Zwijgend staan we een tijdje tegen over elkaar, maar dan schraap ik mijn keel.

"Ik moet gaan, mijn ouders wachten. Veel plezier nog met je gezelschap, fuck you Styles".

Zijn wenkbrauwen vliegen omhoog, ik zie aan hem, dat hij zijn woede onder controle probeert te houden. Maar dat boeit niet, daar mag het meisje boven aan de trappen mee dealen.
Dan steekt hij zijn middelvinger naar mij op, dit beschouw ik als een prima moment om weg te lopen.

Dit keer laat jij mij weglopen, met elke stap die ik van hem verwijderd ben, voel ik mijzelf meer breken. Het monster in het trappenhuis doet niks, hij komt me niet achter na, hij neemt niet de moeite het uit te leggen of een excuus te maken. Mijn lichaam schreeuwt om hem, ik wil dat hij me achter na komt, dat hij me weer vast pakt. Als ik om kijk zie ik hem staan, met zijn handen over elkaar en zijn gezicht donker, hij geeft geen emotie bloot. Zo is hij, hij speelt spelletjes met mensen, dat moet ik proberen te onthouden.

Totaal van streek kom ik weer thuis, mijn moeder is woedend.
"Wat denk je wel niet? We moeten over 10 minuten weg, wat heb je om je middel? Kleed je om, maak je toonbaar. Geef ons niet nog meer rede om je de hele zomer thuis te houden".

Zoals opgedragen kom ik dan ook 10 minuten later weer naar beneden, netjes opgemaakt en in een setje dat al klaar lag op bed. Een pantalon en een blouse, met een riempje.

Ik voel mij uitgeblust, ik voel mij gebroken en leeg. Hoe kun je zo snel van iemand houden? Was dit liefde? Ik heb het amper toegegeven aan mijzelf dat ik van hem hou, maar nu is het wel duidelijk. Anders zou je je toch geen zombie voelen?
In de taxi negeer ik iedereen en op het vliegveld loop ik netjes naast Jace, zoals van mij verwacht word. Jace gedraagt zich voortreffelijk en gedraagt zich als een echte heer, ik walg van hem.

De vliegreis duurt om en nabij 1,5 uur, als we aankomen in Washington D.C. staat er al een auto op ons te wachten. Mijn ouders huren namelijk een chauffeur, Sam, zo komen ze nooit te laat bij klanten of kunnen ze klanten laten ophalen als het moet, allemaal service, allemaal overbodige luxe.

De tijd dat we in de lucht waren heb ik stil gehuild e nagedacht over wat er gebeurd is. De eerste keer dat ik hem zag ,een paar weken geleden. Alles wat hij gedaan heeft, hij is een klootzak, maar heel even was hij mijn klootzak.
We hebben 2 dagen gehad, 2 dagen. Toen wist hij het te verpesten, was hij mij zat? Was ik slecht in de seks? Was ik niet genoeg voor hem?
Harry was mijn eerste keer voor alles, heb ik dat nu weg gegooid?

Jace laat me terug keren als hij tussen zijn tanden fluit, "dit is een heel leuk optrekje".

De auto heeft ons naar de grote villa gebracht, waar ik ben opgegroeid, als we tussen de hekken door rijden krijg ik geen warm thuis gevoel. Hier waren altijd strenge regels, nooit heb ik kunnen spelen tot ik vies was, altijd netjes rechtop en met twee woorden spreken.
We rijden tussen een laan met bomen en hagel wit grint, waar geen stukje onkruid tussen te vinden is.
Als we uitstappen laten mijn ouders Sam alle spullen naar binnen dragen, als ik in protest wil gaan pakt Jace mijn arm. "Laat hem zijn werk doen Kitty Kat, kom, laat me het huis zien".

Ik leun naar achteren, want Jace is verdacht dichtbij, zo dichtbij dat zijn adem over mijn gezicht strijkt.
Maar ik doe wat hij vraagt, ik laat hem de tuin, de grote lichte serre en prachtige woonkamers zien. De eetkamer, keuken en dan neem ik hem mee naar het kleinste kamertje.
"Dit werd vroeger, in de tijd dat het gebouwd is, voor de bediendes gebruikt, ik heb het altijd als verstop plek gebruikt, want zie je, hier onder dit raam is een kruip holte".
Ik trek een plank los en laat hem de kruip ruimte zien, deze gebruikte ik vaak als ik mijn jurk had besmeurt of mijn ouders ruzie hadden. Bijna niemand wist ervan, alleen de kokkin Ellen en Fiona de huishoudster.

"Maar nu ben ik natuurlijk wel heel benieuwd hoe de kamer van Katherina Ella Evans eruit ziet, show me". Ik neem hem met een kleine tegenzin mee naar mijn kamer, het is prachtig luxe ingericht. Ik heb veel gouden tinten in mijn kamer, met daarnaast koelere kleuren, groen en blauw. Het prachtige geborduurde sprei op mijn bed, de gouden lijsten aan de muren en een oud Engels tapijt op de grond.
Jace gaat op mijn bed liggen, met zijn armen onder zijn hoofd. Ik kruip in het raamkozijn, waar de zon nog de laatste stralen door heen weet te krijgen.

"Dus ga je mij nog vertellen waarom je huilend thuis kwam?" Ik kijk hem aan, ik zie aan de uitdrukking op zijn gezicht dat hij een vermoede heeft wat er waarschijnlijk gebeurd is. Ik tuit mijn lippen, hem aankijkend.
"Hij zoende een ander meisje, waag het niet te zeggen dat iedereen gelijk had. Ik dacht echt dat hij mij leuk vond, maar blijkbaar niet".
Dan barst ik in huilen uit, ik sla mijn handen over mijn buik en wieg zacht heen en weer. Het doet zo zeer, hij heeft mij echt gebroken. Ik voel hoe Jace achter mij neer strijkt en mij naar zich toe trekt, hij sust, strijkt mijn haren en kust geregeld op mijn hoofd. Met betraande wangen kijk ik hem aan, hij geeft me een klein lachje als hij mijn wangen afveegt met een zakdoek.
"Ik geloof amper dat ik dit ga zeggen, maar ik was zo jaloers op hem, alweer. Kathy, hij heeft echt veel moeite voor je gedaan. Eigenlijk snap ik niet waarom hij je zo zou behandelen, ik dacht, dat hij je misschien ook wel leuk vond. Waarom zou je anders in vredes naam iemand ouders ontmoeten?"

Ik haal mijn schouders op, terwijl ik mijn neus afveeg met de rug van mijn hand. Ik weet dat ik Jace weer vergeven heb, hij is ondanks alles, mijn beste vriend.

"Je bent echt verliefd op hem geworden he?" Jace kijkt pijnlijk, terwijl ik knik. "Ik wist niet dat je zo snel verliefd kon worden, jij?" Jace knikt, "ja ik weet daar alles van".
Terwijl hij wat krullen achter mijn oor stopt, die beweging laat mijn maag draaien, dat is iets wat Harry hoort te doen.

Ik snik wat na, terwijl Jace doorgaat over wat een zak het is. Ik kan het Jace ook niet kwalijk nemen, de paar weken met Harry zijn voor iedereen razend ingewikkeld geweest, heeft vriendschappen op de proef gesteld en harten gebroken. Maar ik moet ook lachen om alle dingen die hij uitkraamt, het doet me goed nu iemand net zo'n hekel aan Harry heeft als mij nu.

Na een tijdje zijn we verhuist naar het bed, wat toch comfortabeler ligt.
Ik speel wat met de blonde haren van Jace, iets wat ik op de campus altijd deed, maar deze zomer langzaam een taboe werd, misschien omdat we beide ouder werden? Of misschien het feit dat ik dat niet wilde doen, omdat ik een crush op Harry had?

"Als het wel wat tussen jullie geworden was, had je mij dan vergeven, voor de klootzak die ik was?" Ik glimlach naar de blauwe ogen, die verdrietig staan, waarschijnlijk inziend, dat ook hij een zak was.
Ik trek hem in een knuffel en verzeker hem, dat ik dat gedaan zou hebben.

Als de deur geopend word laat ik Jace snel los, blozend kijk ik naar mijn vader. Jace schrikt zich een ongeluk en vlucht het bed af, hij staat er nu naast, met een rood hoofd. Maar mijn vader glimlacht, hij is erg tevreden met de situatie. Iets wat Jace niet weet, is dat mijn vader hem als de perfecte schoonzoon ziet.
"We dachten dat jullie misschien nog wel zin hadden om iets te eten, dus beneden staat van alles".
Jace laat zijn adem los als mijn vader de deur sluit, ik begin te lachen, heel hard.

Misschien is het nu wel goed dat we hier zitten, een stuk van Harry vandaan. Want de band tussen mij en Jace word weer zoals het was, misschien nog wel wat sterker, nu we de afgelopen dagen zo vaak op de proef gesteld zijn.

Reacties (4)

  • gothicpop

    Harry weet gwn niet zo goed hoe hij normaal met mensen om moet gaan...
    Hij is een zak, en toch heb ik medelijden met hem...(H)

    6 maanden geleden
  • eldavia

    6 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Jace is wel echt lief!

    6 maanden geleden
  • AmorAmor

    Wat een zak.... wat een enorme zak!
    En dan Jace, hij heeft het weer mooi voor elkaar niet?
    De emoties die ik voel!

    Love youre story btw(H)

    6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen