Foto bij Three

Gillend word ik wakker. Fuck, nee, nee, nee! Niet weer de nachtmerries. Zwetend van angst lig ik op bed. Ik ga mijn bed uit voor dat ik de jongens wakker maak. Ik zet de waterkoker aan en maak een kopje thee. Ik ga op de bank zitten. Ik klem mijn handen om het kopje. Tranen lopen over mijn wangen terwijl ik uit het raam naar buiten kijk. "Ruby?", ik kijk om en zie Zacky voor me staan. Shit ik heb hem wakker gemaakt. "H-hej", ik doe geen moeite om mijn tranen weg te vegen. Zacky komt naast me zitten. Ik zet mijn kopje weg en kruip dicht tegen Zacky aan. "Gaat het wel? Ik hoorde je gillen. Alleen zag ik je niet meer op bed liggen", ik zucht. "Zacky wat ik je nu ga vertellen is nogal moeilijk voor mij", ik slik. Zacky pakt mijn hand vast en geeft er een bemoedigend kneepje in. Dit geeft me de kracht om mijn verhaal te vertellen. "Toen ik vijf was ben ik mijn ouders verloren. Ze zijn verongelukt. Tot mijn achttiende heb ik bij mijn oom en tante gewoond", even stop ik. Ik haal diep adem en vertel verder. "Mijn oom en tante hebben een dochter. Zij mocht alles. Ik mocht niks. Ik ging naar openbare scholen en Tanja ging naar privé scholen. Ze lieten me altijd links liggen. Toen ik twaalf was heb ik geprobeerd zelfmoord te plegen", de tranen lopen nu met een rot gang over mijn wangen. Ik zie dat Zacky het ook moeilijk heeft. Ik laat hem mijn polsen zien. "Ik heb beide polsen doorgesneden en ben het bad in gegaan. Mijn oom had het net op tijd door. Ik heb drie weken in coma gelegen. Toen ik weer uit het ziekenhuis kwam ging het alleen maar erger. Mijn tante werd steeds gemener en begon me ook nog is te slaan. Zodra ik achttien werd heb ik al mijn spullen bij elkaar gepakt en ben ik verhuisd naar Amerika. Ik ben sinds dien nooit meer in Ierland geweest", ik voel me opgelucht. Eindelijk heb ik het iemand kunnen vertellen. Zacky is er stil van geworden. Wat ik niet door had is dat de rest van de jongens ook wakker geworden zijn en er bij zijn komen zitten. Zacky trekt me dicht tegen hem aan. "Jeetje meis! Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen", ik leg me nog iets dichter tegen hem aan. "Snap ik. Dank je wel voor het luisteren", zachtjes streelt hij over mijn rug. "Ruby niet schrikken maar de rest van de jongens zitten er ook", tot mijn eigen verbazing ontspan ik hier juist door. "Mooi, dan hoef ik het niet nog vaker uit te leggen". Even moet ik om mezelf lachen. Ik druk mezelf omhoog en zie nu pas de jongens. Ze kijken me allemaal bezorgd aan. "Ik wil jullie wat laten zien", de jongens knikken. Ik klim van de bank af en ga met mijn rug naar de jongens toe staan. "Deze tattoo is eigenlijk een samenvatting van wat mijn leven in Ierland geweest is", ik trek mijn shirtje over mijn hoofd. Ik weet gewoon dat ze met hun mond open er naar zitten te kijken. Mijn hele rug zit onder. Ik voel een hand over mijn rug gaan. "Wow", hoor ik uit vijf monden. Ik trek mijn shirtje weer aan. Ik ga weer naast Zacky zitten. "Ik ben blij dat je het verteld hebt Ruby. Weet dat wij er allemaal voor je zijn", dankbaar kijk ik Synyster aan. "Dank jullie wel, dat doet me heel erg goed. Ik moet het alleen nog aan Larry vertellen", vragend kijken de jongens me aan. "Ik weet nog niet of ik mee ga naar Ierland. Toen Larry hier over begon ben ik in paniek geraakt. Ik ben huilend weg gerend. Ik weet niet of ik het aan kan", de jongens knikken begrijpend. "Je hoeft niet te gaan! We verplichten je niet. Als je wel wilt gaan steunen we je allemaal waar nodig! We staan volledig achter jou keuze en je hebt nog twee maanden om te bedenken of je het wilt de ja of de nee", Zacky trekt me in een knuffel na dat hij dit zei. Wat ben ik dankbaar voor ze zeg! Ze gaan me er over heen helpen dat weet ik zeker.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen